Estimados/as estudiantes: chega a hora de entregar as Memorias. Tiñamos previsto que a entrega fora o día 20. Ese día podedes levalas ata a Facultade, no Campus Norte e entregalas na Conserxería ao meu nome: Prof. ZABALZA
Se alguén ten un problema para entregala na data prevista, por favor, avisádeme. En ningún caso poderán entregarse Memorias, máis aló do día 22 venres.
Lembrade que nos casos en que vos entregaran o informe do titor, éste deberá adxuntarse á memoria nun sobre pechado.
Un cordial saúdo a todos/as. Seguiremos comunicándonos polo blog.
martes, 19 de enero de 2010
martes, 22 de diciembre de 2009
22/12/2009
Hola a todos! As prácticas x desgracia xa remataron e gustaríame haber escrito onte porque foi o festival pero por cuestións de tempo non puiden.
Onte os nenos tuveron festival tanto pola mañá como pola tarde. Pola mañá cada curso ou aula cantaba, bailaba, etc. para o resto dos nenos de primaria e infantil. Pola tarde era só dirixido para os pais.
Os nenos estaban bastante nerviosos e un deles chorou porque o seu pai non o podía ver por motivos de traballo e deume bastante pena.
Onte o profesor díxolles que cada un trouxera para hoxe xogos de mesa como o parchís para xogar en grupos pero houbo algún neno que trouxo algún xogo que só valía para xogar unha persoa o que demostra a súa timidez á hora de relacionarse cos demais. Hoxe á última hora da tarde é o momento que ós nenos se lles dá as notas e coma sempre haberá grandres alegrías para uns e choros para outros, aínda que en xeral aproban case todos con boas notas.
Espero que todos teñades un bo final de prácticas e felices festas!!
Maira Calderón Prada.
Onte os nenos tuveron festival tanto pola mañá como pola tarde. Pola mañá cada curso ou aula cantaba, bailaba, etc. para o resto dos nenos de primaria e infantil. Pola tarde era só dirixido para os pais.
Os nenos estaban bastante nerviosos e un deles chorou porque o seu pai non o podía ver por motivos de traballo e deume bastante pena.
Onte o profesor díxolles que cada un trouxera para hoxe xogos de mesa como o parchís para xogar en grupos pero houbo algún neno que trouxo algún xogo que só valía para xogar unha persoa o que demostra a súa timidez á hora de relacionarse cos demais. Hoxe á última hora da tarde é o momento que ós nenos se lles dá as notas e coma sempre haberá grandres alegrías para uns e choros para outros, aínda que en xeral aproban case todos con boas notas.
Espero que todos teñades un bo final de prácticas e felices festas!!
Maira Calderón Prada.
lunes, 21 de diciembre de 2009
21-12-2009
21-12-2009
Antes de facer a miña entrada queria pedir disculpas aos lectores por retrasarme, e espero q sexa posible realizala, o venres era o dia que tiña que facelo, pero foi imposible de realizar, moitas grazas.
Para comezar quixera dicir que alégrome de ser a última en comentar xa que podo falar dende o principio da miña experiencia ata ó final. Nun primeiro momento sentinme asustada porque nunca tivera unha experiencia similar e non sabía moi ben por ónde tirar, pero ponto funme acostunbrando á rutina do colexio, fun coñecendo ós nenos da miña clase, á miña titora... ata agora que teño que dicir que para min foi unha boísima experiencia, xa que aprendín moitísimas cousas e gustoume moito, a verdade é que síntome moi satisfeita.
O meu colexio era a Inmaculada, un colexio católico situado no casco histórico de Santiago de Compostela. Había tres cursos de infantil (un para 3 anos, outro para 4 e o último para 5 anos), nas clases de primaria había unha clase por curso, a miña era primero de primaria.
Tódolos días a profesora e os nenos recitaban unhas oracións e facían unha reflexión de caracter católico, moitas mañáns tamén se facían reflexións sobre a educación á cidadanía, por exemplo un día falábamos de por qué se debe reciclar, outro do valor de da-las grazas o de pedir perdón, de demostrar o noso afecto ás persoas que son importantes para nós etc.
A maioría das actividades que se fan son de carácter práctico, o que dende o meu punto de vista considerei moi positivo, porque os nenos van aprendendo con xogos e deste xeito non lles resultan tan pesadas as clases, por exemplo nas clases de inglés facemos obras de teatro onde todos van participando e así falando inglés. Houbo unha actividade que me pareceu especialmente interesante, trátabase dun libro en branco, neste libro escribía un neno cada semana e facía un debuxo, á semana seguinte cedíaselle o libro a outro neno para que continuara coa mesma historia etc, con esta actividade os nenos fomentaban a lectura, a escritura e a imaxinación, e a súa vez divertíanse moito facéndoa.
Para rematar o breve relato desta experiencia hoxe asistín ó colexio igual, porque era o festival e axudeille á iña titora a preparar ós nenos, facer o ensallo dunha obra que fixeron e despedirme dos nenos. Sinceramente dame moita lástima deixar esto e vou extrañar moito ós nenos porque collinlles cariño moi rápido. Finalmente repetir que estou para min foi un paso moi positivo e desexarvos bó Nadal a todos.
Olaia Gude Urdangarín
Antes de facer a miña entrada queria pedir disculpas aos lectores por retrasarme, e espero q sexa posible realizala, o venres era o dia que tiña que facelo, pero foi imposible de realizar, moitas grazas.
Para comezar quixera dicir que alégrome de ser a última en comentar xa que podo falar dende o principio da miña experiencia ata ó final. Nun primeiro momento sentinme asustada porque nunca tivera unha experiencia similar e non sabía moi ben por ónde tirar, pero ponto funme acostunbrando á rutina do colexio, fun coñecendo ós nenos da miña clase, á miña titora... ata agora que teño que dicir que para min foi unha boísima experiencia, xa que aprendín moitísimas cousas e gustoume moito, a verdade é que síntome moi satisfeita.
O meu colexio era a Inmaculada, un colexio católico situado no casco histórico de Santiago de Compostela. Había tres cursos de infantil (un para 3 anos, outro para 4 e o último para 5 anos), nas clases de primaria había unha clase por curso, a miña era primero de primaria.
Tódolos días a profesora e os nenos recitaban unhas oracións e facían unha reflexión de caracter católico, moitas mañáns tamén se facían reflexións sobre a educación á cidadanía, por exemplo un día falábamos de por qué se debe reciclar, outro do valor de da-las grazas o de pedir perdón, de demostrar o noso afecto ás persoas que son importantes para nós etc.
A maioría das actividades que se fan son de carácter práctico, o que dende o meu punto de vista considerei moi positivo, porque os nenos van aprendendo con xogos e deste xeito non lles resultan tan pesadas as clases, por exemplo nas clases de inglés facemos obras de teatro onde todos van participando e así falando inglés. Houbo unha actividade que me pareceu especialmente interesante, trátabase dun libro en branco, neste libro escribía un neno cada semana e facía un debuxo, á semana seguinte cedíaselle o libro a outro neno para que continuara coa mesma historia etc, con esta actividade os nenos fomentaban a lectura, a escritura e a imaxinación, e a súa vez divertíanse moito facéndoa.
Para rematar o breve relato desta experiencia hoxe asistín ó colexio igual, porque era o festival e axudeille á iña titora a preparar ós nenos, facer o ensallo dunha obra que fixeron e despedirme dos nenos. Sinceramente dame moita lástima deixar esto e vou extrañar moito ós nenos porque collinlles cariño moi rápido. Finalmente repetir que estou para min foi un paso moi positivo e desexarvos bó Nadal a todos.
Olaia Gude Urdangarín
21/12/09
>
Maña será o meu último día no Pío XII. Hoxe xa se respiraba no centro aires de festa e vacacións. Como o centro non dispón de unha sala para facer o festival teñen que adaptar a aula de psicomotricidade a este evento, aínda así as súas reducidas dimensións obrigan a dividir a festa en dous días. Hoxe para os máis pequenos e maña de terceiro de primaria en adiante.
Pode parecer que organizar un festival non é complicado, se cada clase ten ben preparado o seu espectáculo o traballo está feito. Pero isto é unha idea equivocada da que hoxe me decatei.
Un grupo de alumnos o día do festival ten que enfrontarse a dúas tarefas, a primeira representar aquilo para o que tanto levan ensaiado e a segunda saber comportarse mentres actúan o resto dos grupos. Quizais para uns nenos de dez anos sexa doado estar tres horas en silencio pero para os de infantil é moi complicado ou mesmo imposible. E o seu comportamento repercute no traballo do resto do alumnado.
Porén eu hoxe quedei con un bo recordo do que foi o primeiro festival de Nadal dende o outro lado. Toda a vida estiven aí, igual que hoxe estaban eles, nerviosos porque todo saíra perfecto, que os papas viñeran verme…
Remato con isto o meu comentario e o meu tempo de prácticas que sen dúbida algunha foi moi positivo.
Quizais todo fose grazas á mestra que me tocou pero o certo é que este mes me serviu para facer medrar as ganas de traballar para chegar a ser aquilo que sempre soñei. MESTRA.
Boas festas a todos/as e un saúdo.
domingo, 20 de diciembre de 2009
18.12.2009 O final das prácticas
Xa chegamos ó final das prácticas.Todavía recordo o nerviosismo do primeiro día cando cheguei a escola...
En fin, todo o bo ten que rematar. As prácticas foron unha experiencia única que me serviu para moito, sobre todo para saber que non estou equivocada, elexín o camiño correcto.
Boas festas para todos e vémonos en xaneiro...
Pilar Campos Trabazo
viernes, 18 de diciembre de 2009
Hola a todos!!
Como poco queda por contar sobre la rutina diaria del aula, yo solo puedo añadir que en mi clase utilizamos proyector (el unico del centro) y da unos resultados maravillosos, porque es ver la pantalla y todos los niños se quedan absortos. Pero quitando eso mi dia a dia es bastante parecido al de los demas, por eso aprovecho para reflexionar sobre las cuestiones propuestas por los compañeros.
