Hola compañeiros de prácticas!
Hoxe tocame a min, asi que falarei un pouco das miñas experiencias cos raparigos... A verdade, moi positivas tendo en conta o recibimento da miña tutora:" espero non ter que facerche nada porque traballo xa teño eu bastante, e segundo, dou clase a infantil, e odio dar clase a estas idades, así que xa te podes imaxinar como son as miñas clases..." Comprenderedes a miña desesperación, meu deus onde me metín eu...Sen embargo a mestra cambiou a súa actitud comigo,( un dia malo teno calquera!) e resultou ser moi agradable.
Atópome nun centro na cidade da Coruña, e como estudante da especialidade de ingles, acompaño a unha das mestras para enseñar ingles a todolos nenos de infantil (en total 225 nenos) e das tres clases de 4º de primaria. Primeiro handicap, un mestre de ingles ten que moverse dunha aula a outra durante practicamente todo o día, acarrexando materiais.. Sen embargo foi unha sorte porque poido ver as diferencias entre infantil e primaria, que son moitas e grandes!
A experiencia cos pequechiños é totalmente nova para min, pero a verdade atópome moi a gusto con eles, son super cariñosos e non paran de pedirme bicos…E por suposto é moi gratificante o ver cómo van aprendendo as cousiñas a traves de cancións e contos, maiormente. Debo decir que a mestra fala moi pouco ingles con eles (un erro, penso ), limitándose tan só a unhas cantas ordes que os nenos xa comprenden perfectamente (sit down, stand up, time for tables…). Eso sí, rematas as clases cansada porque non tes un momento de relaxación..
En canto os nenos de 4º, decir que a mestra segue ca metdoloxía tradicional do libro de texto, e as clases lémbranme as miñas de hai uns vinte anos atrás.. A mestra segue a falar aquí moi pouco ingles, limitándose tamén a ordes, porque senón di “non a entenden”.. Chamame moito a atención a cantidade de alumnos que hai do extranxeiro, Sudamérica sobre todo, e tamén alumnos de etnia xitana. En xeral teñen un nivel moito mais baixo, e a mestra ten que esforzarse moito mais con eles, facendo incluso adapatacións curriculares para axudarlles un pouquiño…Incluso hai un alumno de etnia xitana que está en 4º pero non sabe ler nen escribir, así que á mestra non lle queda outra que darlle fichas dos pequerrechos para que coloree. A miña labor xa dende os primiros dias foi axudarlle un pouco a estes nenos que teñen mais dificultades
. A verdade, agora doume conta do difícil que é para un mestre esta atención á diversidade, pois cóntase con moi pouco tempo.. dende fóra é moi criticable, pero dende