En primer lugar el libro de texto, es obvio que es una herramienta muy util pero no es la unica que se debe utilizar ni es la formula perfecta. Pero el problema no es el libro, si no ¿por qué esa dependencia? Entonces tendremos que mirar para la persona que esta detras del libro. En mi opinion el libro es superutil para un profesor sin ideas o simplemente vago, porque si lees lo que pone el libro, haces los ejercicios y luego aprovechas los examenes de la guia para el profesor solo hay que corregir y nada mas. Ademas si siempre sigues esta rutina los niños son mucho mas "controlables". Por eso es importante que el profesor tenga conocimientos para poder salir de lo que viene en el libro sin miedo de equivocarse; que el profesor sea creativo para poder hacer distintos tipos de ejercicios en distintos "soportes" y luego cambiar las formas de correcion,no siempre salir al encerado, tambien se pueden cambiar las libretas entre alumnos por ejemplo, y por ultimo y quizas mas importante el profesor debe tener autoridad, que no tiene porque ser despotica la clase puede ser relajada y con chistes casi constantes pero hay q saber enseñar a los alumnos (que no lo hayan aprendido en su casa) a esperar su turno a callar cuando otra persona esta hablando (ya se alumno o profesor) etcétera. Y esque aunque tengamos muchisimos conocimietos y nos sepamos expresar muy bien si las personas a las intentamos enseñar no nos prestan atencion no conseguiremos NADA o alomjor si, pero sguro que sera muy poco.
En cuanto al tema del conocimiento de las familias, la verdad esque yo pienso que en el dia a dia de la clase no debe de ser algo que influya en nuestra forma de tratar a los niños, alomjor a la hora de regañar tenemos que modificar pequeñas cosas pero no en general, sin embargo a la hora de la evaluacion si hay que procurar valorar aspectos externos a la clase y saber que un insuficiente puede desmotivar a un niño y alomjor en la primera evaluacion es bueno poner un suficiente aunque sea condicionado para motivarlo, aunque si fuera la tercera evaluacion habria que suspender.
Por ultimo en cuanto a la acogida del tutor y el centro, en mi caso ha sido excelente de hecho estoy invitado a la comida de navidad, me permitieron ir a las evaluaciones...Y en general muy bien, creo que debido al buen ambiente que reina entre profesores, salvando un par de excepciones.
Como conclusion, pienso que lo que hace falta para ser profesor, aparte de los conocimientos, es mucha mano izquierda y tener una gran capacidad de adaptacion e improvisacion porque cada grupo de alumnos es un mundo y no con todos se puede aprender jugando, por desgracia.
Para acabar me gustaria dejar una cuestion, y es sobre la biblioteca de los colegios. A mi me ha llamdo mucho la atencion la importancia que tiene en mi centro actualmente, que es bastante, y la que tenia cuando yo era estudiante. Y tiene su logica porque la biblioteca debiera ser el centro de recursos del colegio.
Un saludo y feliz año!
Andres Diaz Rodriguez
Como poco queda por contar sobre la rutina diaria del aula, yo solo puedo añadir que en mi clase utilizamos proyector (el unico del centro) y da unos resultados maravillosos, porque es ver la pantalla y todos los niños se quedan absortos. Pero quitando eso mi dia a dia es bastante parecido al de los demas, por eso aprovecho para reflexionar sobre las cuestiones propuestas por los compañeros.
En primer lugar el libro de texto, es obvio que es una herramienta muy util pero no es la unica que se debe utilizar ni es la formula perfecta. Pero el problema no es el libro, si no ¿por qué esa dependencia? Entonces tendremos que mirar para la persona que esta detras del libro. En mi opinion el libro es superutil para un profesor sin ideas o simplemente vago, porque si lees lo que pone el libro, haces los ejercicios y luego aprovechas los examenes de la guia para el profesor solo hay que corregir y nada mas. Ademas si siempre sigues esta rutina los niños son mucho mas "controlables". Por eso es importante que el profesor tenga conocimientos para poder salir de lo que viene en el libro sin miedo de equivocarse; que el profesor sea creativo para poder hacer distintos tipos de ejercicios en distintos "soportes" y luego cambiar las formas de correcion,no siempre salir al encerado, tambien se pueden cambiar las libretas entre alumnos por ejemplo, y por ultimo y quizas mas importante el profesor debe tener autoridad, que no tiene porque ser despotica la clase puede ser relajada y con chistes casi constantes pero hay q saber enseñar a los alumnos (que no lo hayan aprendido en su casa) a esperar su turno a callar cuando otra persona esta hablando (ya se alumno o profesor) etcétera. Y esque aunque tengamos muchisimos conocimietos y nos sepamos expresar muy bien si las personas a las intentamos enseñar no nos prestan atencion no conseguiremos NADA o alomjor si, pero sguro que sera muy poco.
En cuanto al tema del conocimiento de las familias, la verdad esque yo pienso que en el dia a dia de la clase no debe de ser algo que influya en nuestra forma de tratar a los niños, alomjor a la hora de regañar tenemos que modificar pequeñas cosas pero no en general, sin embargo a la hora de la evaluacion si hay que procurar valorar aspectos externos a la clase y saber que un insuficiente puede desmotivar a un niño y alomjor en la primera evaluacion es bueno poner un suficiente aunque sea condicionado para motivarlo, aunque si fuera la tercera evaluacion habria que suspender.
Por ultimo en cuanto a la acogida del tutor y el centro, en mi caso ha sido excelente de hecho estoy invitado a la comida de navidad, me permitieron ir a las evaluaciones...Y en general muy bien, creo que debido al buen ambiente que reina entre profesores, salvando un par de excepciones.
Como conclusion, pienso que lo que hace falta para ser profesor, aparte de los conocimientos, es mucha mano izquierda y tener una gran capacidad de adaptacion e improvisacion porque cada grupo de alumnos es un mundo y no con todos se puede aprender jugando, por desgracia.
Para acabar me gustaria dejar una cuestion, y es sobre la biblioteca de los colegios. A mi me ha llamdo mucho la atencion la importancia que tiene en mi centro actualmente, que es bastante, y la que tenia cuando yo era estudiante. Y tiene su logica porque la biblioteca debiera ser el centro de recursos del colegio.
Un saludo y feliz año!
Andres Diaz Rodriguez
jueves, 17 de diciembre de 2009
17.12.09
Desculpen,pero por motivos persoais non puiden escribir o meu comentario o luns,día que me tocaba, así que aproveito para facer agora un resumo xeral dun día normal nas miñas practicas.
Tan pronto os alumnos entran na aula, o encargado/a(que cambia cada día)acende as luces, escribe a data na pizarra…indistintamente da materia que teñamos o primeiro que se fai é corrixir os deberes do día anterior, en grupos de tres, saen a pizarra e corrixen o seu exercicio, mentras, eu axudo na aula os que están sentados por se non comprenden algun apartado e controlar que todos os nenos estean a correxir no seu caderno con vermello, importante para que despois cando repasen vexan os erros mais fácilmente.
Despois nas asignaturas segues sempre a mesma dinámica, lemos a teoría, copian no caderno o máis importante e fanse exercicios para asentar os novos contidos.
Nas asignaturas de lingua castelá e lingua galega, a mestra insiste moito nas compresións orais, comentarios de texto e lecturas, así que dúas ou tres veces a sema fanse exercicios de comprensión oral, tamén existe un libro de lectura do cal len capitulo por sema, despois fan un resumo e un debuxo sobre cada capítulo, paréceme moi interesante que lle de tanta importancia a capacidade de comprensión.
A clase e moi tranquiliña, ós alumnos gustalle traballar,axudanse uns os outros, coñecendo e aceptando as desigualdades de capacidade que saben que existen na aula,os nenos con maior dificiultade sentase nas primeiras, filas eu dedico bastante tempo a un rapaz que ten déficit de atención, e ainda que ten mestras de apoio,2 ou 3 horas a sema é moi pouco tempo,xa que é un neno que te absorbe e esta constantemente descolgándose do ritmo da aula.
Tamén temos 3 nenos con hiperactividade.
Estou de acordo co último comentario que fixo Inma,como persoas que somos acabas collendo mais cariño a uns nenos que a outros pero isto na ensinanza non deberia verse reflexado,tamén en relación coas expectativas notase como cos nenos con menor capacidade acéptanselle repostas pobres, ou se contestan ben todo parece indicar que é por azar.
só falta un día para rematar o periodo de prácticas,agora ven o tempo de reflexión sobre todo o vivido!
Un saúdiño para todos os compañeros,en especial para os do CEIP PIO XII.
Ana Belén Caulonga Lorenzo
Tan pronto os alumnos entran na aula, o encargado/a(que cambia cada día)acende as luces, escribe a data na pizarra…indistintamente da materia que teñamos o primeiro que se fai é corrixir os deberes do día anterior, en grupos de tres, saen a pizarra e corrixen o seu exercicio, mentras, eu axudo na aula os que están sentados por se non comprenden algun apartado e controlar que todos os nenos estean a correxir no seu caderno con vermello, importante para que despois cando repasen vexan os erros mais fácilmente.
Despois nas asignaturas segues sempre a mesma dinámica, lemos a teoría, copian no caderno o máis importante e fanse exercicios para asentar os novos contidos.
Nas asignaturas de lingua castelá e lingua galega, a mestra insiste moito nas compresións orais, comentarios de texto e lecturas, así que dúas ou tres veces a sema fanse exercicios de comprensión oral, tamén existe un libro de lectura do cal len capitulo por sema, despois fan un resumo e un debuxo sobre cada capítulo, paréceme moi interesante que lle de tanta importancia a capacidade de comprensión.
A clase e moi tranquiliña, ós alumnos gustalle traballar,axudanse uns os outros, coñecendo e aceptando as desigualdades de capacidade que saben que existen na aula,os nenos con maior dificiultade sentase nas primeiras, filas eu dedico bastante tempo a un rapaz que ten déficit de atención, e ainda que ten mestras de apoio,2 ou 3 horas a sema é moi pouco tempo,xa que é un neno que te absorbe e esta constantemente descolgándose do ritmo da aula.
Tamén temos 3 nenos con hiperactividade.
Estou de acordo co último comentario que fixo Inma,como persoas que somos acabas collendo mais cariño a uns nenos que a outros pero isto na ensinanza non deberia verse reflexado,tamén en relación coas expectativas notase como cos nenos con menor capacidade acéptanselle repostas pobres, ou se contestan ben todo parece indicar que é por azar.
só falta un día para rematar o periodo de prácticas,agora ven o tempo de reflexión sobre todo o vivido!
Un saúdiño para todos os compañeros,en especial para os do CEIP PIO XII.
Ana Belén Caulonga Lorenzo
Hola a todos, futuros profesores.
Hoxe tocame a min falar das miñas practicas:
O día comezou, sendo o colexio no que estou un colexio relixioso (Colexio Pais Somascos, Caldas de Reis), cunha oración e cunha plegaria por que os alumnos traballasen moito - digo eu que xa postos se podia rezar porque fixese máis calor Que frío! -. O curso no que fun asignado é 5º de primaria aínda que en ocasións teño estado en otros cursos, incluso en 1º da ESO;e a miña titora chamase Elisa
Hoxe non semellaba un día de moito traballo pois festival de nadal que se estaba a preparar hai unhas semanas atrás celebrase hoxe para ser representado para primaria, infantil e ESO. Cada curso encargouse de preparar unha pequena actuación, que polo xeral soen ser bailes e obras teatrais; pero todas as actuacións se conectan cunha temática común que este ano foi o nadal en diferentes zonas do mundo. Ós rapaces da miña clase tocoulles realizar as tarefas de presentar, co que en pequenos grupos de 3 nenos presentaban cada actuación.
Pola tarde tiven que quedarme cos nenos na clase porque Elisa tiña que organizar o festival para a ESO (fixose unha representación para Primaria e Infantil, e outra para a ESO). Aproveitaron para facer traballos de plástica, cos cales disfrutan moito. Ó longo das miñas prácticas sempre me esforcei por ser máis un amigo dos nenos que o seu profesor, aínda que dentro dun certo límite: canta máis confianza teñen os nenos contigo máis complicado resulta "displinalos".
Referente ó tema dos libros de texto, na miña opinión si condicionan en grande medida a estructura da clase e o seu desenrrolo, nunha situación na que non estás seguro na materia que estas dando é ó libro ó que acodes para, digamos, "salvarte"; na miña opinión deberiase preparar as unidades didácticas con total independencia do libro, e empregar este só para que os nenos estudien del e para os exercicios que teña.
Tamén quero contestar a Inma na súa pregunta sobre os favoritismos, quizais no meu caso me engane a min mesmo pero creo que non os teño, e quizais eu pense así porque dende o primeiro momento me esforcei por ver o mellor que cada neno ten, non por ser algo lacazán na clase ou non falar moito, por exemplo, temos que etiquetalos. Falo sempre dende a miña opinión.
Por último quería expoñer eu unha curiosidade que me intrigou dende os comezos das prácticas: todo o que concerne á inspección educativa, xa que coincideu que cando comecei as prácticas estabase a levar a cabo no meu colexio, o que me sorprendeu foi que en lugar de estas ser unha axuda para os profesores para mellorar a súa metodoloxía,... era un completo engorro para os profesores teren que lidiar coa administración. Vos que pensades disto? Que experiencias tedes con isto?
Que teñades unhas boas prácticas, un bo nadal e coidado ó comer as uvas, as pepitas son moi traizoeiras.
Hoxe tocame a min falar das miñas practicas:
O día comezou, sendo o colexio no que estou un colexio relixioso (Colexio Pais Somascos, Caldas de Reis), cunha oración e cunha plegaria por que os alumnos traballasen moito - digo eu que xa postos se podia rezar porque fixese máis calor Que frío! -. O curso no que fun asignado é 5º de primaria aínda que en ocasións teño estado en otros cursos, incluso en 1º da ESO;e a miña titora chamase Elisa
Hoxe non semellaba un día de moito traballo pois festival de nadal que se estaba a preparar hai unhas semanas atrás celebrase hoxe para ser representado para primaria, infantil e ESO. Cada curso encargouse de preparar unha pequena actuación, que polo xeral soen ser bailes e obras teatrais; pero todas as actuacións se conectan cunha temática común que este ano foi o nadal en diferentes zonas do mundo. Ós rapaces da miña clase tocoulles realizar as tarefas de presentar, co que en pequenos grupos de 3 nenos presentaban cada actuación.
Pola tarde tiven que quedarme cos nenos na clase porque Elisa tiña que organizar o festival para a ESO (fixose unha representación para Primaria e Infantil, e outra para a ESO). Aproveitaron para facer traballos de plástica, cos cales disfrutan moito. Ó longo das miñas prácticas sempre me esforcei por ser máis un amigo dos nenos que o seu profesor, aínda que dentro dun certo límite: canta máis confianza teñen os nenos contigo máis complicado resulta "displinalos".
Referente ó tema dos libros de texto, na miña opinión si condicionan en grande medida a estructura da clase e o seu desenrrolo, nunha situación na que non estás seguro na materia que estas dando é ó libro ó que acodes para, digamos, "salvarte"; na miña opinión deberiase preparar as unidades didácticas con total independencia do libro, e empregar este só para que os nenos estudien del e para os exercicios que teña.
Tamén quero contestar a Inma na súa pregunta sobre os favoritismos, quizais no meu caso me engane a min mesmo pero creo que non os teño, e quizais eu pense así porque dende o primeiro momento me esforcei por ver o mellor que cada neno ten, non por ser algo lacazán na clase ou non falar moito, por exemplo, temos que etiquetalos. Falo sempre dende a miña opinión.
Por último quería expoñer eu unha curiosidade que me intrigou dende os comezos das prácticas: todo o que concerne á inspección educativa, xa que coincideu que cando comecei as prácticas estabase a levar a cabo no meu colexio, o que me sorprendeu foi que en lugar de estas ser unha axuda para os profesores para mellorar a súa metodoloxía,... era un completo engorro para os profesores teren que lidiar coa administración. Vos que pensades disto? Que experiencias tedes con isto?
Que teñades unhas boas prácticas, un bo nadal e coidado ó comer as uvas, as pepitas son moi traizoeiras.
sábado, 12 de diciembre de 2009
12/12/09
Faltando tan só cinco días de prácticas as cousas vense doutro xeito.
Algo que non tratamos ate o de agora e que a min me parece interesante comentar con vós, é o favoritismo que pode existir na relación mestre/a – alumnos/as. Non o digo porque a miña profesora os teña, senón por min mesma.
Creo que por moi obxetivo e imparcial que intentes ser, sempre acabas mostrando máis afecto a uns que a outros. A mestra coa que estou na aula non fai un trato diferenciado entre os cativos/as pero si é certo que no saúdo pola mañá ou na hora do recreo notas que a algúns pequenos/as lle ten un cariño especial.
É algo que nunca vira tan claro como ata o momento, sempre se intenta dicir que non hai preferidos nin favoritos pero é imposible non telos. Eu nun só mes que estiven con eles/as xa os teño e supoño que un mestre que estea con eles dous anos tamén os terá.
¿A caso vós non os tedes? Deixo a pregunta no aire e deséxovos a todos/as unha boa semana.
Algo que non tratamos ate o de agora e que a min me parece interesante comentar con vós, é o favoritismo que pode existir na relación mestre/a – alumnos/as. Non o digo porque a miña profesora os teña, senón por min mesma.
Creo que por moi obxetivo e imparcial que intentes ser, sempre acabas mostrando máis afecto a uns que a outros. A mestra coa que estou na aula non fai un trato diferenciado entre os cativos/as pero si é certo que no saúdo pola mañá ou na hora do recreo notas que a algúns pequenos/as lle ten un cariño especial.
É algo que nunca vira tan claro como ata o momento, sempre se intenta dicir que non hai preferidos nin favoritos pero é imposible non telos. Eu nun só mes que estiven con eles/as xa os teño e supoño que un mestre que estea con eles dous anos tamén os terá.
¿A caso vós non os tedes? Deixo a pregunta no aire e deséxovos a todos/as unha boa semana.
viernes, 11 de diciembre de 2009
11/12/2009
Hola a todos!! Hoxe a primeira hora foi moi interesante porque ó acabar os nenos de rezar "o noso pai" (é un colexio relixioso) un deles fíxoio como un monaguillo e o profesor díxolle xustamente esa palabra e o neno interesouse por saber o que significaba. A partir de ahí o profesor empezoullo a explicar, e a medida que explicaba, os nenos facían máis e máis preguntas o que demostra que son nenos ós que lles gusta aprender e que se preocupan por saber máis e non só o que poñen os libros de texto, xa que eles a veces resúltalles aburridos.
Maira Calderón Prada
Maira Calderón Prada
EEI de Rois e a Escola de Tállara
Hoxe tocame a mín facer o comentario sobre as prácticas.
Xa vos fun contando nalgunha entrada como está a ser a miña experiencia no colexio de prácticas así que aproveitarei a ocasión para falarvos un pouco máis polo miudo do vivido estos días.
Esta mañá tocounos clase na escola de Tállara, unha aldea de Lousame, onde temos 12 nenos de tres, catro e cinco anos. Como se trata dunha escola unitaria tódolos días saimos do centro base de Seira (en Rois) a cada unha das escolas rurais. Cada unha delas é un mundo totalmente distinto, en Tállara, por exemplo, hay seis rapaces de tres anos, dous de catro e catro de cinco. É unha escola bastante sinxela en canto a instalacións pero está ben equipada (aquí vos deixo unhas fotos) e ten todo o necesario para desenvolver as clases de inglés. A pesar de ser rapaces moi pequenos son bastante tranquiliños e comparten cos alumnos das outras escolas un interés moi grande pola lingua extranxeira. Hoxe estivemos a dar os utensilios da cociña.
Xa vos fun contando nalgunha entrada como está a ser a miña experiencia no colexio de prácticas así que aproveitarei a ocasión para falarvos un pouco máis polo miudo do vivido estos días.
Esta mañá tocounos clase na escola de Tállara, unha aldea de Lousame, onde temos 12 nenos de tres, catro e cinco anos. Como se trata dunha escola unitaria tódolos días saimos do centro base de Seira (en Rois) a cada unha das escolas rurais. Cada unha delas é un mundo totalmente distinto, en Tállara, por exemplo, hay seis rapaces de tres anos, dous de catro e catro de cinco. É unha escola bastante sinxela en canto a instalacións pero está ben equipada (aquí vos deixo unhas fotos) e ten todo o necesario para desenvolver as clases de inglés. A pesar de ser rapaces moi pequenos son bastante tranquiliños e comparten cos alumnos das outras escolas un interés moi grande pola lingua extranxeira. Hoxe estivemos a dar os utensilios da cociña.
O profesor sorpréndeme cada día cunha actividade nova e orixinal para levar a cabo cos nenos e sempre intenta ser moi positivo con eles, animándoos a valorar os seus propios progresos. Por iso creo que valoran tanto a clase de inglés, para eles é algo divertido. Ademais o profesor ten unhas rutinas marcadas que xa están incorporadas no día a día da aula, por exemplo saudar en inglés cando chega o profesor.
A maioría das actividades que facemos na clase de inglés son curtas, pois a concentración dos nenos en educación infantil é bastante limitada, así que o profesor procura que as actividades se sucedan rápidamente. Para os utensilios da cociña utilizamos un conto adaptado ó inglés (mezclando palabras, sacando vocabulario...) unha canción sinxela para que se fixeran cos sonidos e un xogo. Dividimos os alumnos en dous grupos, un deles co profesor e outro conmigo. O xogo consitía en que lles enseñábamos fotos de pratos de comida e eles dicían o cuberto que necesitamos para comer ese prato en concreto, ó final poñíanse todos nerviosos gritando fork! spoon! knife! así pasamos a que se pediran os cubertos uns ós outros, familiarízandose cos novos conceptos. Foi unha actividade moi divertida e eles estaban entusiasmados.
En fin, como vedes a miña experiencia está a ser moi positiva e tiven moi boa recepción por parte do titor e dos nenos e mesmo tamén dos pais, que semellan estar encantados coa idea de que os seus fillos teñan unha "profesora de apio". Xustamente quería facer un comentario sobre as familias. A maioría dos pais que temos nas catro escolas rurais dedícanse a ganadería e o sector servicios, son todos xóvenes e son eles os que veñen a recoller ou a traer os nenos polo que, en xeral, hai un estreito contacto cos pais. Son nenos pequenos así que é importante que os pais saiban o que se pode esperar deles e o método de traballo que se vai desenvolver. Neste sentido o profesor co que estou nas prácticas (e titor) intenta proporcionar ós pais pistas para que poidan apoiar os seus fillos no proceso de aprendizaxe. Como anécdota: o outro día comenteille ó profesor unha sensación sobre un neno en concreto e a súa familia, o titor contestoume algo moi semellante o que comentou onte o noso supervisor, Manuel Zabalza, no blog. Veu a dicir algo como que non debemos chegar á aula cunha idea preconcebida por parte das familias, nos estamos aquí para educar a cada un dos nenos e debemos evitar estar condicionados pola nosa visión do neno e a información que temos do neno e da súa familia. Evidentemente se nos falan dun neno con problemas a nosa maneria de relacionarnos con él estará influida por ese coñecemento previo así que é algo que debemos evitar. Xa son dous os que me dan este consello así que tomareino coma meu, que xa sabedes que a experiencia...
En fin, remato xa este longo comentario desexándovos a todos un feliz final de prácticas, agora sí, xa parece que queda pouco...
Pilar Campos Trabazo
jueves, 10 de diciembre de 2009
TOC! TOC! TOC! Aquí o Profesor.
Un gusto saudarvos a todos e todas despois de todo este tempo lendo os vosos comentarios. Estou encantado de comprobar que, en xeral, os vosos comentarios son moi positivos e que estades sentido a experiencia como estupenda.
Tamén van aparecendo algunhas temáticas de moito interese que pagaría a pena que entraran na vosa Memoria. O bon de empregar o blog é que a experiencia dos compañeiros e compañeiras acaba convertíndose en experiencia de todos. Ou, alomenos, ler o que eles contan permite reflectir sobre eses mesmos asuntos en relación a experiencia de cada quen.
O que me gustaría salientar hoxe é, xustamente, algúns deses temas que foron saindo e que merecen unha consideración especial:
1.- O tema dos libros de texto e o uso que fan deles os profesores/as.
Efectivamente, como comentades algúns de vos, os libros de textos son recursos excepcionais para guiar as aprendizaxes pero non deberían monopolizar a relación entre alumnos/as e coñecementos. Existen moitas formas de entrar en contacto coa realidade a aprender. Se únicamente o facemos a través do libro de texto (ou dos libros en xeral) estamos empobrecendo eses contactos. É o que se chama o academicismo e a aprendizaxe libresca. Esa mesma é a sensación que algúns de vos sinalades nos vosos comentarios relacionando a grande diferencia de aprender cousas na Facultade e vivirlas nas prácticas.
2.- A recepción por parte dos tutores/as.
Iso me preocupou un pouco. Non debe ser unha experiencia agradable sentirse recibido con suspicacias ou con pouco entusiasmo. Afortunadamente, parece que as cousas melloraron nos casos máis chamativos. Espero que na meirande parte de vos a recepcion fora cálida. De tódolos xeitos gustaríame que incorporárais nos vosos diarios algún comentario sobre este aspecto na vosa experiencia persoal.
3.- O coñecemento das familias
Pareceume de interese o comentario sobre cómo se vai entendendo mellor aos nenos a medida que se coñecen máis datos da sua situación familiar. Como seguramente saberedes (se vos falaron do mito de Pigmalión) esta cuestión é un forte dilema educativo. Moitas veces “saber máis” non leva a coñecer mellor ou a saber interpretar mellor os comportamentos dos nenos. Leva a que eu vou condicionando a miña visión do neno á información previa que un ten del. Se me dicen que é un neno con problemas tenderei a analizar os seus comportamentos como os propios de un neno con problemas. Chámase a profecía que se cumple. Pasa tamén cos adultos. Figurádevos qué pasaría se laguen vos dixera que a vosa parella é un maltratador/a. Sempre estaríamos coa mosca detrás da orella e interpretaríamos calquer xesto seu como ameazante.
Por iso, as veces, é mellor non ter moita información dos nenos e acomodarse aos elementos que nos mesmos vamos vivindo con él. É máis sano para ambos.
4.- Outro comentario interesante é o que fala de que os nenos de agora son distintos dos de antes.
Normalmente dise eso para peor. As veces sen querer decilo. Pero poucas veces se inicia así un argumento que veña a decir que os nenos de agora son mellares que os de antes. A mesma cousa sucede con vos: tamén se dice que sodes distintos dos/as estudantes de antes e a cousa sempre acaba en que os de antes eran mellares.
Pensar que son máis heterogéneos, falando da Educación Infantil, resulta un tanto estrano. Os nenos sempre son moi diversos, con niveis de desenvolvimento disímiles, experiencias diversas e contextos tamén moi diferentes. Desa idea temos que partir, como principio inexcusable.
Bo, vale de rollos.
Gustaríame que reflectírades un pouco sobre estes puntos, ben no blog, ben nas vosas Memorias.
Un saudo cordial para todas e todos.
Que teñades un feliz final de prácticas.
Miguel Zabalza
Tamén van aparecendo algunhas temáticas de moito interese que pagaría a pena que entraran na vosa Memoria. O bon de empregar o blog é que a experiencia dos compañeiros e compañeiras acaba convertíndose en experiencia de todos. Ou, alomenos, ler o que eles contan permite reflectir sobre eses mesmos asuntos en relación a experiencia de cada quen.
O que me gustaría salientar hoxe é, xustamente, algúns deses temas que foron saindo e que merecen unha consideración especial:
1.- O tema dos libros de texto e o uso que fan deles os profesores/as.
Efectivamente, como comentades algúns de vos, os libros de textos son recursos excepcionais para guiar as aprendizaxes pero non deberían monopolizar a relación entre alumnos/as e coñecementos. Existen moitas formas de entrar en contacto coa realidade a aprender. Se únicamente o facemos a través do libro de texto (ou dos libros en xeral) estamos empobrecendo eses contactos. É o que se chama o academicismo e a aprendizaxe libresca. Esa mesma é a sensación que algúns de vos sinalades nos vosos comentarios relacionando a grande diferencia de aprender cousas na Facultade e vivirlas nas prácticas.
2.- A recepción por parte dos tutores/as.
Iso me preocupou un pouco. Non debe ser unha experiencia agradable sentirse recibido con suspicacias ou con pouco entusiasmo. Afortunadamente, parece que as cousas melloraron nos casos máis chamativos. Espero que na meirande parte de vos a recepcion fora cálida. De tódolos xeitos gustaríame que incorporárais nos vosos diarios algún comentario sobre este aspecto na vosa experiencia persoal.
3.- O coñecemento das familias
Pareceume de interese o comentario sobre cómo se vai entendendo mellor aos nenos a medida que se coñecen máis datos da sua situación familiar. Como seguramente saberedes (se vos falaron do mito de Pigmalión) esta cuestión é un forte dilema educativo. Moitas veces “saber máis” non leva a coñecer mellor ou a saber interpretar mellor os comportamentos dos nenos. Leva a que eu vou condicionando a miña visión do neno á información previa que un ten del. Se me dicen que é un neno con problemas tenderei a analizar os seus comportamentos como os propios de un neno con problemas. Chámase a profecía que se cumple. Pasa tamén cos adultos. Figurádevos qué pasaría se laguen vos dixera que a vosa parella é un maltratador/a. Sempre estaríamos coa mosca detrás da orella e interpretaríamos calquer xesto seu como ameazante.
Por iso, as veces, é mellor non ter moita información dos nenos e acomodarse aos elementos que nos mesmos vamos vivindo con él. É máis sano para ambos.
4.- Outro comentario interesante é o que fala de que os nenos de agora son distintos dos de antes.
Normalmente dise eso para peor. As veces sen querer decilo. Pero poucas veces se inicia así un argumento que veña a decir que os nenos de agora son mellares que os de antes. A mesma cousa sucede con vos: tamén se dice que sodes distintos dos/as estudantes de antes e a cousa sempre acaba en que os de antes eran mellares.
Pensar que son máis heterogéneos, falando da Educación Infantil, resulta un tanto estrano. Os nenos sempre son moi diversos, con niveis de desenvolvimento disímiles, experiencias diversas e contextos tamén moi diferentes. Desa idea temos que partir, como principio inexcusable.
Bo, vale de rollos.
Gustaríame que reflectírades un pouco sobre estes puntos, ben no blog, ben nas vosas Memorias.
Un saudo cordial para todas e todos.
Que teñades un feliz final de prácticas.
Miguel Zabalza
10/12/09
Aunque hace un par de días ya os fui contando mis experiencias con los niños hoy os hago la entrada con un par de fotos que estoy sacando por el colegio. Como os podéis imaginar los niños están entusiasmados ya que se desconectan un poco de la monotonía diaria : hacer deberes, corregir, estudiar…y ahora que han terminado los exámenes pueden aprovechar para disfrutar de las Navidades.
Aquí podéis ver reflejado todo lo que estamos llevando a cabo para estas fechas tan señaladas : dibujos, un árbol de navidad en la que han tenido que pintar en el cada uno una bola a su gusto y en el interior poner un deseo, decorar el mural del pasillo, la clase etc.
Estos días es difícil parar en clase, con estas actividades y la emoción de pedir a los Reyes Magos y a Papá Noel regalos no nos dan tregua al descanso, están como terremotos por la clase y aunque, a veces te agotan, es increíble ver la ilusión con la que lo viven, parece como si estuvieran en otro mundo completamente diferente al nuestro, pues, cosas que a lo mejor nosotros no les damos ni siquiera importancia a ellos les parecen sorprendentes.
En fin, no me explayo más ya que estaría horas y horas contando historias sobre ellos. Sólo deciros que aprovechéis lo máximo posible, ya que no nos queda nada, y que tengáis unas felices navidades y un mejor año nuevo!!
Covadonga Calvo López
miércoles, 9 de diciembre de 2009
9/12/2009
miércoles 9 de diciembre de 2009
9/12/2009
Hola a todos, hoy es el día que me toca de escribir en el blog.
Las dos primeras horas tuve clase de lengua con los dos terceros. El profesor les dejó a los niños que leyeran, repasasen o lo que ellos quisieran, mientras él y yo corrigimos exámenes ya que la evaluación es el lunes. La siguiente clase fue con sexto la asignatura de gallego y aqui mientras yo ponía notas, el profesor corrigió con ellos el examen de gallego y eran los niños quienes se tenían que poner la puntuación que ellos creían cnveniente, esto les ayuda a comprender mejor los errores que tuvieron para no volver a cometerlos.
Por la tarde tuvimos clase con el curso del que el profesor es tutor, y corrigí con ellos problemas de matemáticas,aquí cada uno salía al encerado a hacer uno (todos se prestaban a salir), el profesor tuvo que salir. A última hora estuvimos en 4º en la asignatura de música y nuevamente el profesor les dijo que repasaran mientras nosotros acabamos de corrigir.
La verdad es que me encanta corrigir y estar con ellos, la pena es que cada vez queda menos para acabar!
Maira Calderón Prada
9/12/2009
Hola a todos, hoy es el día que me toca de escribir en el blog.
Las dos primeras horas tuve clase de lengua con los dos terceros. El profesor les dejó a los niños que leyeran, repasasen o lo que ellos quisieran, mientras él y yo corrigimos exámenes ya que la evaluación es el lunes. La siguiente clase fue con sexto la asignatura de gallego y aqui mientras yo ponía notas, el profesor corrigió con ellos el examen de gallego y eran los niños quienes se tenían que poner la puntuación que ellos creían cnveniente, esto les ayuda a comprender mejor los errores que tuvieron para no volver a cometerlos.
Por la tarde tuvimos clase con el curso del que el profesor es tutor, y corrigí con ellos problemas de matemáticas,aquí cada uno salía al encerado a hacer uno (todos se prestaban a salir), el profesor tuvo que salir. A última hora estuvimos en 4º en la asignatura de música y nuevamente el profesor les dijo que repasaran mientras nosotros acabamos de corrigir.
La verdad es que me encanta corrigir y estar con ellos, la pena es que cada vez queda menos para acabar!
Maira Calderón Prada
martes, 8 de diciembre de 2009
08/12/09
Ola a todos! Como xa vos dixen, esta semana estreeime como profesora o que foi unha experiencia moi gratificante para min xa que os alumnos, que estaban acostumados a verme nun segundo plano, mostráronse moi entusiasmados coa idea de que eu tomase as rendas da clase. O luns comecei con coñecemento do medio e tocoume iniciar un tema novo: As rochas na paisaxe, primeiro mandeilles ler o texto que correspondía e solucioneilles as dúbidas de vocabulario, logo expliqueilles que son as rochas e os diferentes tipos que existen; o resto da clase dedicámola a clasificar diferentes rochas que eles trouxeran segundo a súa composición, textura, forma na que aparcen na naturaza, etc. O martes deilles clase de matemáticas, tamén comezábamos tema novo: A división, recordeilles como se divide e expliqueilles os seus termos, os diferentes tipos de división que existen e como se fai a súa comprobación. O xoves fixen o mesmo con lingua castelá, expliqueilles a polisemia e recordeilles os sinónimos e os antónimos e o venres continuei con lingua castelá e matemáticas, ademais mandeilles facer exercicios nos que tiñan que aplicar o aprendido e corrínllelos.
Esta semana, polo tanto, foi a máis interesante para min ata o momento, pois aprendín a planificar as clases, a controlar aos alumnos, etc. en resumo: a desenvolverme mellor dentro da aula.
Cristina Piñeiro Martínez
Esta semana, polo tanto, foi a máis interesante para min ata o momento, pois aprendín a planificar as clases, a controlar aos alumnos, etc. en resumo: a desenvolverme mellor dentro da aula.
Cristina Piñeiro Martínez
lunes, 7 de diciembre de 2009
QUE DIFÍCIL É ATENDE-LAS NECESIDADES DE TODOS!!!!
Cando escoitaba dicir “25 alumnos/as son moitos para un só mestre” sempre se me viña á cabeza o mesmo “entón, como facían antes, cando éramos 40 nenos/as nas aulas?” a resposta vouna obtendo cada día que paso nas prácticas. Os nenos de agora pouco ou nada teñen que ver cos de antes, nin mellores nin peores, simplemente diferentes; e, polo tanto, tamén deberemos actuar con eles de forma diferente.
As diferenzas de nivel, de actitude, de personalidade… dos nenos/as fan da aula un ámbito moi heteroxéneo o que non implica que non debamos atender a tódolos rapaces/as. É obvio que ós nenos/as que van un pouco máis atrasados hai que prestarlles moita atención, porque como os deixes un pouco xa non fan nada, mais aqueles que van ben tamén necesitan atención e tamén necesitan que se lles corrixan os exercicios. Que sucede entón? Cando estás corrixindo e algún neno ten algo mal intento non darlle a solución senón que discorra un pouco e sexa el mesmo o que vexa onde está o erro; mais o feito de que te pares un pouco con un, implica que se che acumule o traballo para corrixir, que os cativos te metan os libros ou libretas diante do nariz para que llo mires, debes saber, se queres ser xusta, quen está primeiro para corrixir pois é algo que eles teñen moi presente (“Estaba yo primero”), e ademais mentres non teñen que facer, abúrrense e andan facendo o indio pola clase adiante.
Ás veces gustaríame ter 25 mans para poder atendelos a todos porque son consciente que moitas veces quedan nenos sen atender por falta de tempo e iso non me gusta nadiña; supoño que coa experiencia serei capaz de atender se non a todos polo menos á maioría.
Un saúdo
Ana Leis
As diferenzas de nivel, de actitude, de personalidade… dos nenos/as fan da aula un ámbito moi heteroxéneo o que non implica que non debamos atender a tódolos rapaces/as. É obvio que ós nenos/as que van un pouco máis atrasados hai que prestarlles moita atención, porque como os deixes un pouco xa non fan nada, mais aqueles que van ben tamén necesitan atención e tamén necesitan que se lles corrixan os exercicios. Que sucede entón? Cando estás corrixindo e algún neno ten algo mal intento non darlle a solución senón que discorra un pouco e sexa el mesmo o que vexa onde está o erro; mais o feito de que te pares un pouco con un, implica que se che acumule o traballo para corrixir, que os cativos te metan os libros ou libretas diante do nariz para que llo mires, debes saber, se queres ser xusta, quen está primeiro para corrixir pois é algo que eles teñen moi presente (“Estaba yo primero”), e ademais mentres non teñen que facer, abúrrense e andan facendo o indio pola clase adiante.
Ás veces gustaríame ter 25 mans para poder atendelos a todos porque son consciente que moitas veces quedan nenos sen atender por falta de tempo e iso non me gusta nadiña; supoño que coa experiencia serei capaz de atender se non a todos polo menos á maioría.
Un saúdo
Ana Leis
07/12/09
Bueno como tenemos unos días de Vacaciones aprovecho para escribir un poco para comentar cómo me van las prácticas,ya que a día de hoy aún no he podido relatar todo lo que me está sucediendo,me imagino que como a todos, está siendo una experiencia inolvidable.
Esta vivencia está siendo con los niños genial, no tengo nada que decir malo de ellos, al contrario cada día me sorprenden más y más.Hasta se me contagia la ilusión y la inocencia en la que ellos viven.Además cada día que pasa se les coge más y más cariño, hasta el pundo de que, al pensarlo detenidamente, y ver que poco a poco pasan los días y queda menos, se me hace un pequeño nudo en la garganta y pienso: ¿Qué será de ellos? No sé, me gustaria verlos a final de curso y ver si aquél que siempre está montando follón habrá cambiado algo, o si el chico que siempre está sentado delante porque tiene déficit de atención habrá mejorado y aprobado, o si los que sacan siempre notas seguirán a ese ritmo... No sé si os pasa a vosotros lo mismo, para mí es lo más bonito de esta futura profesión, que además de ser gratificante por enseñarles diferentes materias,también lo es por el nivel de involucración sentimental - tanto para bien como para mal - que se experimenta,alumno con profesora, y profesora con alumno.
Os dejo ahí esta pequeña reflexión, que tengáis un buen puente.
Covadonga Calvo López
Esta vivencia está siendo con los niños genial, no tengo nada que decir malo de ellos, al contrario cada día me sorprenden más y más.Hasta se me contagia la ilusión y la inocencia en la que ellos viven.Además cada día que pasa se les coge más y más cariño, hasta el pundo de que, al pensarlo detenidamente, y ver que poco a poco pasan los días y queda menos, se me hace un pequeño nudo en la garganta y pienso: ¿Qué será de ellos? No sé, me gustaria verlos a final de curso y ver si aquél que siempre está montando follón habrá cambiado algo, o si el chico que siempre está sentado delante porque tiene déficit de atención habrá mejorado y aprobado, o si los que sacan siempre notas seguirán a ese ritmo... No sé si os pasa a vosotros lo mismo, para mí es lo más bonito de esta futura profesión, que además de ser gratificante por enseñarles diferentes materias,también lo es por el nivel de involucración sentimental - tanto para bien como para mal - que se experimenta,alumno con profesora, y profesora con alumno.
Os dejo ahí esta pequeña reflexión, que tengáis un buen puente.
Covadonga Calvo López
viernes, 4 de diciembre de 2009
4 de Diciembre
Hola compañeiros de prácticas!
Hoxe tocame a min, asi que falarei un pouco das miñas experiencias cos raparigos... A verdade, moi positivas tendo en conta o recibimento da miña tutora:" espero non ter que facerche nada porque traballo xa teño eu bastante, e segundo, dou clase a infantil, e odio dar clase a estas idades, así que xa te podes imaxinar como son as miñas clases..." Comprenderedes a miña desesperación, meu deus onde me metín eu...Sen embargo a mestra cambiou a súa actitud comigo,( un dia malo teno calquera!) e resultou ser moi agradable.
Atópome nun centro na cidade da Coruña, e como estudante da especialidade de ingles, acompaño a unha das mestras para enseñar ingles a todolos nenos de infantil (en total 225 nenos) e das tres clases de 4º de primaria. Primeiro handicap, un mestre de ingles ten que moverse dunha aula a outra durante practicamente todo o día, acarrexando materiais.. Sen embargo foi unha sorte porque poido ver as diferencias entre infantil e primaria, que son moitas e grandes!
A experiencia cos pequechiños é totalmente nova para min, pero a verdade atópome moi a gusto con eles, son super cariñosos e non paran de pedirme bicos…E por suposto é moi gratificante o ver cómo van aprendendo as cousiñas a traves de cancións e contos, maiormente. Debo decir que a mestra fala moi pouco ingles con eles (un erro, penso ), limitándose tan só a unhas cantas ordes que os nenos xa comprenden perfectamente (sit down, stand up, time for tables…). Eso sí, rematas as clases cansada porque non tes un momento de relaxación..
En canto os nenos de 4º, decir que a mestra segue ca metdoloxía tradicional do libro de texto, e as clases lémbranme as miñas de hai uns vinte anos atrás.. A mestra segue a falar aquí moi pouco ingles, limitándose tamén a ordes, porque senón di “non a entenden”.. Chamame moito a atención a cantidade de alumnos que hai do extranxeiro, Sudamérica sobre todo, e tamén alumnos de etnia xitana. En xeral teñen un nivel moito mais baixo, e a mestra ten que esforzarse moito mais con eles, facendo incluso adapatacións curriculares para axudarlles un pouquiño…Incluso hai un alumno de etnia xitana que está en 4º pero non sabe ler nen escribir, así que á mestra non lle queda outra que darlle fichas dos pequerrechos para que coloree. A miña labor xa dende os primiros dias foi axudarlle un pouco a estes nenos que teñen mais dificultades
. A verdade, agora doume conta do difícil que é para un mestre esta atención á diversidade, pois cóntase con moi pouco tempo.. dende fóra é moi criticable, pero dende dentro a cousa cambia..
Bueno, creo que vou rematar pois quedaríanme moitas anécdotas que contar, pero xa volas irei contado de pouquiño en pouquiño.. Un saúdo para todos e aproveitade que xa queda pouco!!!
Belen Bugallo GArcia
Hoxe tocame a min, asi que falarei un pouco das miñas experiencias cos raparigos... A verdade, moi positivas tendo en conta o recibimento da miña tutora:" espero non ter que facerche nada porque traballo xa teño eu bastante, e segundo, dou clase a infantil, e odio dar clase a estas idades, así que xa te podes imaxinar como son as miñas clases..." Comprenderedes a miña desesperación, meu deus onde me metín eu...Sen embargo a mestra cambiou a súa actitud comigo,( un dia malo teno calquera!) e resultou ser moi agradable.
Atópome nun centro na cidade da Coruña, e como estudante da especialidade de ingles, acompaño a unha das mestras para enseñar ingles a todolos nenos de infantil (en total 225 nenos) e das tres clases de 4º de primaria. Primeiro handicap, un mestre de ingles ten que moverse dunha aula a outra durante practicamente todo o día, acarrexando materiais.. Sen embargo foi unha sorte porque poido ver as diferencias entre infantil e primaria, que son moitas e grandes!
A experiencia cos pequechiños é totalmente nova para min, pero a verdade atópome moi a gusto con eles, son super cariñosos e non paran de pedirme bicos…E por suposto é moi gratificante o ver cómo van aprendendo as cousiñas a traves de cancións e contos, maiormente. Debo decir que a mestra fala moi pouco ingles con eles (un erro, penso ), limitándose tan só a unhas cantas ordes que os nenos xa comprenden perfectamente (sit down, stand up, time for tables…). Eso sí, rematas as clases cansada porque non tes un momento de relaxación..
En canto os nenos de 4º, decir que a mestra segue ca metdoloxía tradicional do libro de texto, e as clases lémbranme as miñas de hai uns vinte anos atrás.. A mestra segue a falar aquí moi pouco ingles, limitándose tamén a ordes, porque senón di “non a entenden”.. Chamame moito a atención a cantidade de alumnos que hai do extranxeiro, Sudamérica sobre todo, e tamén alumnos de etnia xitana. En xeral teñen un nivel moito mais baixo, e a mestra ten que esforzarse moito mais con eles, facendo incluso adapatacións curriculares para axudarlles un pouquiño…Incluso hai un alumno de etnia xitana que está en 4º pero non sabe ler nen escribir, así que á mestra non lle queda outra que darlle fichas dos pequerrechos para que coloree. A miña labor xa dende os primiros dias foi axudarlle un pouco a estes nenos que teñen mais dificultades
. A verdade, agora doume conta do difícil que é para un mestre esta atención á diversidade, pois cóntase con moi pouco tempo.. dende fóra é moi criticable, pero dende dentro a cousa cambia..
Bueno, creo que vou rematar pois quedaríanme moitas anécdotas que contar, pero xa volas irei contado de pouquiño en pouquiño.. Un saúdo para todos e aproveitade que xa queda pouco!!!
Belen Bugallo GArcia
jueves, 3 de diciembre de 2009
3 de Decembro de 2009
Polo que respecta as miñas prácticas están a ser moi fructíferas, dado que teño clases tanto en infantil coma en primaria. Para min é máis doado a primaria, xa que en infantil tes que estar pendente ó 100% da atención dos nenos e de que fan en todo momento, porque se distraen con moita facilidade. Estes últimos días, incluido hoxe, estamos levando ós nenos á aula de informática para traballar con eles na pizarra dixital e nos ordenadores, e queiras que non nótase un cambio moi grande nos nenos, xa que atenden máis porque fáiselles máis ameno o inglés.
A pesar de todo a metodoloxía da profesora non me parece a máis axeitada, sobre todo nos cursos de infantil. Eu defendo que as clases sexan íntegras en inglés, pero tamén hai que ser consciente de que con certos niveis, hai que reducilo un pouco, porque os nenos non entenden nada.
Pero tamén me gustaría dicir que estou a aprender moito neste mes, xa que, por desgracia na facultade danche moita teoría pero cando de verdade aprendes é cando estás no día a día no colexio.
Andrés Boado García.
A pesar de todo a metodoloxía da profesora non me parece a máis axeitada, sobre todo nos cursos de infantil. Eu defendo que as clases sexan íntegras en inglés, pero tamén hai que ser consciente de que con certos niveis, hai que reducilo un pouco, porque os nenos non entenden nada.
Pero tamén me gustaría dicir que estou a aprender moito neste mes, xa que, por desgracia na facultade danche moita teoría pero cando de verdade aprendes é cando estás no día a día no colexio.
Andrés Boado García.
03 Decembro 2009
Que tal todo? Espero que moi ben. Pimeiro de todo e antes de nada pedir desculpas, foiseme o santo ó ceo e esquecinme de deixar o meu comentario no blog o día que me pertencía, que era o día 01 de Decembro. Fago agora e do xeito máis resumido posible, como é un día normal na clase de 5º A do CEIP PÍO XII;
O Martes, o primeiro que fixeron os raparigos ó entrar na aula, e coma todas as mañáns, foi correxir os deberes que tiñan para facer na casa,(básicamente de Matemáticas e de Lingua, rara vez levan traballo de Coñecemento do Medio). A corrección dos mesmos faise do xeito máis tradicional, cada alumno sae ó taboeiro a realizar cadanseu exercicio, ou no seu defecto dende o propio asento. Logo, coma case tódos os días baixei a facer fotocopias para os tres quintos, xa que a miña titora e a encargada do ciclo e teñen ese método de traballo, copias para todos.
En Matemáticas claréxanse as dúbidas que poidan xurdir antes do exame do Mércores, sobre todo relacionado coas fraccións equivalentes. Asemade realizaron cinco exercicios de repaso da última folla do tema. A miña función básicamente estriba sobre todo na observación e na aclaración dos pequenos detalles que os nenos/as non entendan, pero sempre respetando o traballo da titora.
Á volta do tempo de lecer, rematamos de ver un filme que tiñan pendente na hora de relixión. Ó remate da mesma, 3/4 partes do alumnado ficaron coa mestra de dita materia ,e o resto foise coa titora e comigo a Alternativa á relixión. O traballo que nesta materia realizan é moi semellante o que fan en relixión pero facendo máis exercicios relacionados con valores persoais da vida cotiá, sen centrarse no Cristianísmo.
Á última hora, para rematar, realizaron un "pre-exame", moi semellante o que irán realizar o próximo Martes.
Inteitei facer unha breve síntese de como é unha xornada normal e corrente na clase de 5º A do CEIP PÍO XII. Espero que o pasedes moi ben no pouco tempo que nos quede, e calquer dúbida xa sabedes, podedes deixar o voso comentario, o cal atenderei con moito gusto.
Un saúdo moi agarimoso a todas/os.
O Martes, o primeiro que fixeron os raparigos ó entrar na aula, e coma todas as mañáns, foi correxir os deberes que tiñan para facer na casa,(básicamente de Matemáticas e de Lingua, rara vez levan traballo de Coñecemento do Medio). A corrección dos mesmos faise do xeito máis tradicional, cada alumno sae ó taboeiro a realizar cadanseu exercicio, ou no seu defecto dende o propio asento. Logo, coma case tódos os días baixei a facer fotocopias para os tres quintos, xa que a miña titora e a encargada do ciclo e teñen ese método de traballo, copias para todos.
En Matemáticas claréxanse as dúbidas que poidan xurdir antes do exame do Mércores, sobre todo relacionado coas fraccións equivalentes. Asemade realizaron cinco exercicios de repaso da última folla do tema. A miña función básicamente estriba sobre todo na observación e na aclaración dos pequenos detalles que os nenos/as non entendan, pero sempre respetando o traballo da titora.
Á volta do tempo de lecer, rematamos de ver un filme que tiñan pendente na hora de relixión. Ó remate da mesma, 3/4 partes do alumnado ficaron coa mestra de dita materia ,e o resto foise coa titora e comigo a Alternativa á relixión. O traballo que nesta materia realizan é moi semellante o que fan en relixión pero facendo máis exercicios relacionados con valores persoais da vida cotiá, sen centrarse no Cristianísmo.
Á última hora, para rematar, realizaron un "pre-exame", moi semellante o que irán realizar o próximo Martes.
Inteitei facer unha breve síntese de como é unha xornada normal e corrente na clase de 5º A do CEIP PÍO XII. Espero que o pasedes moi ben no pouco tempo que nos quede, e calquer dúbida xa sabedes, podedes deixar o voso comentario, o cal atenderei con moito gusto.
Un saúdo moi agarimoso a todas/os.
miércoles, 2 de diciembre de 2009
02/12/09
Un mércores máis no Pío XII, un mércores máis en 2ºA. Cada día que pasa vas coñecendo máis ós nenos/as, entendes porque fan as cousas mal ou porque as deixan de facer. Comezas a ver que hai algo detrás do simple feito de facer mal un exercicio, ou da falta de concentración.
Cando ves que un rapaz/a chega tarde á clase, con olleiras e está todo o día apoiado enriba da mesa decátaste de que algo pasa na súa casa. Que quizais o problema non sexa unha falta de interese ou traballo por parte do cativo. Quero dicir con isto que é moi importante para un mestre coñecer ben ó neno/a, pero é mais importante se cabe o coñecer á familia e o seu entorno porque iso danos moitas pistas de porque o neno/a é así ou se comporta dese xeito.
Eu ata a pasada semana, vía a todos os pequenos/as dende a mesma perspectiva, pero cando vas sabendo máis cousiñas e te vas fixando nos pequenos detalles as cousas cambian e o nivel de esixencia que lle pides a cada un tamén.
Son 24 nenos/as, cada un coa súa personalidade, co seu carácter, co seu humor…pero detrás hai 24 familias, máis de 24 problemas en cada unha delas…
En canto ó traballo que fixeron os pequenos/as no día de hoxe case o podería resumir a facer un exame de galego, porque a xornada comezou con unha hora de Educación Física, logo como a mestra non os avisara de que farían unha proba da área de lingua e literatura galega, deixoulles a primeira hora para estudar e a seguinte para facelo. Á volta do recreo tocou relixión/alternativa e na última hora nada máis nos dedicamos a escribirlle unha carta a unha antiga compañeira de clase que se cambiou de centro a comezos de curso.
Aproveitade o pouco que nos queda xa. Ánimo a todos/as. Un saudiño.
Cando ves que un rapaz/a chega tarde á clase, con olleiras e está todo o día apoiado enriba da mesa decátaste de que algo pasa na súa casa. Que quizais o problema non sexa unha falta de interese ou traballo por parte do cativo. Quero dicir con isto que é moi importante para un mestre coñecer ben ó neno/a, pero é mais importante se cabe o coñecer á familia e o seu entorno porque iso danos moitas pistas de porque o neno/a é así ou se comporta dese xeito.
Eu ata a pasada semana, vía a todos os pequenos/as dende a mesma perspectiva, pero cando vas sabendo máis cousiñas e te vas fixando nos pequenos detalles as cousas cambian e o nivel de esixencia que lle pides a cada un tamén.
Son 24 nenos/as, cada un coa súa personalidade, co seu carácter, co seu humor…pero detrás hai 24 familias, máis de 24 problemas en cada unha delas…
En canto ó traballo que fixeron os pequenos/as no día de hoxe case o podería resumir a facer un exame de galego, porque a xornada comezou con unha hora de Educación Física, logo como a mestra non os avisara de que farían unha proba da área de lingua e literatura galega, deixoulles a primeira hora para estudar e a seguinte para facelo. Á volta do recreo tocou relixión/alternativa e na última hora nada máis nos dedicamos a escribirlle unha carta a unha antiga compañeira de clase que se cambiou de centro a comezos de curso.
Aproveitade o pouco que nos queda xa. Ánimo a todos/as. Un saudiño.
O libro de texto
Simplemente quero escribir unhas palabras sobre dos comentarios das dúas Anas (Ana Belén e Ana Leis). Estou totalmente dacordo con vós nas reflexións que facedes sobre os libros de texto. Deben ser unha guía e unha axuda para o profesor, pero non algo obrigatorio no día a día das aulas.
Considérome afortunada porque o profesor que teño como tutor de prácticas no abusa do libro de texto, máis ben non o usa nunca, os rapaces non teñen libro de texto de inglés e o profesor vai preparando as actividades día a día atentendo á evolución dos nenos e coordinando os contidos coas outras materias. Esto implica, claro está, moito máis traballo para o profesor, que ten que buscar actividades continuamente, pero hai unha motivación maior por parte dos nenos, con actividades adaptadas o seu aprendizaxe. Así que, como futuros docentes, temos que valorar a utilidade do libro de texto pois pode ser moi cómodo facer sempre os exercicios do libro pero ¿é realmente útil para os nenos? ¿como atendemos a diversidade dentro da aula utilizando sempre as mesmas actividades? En fin, cada un debe dar resposta a estas preguntas pero dende o meu punto de vista está claro que se sempre votamos man do liro de texto e seguimos o pé da letra o programa que desenrola os nenos terán falta de motivación e será moi difícil axudar os alumnos con máis dificultades na materia.
Ah! Outra cousiña, xa veo que o conto "¿a qué sabe a lúa?" ten moito éxito. Nos tamén o utilizamos pero en versión inglés. Fixemos unha traducción o inglés que chamamos "moon in the sky", ós nenos encántanlles os contos e é un método moi útil para presentarlles vocabulario en inglés.
Un saúdo a tod@s e disfrutade moito desta experiencia que vai quedando pouco...
Pilar Campos Trabazo
Considérome afortunada porque o profesor que teño como tutor de prácticas no abusa do libro de texto, máis ben non o usa nunca, os rapaces non teñen libro de texto de inglés e o profesor vai preparando as actividades día a día atentendo á evolución dos nenos e coordinando os contidos coas outras materias. Esto implica, claro está, moito máis traballo para o profesor, que ten que buscar actividades continuamente, pero hai unha motivación maior por parte dos nenos, con actividades adaptadas o seu aprendizaxe. Así que, como futuros docentes, temos que valorar a utilidade do libro de texto pois pode ser moi cómodo facer sempre os exercicios do libro pero ¿é realmente útil para os nenos? ¿como atendemos a diversidade dentro da aula utilizando sempre as mesmas actividades? En fin, cada un debe dar resposta a estas preguntas pero dende o meu punto de vista está claro que se sempre votamos man do liro de texto e seguimos o pé da letra o programa que desenrola os nenos terán falta de motivación e será moi difícil axudar os alumnos con máis dificultades na materia.
Ah! Outra cousiña, xa veo que o conto "¿a qué sabe a lúa?" ten moito éxito. Nos tamén o utilizamos pero en versión inglés. Fixemos unha traducción o inglés que chamamos "moon in the sky", ós nenos encántanlles os contos e é un método moi útil para presentarlles vocabulario en inglés.
Un saúdo a tod@s e disfrutade moito desta experiencia que vai quedando pouco...
Pilar Campos Trabazo
martes, 1 de diciembre de 2009
01/12/09
¿A qué sabe a lúa? Ese é o título do conto, un conto que preparei e lles contei ós meus pequenos/as hoxe pola mañá. Todos os martes á segunda hora os nenos/as soben á biblioteca e collen libros de préstamo, devolven aqueles que teñen na casa, len e refollan noutros moitos. Pero hoxe foi distinto, hoxe sentáronse todos/as fronte a min e gardaron silencio esperando a que eu comezase coa historia.
Cando ves corenta olliños abertos que teñen medo de pestanexar por se perden algún movemento, xesto ou detalle, entendes que o que estás contando lles gusta. Foi unha experiencia nova pero moi gratificante, e máis aínda cando de alí a un pouco nada máis xa che están pedindo que llo volvas contar.
Os libros de texto
A nosa compañeira Ana Belén xa facía mención á excesiva educación tradicional que está a ver na súa clase. Eu, súmome a esa observación. Podo entender que teñan o libro de texto como guía, pero que o sigan ó pé da letra non o comparto; vese a guia do profesor como a única solución, sendo conscientes de que as respostas veñen mal e que non se aportan actividades moi diferentes ás de sempre.
O libro de galego, por exemplo; na miña clase están co repaso das letras e cada unha delas ven acompañada dun texto con palabras que levan esa letra e logo deben copiar unha frase e poñerlle o nome a determinados obxectos que levan esa letra. Así con tódalas letras do abecedario; como non se van a aburrir?
Hoxe, sen ir maís lonxe, había un debuxo no libro sobre o Nadal, penso que as preguntas que presentaba o libro non estaban mal, mais por que non ir máis alá diso? Por que non aproveitar, por exemplo, esta festividade para escribir a carta dos Reis Magos?
Non sei como serei no meu futuro docente mais sei que non me gustaría caer na monotonía. As prácticas estánme servindo para ver, entre outras cousas, o que non me gustaría facer.
Un saúdo
Ana Leis
O libro de galego, por exemplo; na miña clase están co repaso das letras e cada unha delas ven acompañada dun texto con palabras que levan esa letra e logo deben copiar unha frase e poñerlle o nome a determinados obxectos que levan esa letra. Así con tódalas letras do abecedario; como non se van a aburrir?
Hoxe, sen ir maís lonxe, había un debuxo no libro sobre o Nadal, penso que as preguntas que presentaba o libro non estaban mal, mais por que non ir máis alá diso? Por que non aproveitar, por exemplo, esta festividade para escribir a carta dos Reis Magos?
Non sei como serei no meu futuro docente mais sei que non me gustaría caer na monotonía. As prácticas estánme servindo para ver, entre outras cousas, o que non me gustaría facer.
Un saúdo
Ana Leis
1/12/2009
Hola a todos! Hoy a las dos primeras horas estuvimos viendo una obra de teatro donde se lo pasaron muy bien, luego regresamos al aula donde les puse algunas cuentas de matemáticas. Estaban un poco nerviosos y "revolucionados" porque están en epoca de examenes lo que provoca que a veces se rian sin saber porqué.
Maira Calderón Prada
Maira Calderón Prada
lunes, 30 de noviembre de 2009
30 noviembre 2009
Hola a tod@s!
Hoy es el día que tenía asignado para comentar en el blog.
He leído los blogs de los demás compañeros y tengo que añadir también que el período de prácticas que estoy realizando en el centro Bispo Guerra, está resultando una experiencia muy satisfactoria además de un gran aprendizaje.
Aparte de la rutina habitual establecida en el aula, comentada por la mayoría de vosotros; en mi caso cabe destacar una salida que se ha realizado para ver una pequeña representación explicativa sobre los virus, y la importancia del consumo adecucado de la medicación prescrita por el/la facultativ@ competente.
A la representación hemos acudido con alumn@s de dos aulas del centro además de otras dos aulas de otro centro próximo de la misma localidad; la diferencia entre los cuatro grupos era más que evidente en lo referente a comportamiento y actitud (así como también de los docentes que acompañaban a ést@s).
Confío en seguir aprendiendo cada día un poco más y perfeccionando en medida de lo posible todo lo posible para poder aportar mi granito de arena en el ámbito educativo para intentar inculcar valores que propicien una mejor convivencia y un mundo mejor.
Espero que os vaya bien a tod@s!!
Seguimos en contacto.
Saludos,
Jorge Senra Pérez.
Alumno USC Primaria
Hoy es el día que tenía asignado para comentar en el blog.
He leído los blogs de los demás compañeros y tengo que añadir también que el período de prácticas que estoy realizando en el centro Bispo Guerra, está resultando una experiencia muy satisfactoria además de un gran aprendizaje.
Aparte de la rutina habitual establecida en el aula, comentada por la mayoría de vosotros; en mi caso cabe destacar una salida que se ha realizado para ver una pequeña representación explicativa sobre los virus, y la importancia del consumo adecucado de la medicación prescrita por el/la facultativ@ competente.
A la representación hemos acudido con alumn@s de dos aulas del centro además de otras dos aulas de otro centro próximo de la misma localidad; la diferencia entre los cuatro grupos era más que evidente en lo referente a comportamiento y actitud (así como también de los docentes que acompañaban a ést@s).
Confío en seguir aprendiendo cada día un poco más y perfeccionando en medida de lo posible todo lo posible para poder aportar mi granito de arena en el ámbito educativo para intentar inculcar valores que propicien una mejor convivencia y un mundo mejor.
Espero que os vaya bien a tod@s!!
Seguimos en contacto.
Saludos,
Jorge Senra Pérez.
Alumno USC Primaria
domingo, 29 de noviembre de 2009
Facendo balance….
Parece que foi onte cando comezaba as prácticas e xa van dúas semanas, o tempo está pasando moi rápido mais a pesares diso estou intentando aproveitalo ó máximo posto que é unha das poucas oportunidades que teño para estar na realidade do mundo docente. A primeira semana de clases, sobre todo os primeiros días, foron, para min, un pouco de tanteo do terreo, de ver como actuaba a profesora e ver ata que punto podía intervir eu nas clases, de ver como era a dinámica da clase, da forma de actuar dos nenos, non só entre eles senón tamén comigo, do que debo salientar que tanto a titora como os nenos foron e son moi cercanos.
Practicamente desde o primeiro momento estiven en contacto cos nenos, mentres fan exercicios eu vou paseando pola clase e resolvendo as posibles dúbidas que poidan ter, corríxolles os exercicios centrándome sobre todo nos nenos que teñen máis dificultades, pero sen desatender ó resto. A verdade é que me gusta que me pregunten cando no entenden algo, faime sentir como unha profesora. Hai un neno en concreto que cando non entende algo sempre me ven a buscar porque sabe que eu non lle berro e a outra profesora bérralle moito, a verdade é que é un pouco despistado este rapaz mais non sei se o berro constante é eficaz.
A medida que pasan os días vanme xurdindo preguntas sobre a docencia: Debemos seguir ó pé da letra o libro de texto? Como atender as necesidades educativas de todos os nenos/as? Como resolver conflitos entre os rapaces sendo xusta? Dúbidas que me xorden ó ver determinadas actuacións que se levan a cabo na miña clase. Hai algunha destas dúbidas das que teño a miña opinión como é a dos libros de texto; persoalmente penso que non o seguiría tan ó pé da letra, sobre todo en certas materias como plástica ou incluso as linguas, mais quen sabe o que farei nun futuro. Das outras dúas dúbidas polo de agora non teño resposta posible, quizais coa experiencia poida ir acadando solucións a isto mais agora o feito de atender a todos os nenos/as (25 alumnos/as) o vexo moi difícil, sempre queda algún neno/a sen atender, o que me dá moita rabia. Son moitos nenos/as e todos queren ser atendidos, ás veces teño como 6 ou 7 rapaces ó meu redor esperando para que lle corrixas o exercicio, para preguntar algo o algún para contarte que a súa irmá estivo de aniversario o día anterior. É certo que hai que atender ós nenos que teñen máis dificultades mais tamén hai que atender ó resto; o feito de que sexan bos estudantes non implica que non debamos facer un seguimento dese nenos/as.
Supoño que a medida que pasen os días xurdirán máis preguntas e algunhas poderanse responder a curto prazo e outras deberán esperar un pouco máis.
Un saúdo.
Ana Leis
Practicamente desde o primeiro momento estiven en contacto cos nenos, mentres fan exercicios eu vou paseando pola clase e resolvendo as posibles dúbidas que poidan ter, corríxolles os exercicios centrándome sobre todo nos nenos que teñen máis dificultades, pero sen desatender ó resto. A verdade é que me gusta que me pregunten cando no entenden algo, faime sentir como unha profesora. Hai un neno en concreto que cando non entende algo sempre me ven a buscar porque sabe que eu non lle berro e a outra profesora bérralle moito, a verdade é que é un pouco despistado este rapaz mais non sei se o berro constante é eficaz.
A medida que pasan os días vanme xurdindo preguntas sobre a docencia: Debemos seguir ó pé da letra o libro de texto? Como atender as necesidades educativas de todos os nenos/as? Como resolver conflitos entre os rapaces sendo xusta? Dúbidas que me xorden ó ver determinadas actuacións que se levan a cabo na miña clase. Hai algunha destas dúbidas das que teño a miña opinión como é a dos libros de texto; persoalmente penso que non o seguiría tan ó pé da letra, sobre todo en certas materias como plástica ou incluso as linguas, mais quen sabe o que farei nun futuro. Das outras dúas dúbidas polo de agora non teño resposta posible, quizais coa experiencia poida ir acadando solucións a isto mais agora o feito de atender a todos os nenos/as (25 alumnos/as) o vexo moi difícil, sempre queda algún neno/a sen atender, o que me dá moita rabia. Son moitos nenos/as e todos queren ser atendidos, ás veces teño como 6 ou 7 rapaces ó meu redor esperando para que lle corrixas o exercicio, para preguntar algo o algún para contarte que a súa irmá estivo de aniversario o día anterior. É certo que hai que atender ós nenos que teñen máis dificultades mais tamén hai que atender ó resto; o feito de que sexan bos estudantes non implica que non debamos facer un seguimento dese nenos/as.
Supoño que a medida que pasen os días xurdirán máis preguntas e algunhas poderanse responder a curto prazo e outras deberán esperar un pouco máis.
Un saúdo.
Ana Leis
sábado, 28 de noviembre de 2009
Hola a todas y todos,
Ya llevamos dos semanitas de prácticas y creo que podemos decir que estamos metidos de lleno en la dinámica diaria escolar, ¿verdad?. El pasado miércoles 25 con motivo del día contra la violencia de género los pequeños de segundo de primaria con los que estoy realizaron este mural que os enseño. Colorearon y recortaron cada uno una mariposa en recuerdo de las tres hermanas peruanas asesinadas por Trujillo y hablamos de la violencia doméstica. Me llamó la atención el hecho de que a todos y todas les resultaba un tema conocido pese a sus 7 añitos, normalmente por que habían oído a sus padres comentar casos cercanos de vecinos o conocidos. Espero que os guste.
Un saludo y buen fin de semana a tod@s
Tamara Miguéns Vázquez
viernes, 27 de noviembre de 2009
27/11/09
Venres último día da semana, último día para desfrutar dos meus pequenos/as. Supoño que será o normal e que lle pasará a meirande parte dos estudantes en prácticas, pero cada día que pasa notas que lle queres máis a eses bichiños que pasan o tempo berrando.
Estou dacordo con Ana Belén en que o libro de texto cobra unha gran importancia nas aulas e que a veces a clase consiste en facer unha serie de exercicios que alí aparecen, pero está claro que todo depende do mestre/a.
A miña só se axuda do libro para coller as actividades, logo ela ponlle outras a maiores, ou fai xogos co temario... supoño que tamén influirá o feito de que estes ananos sexan de 2º de primaria e os teus de 5º.
non sei pero eu case podo entender que para os mestres/as que levan máis de vinte anos traballando con unha metodoloxía pedagóxica lle sexa dificil mudala por unha nova máis efectiva.
pero para iso estamos formándonos nós! non??? para chegar con novas ideas e proxectos!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)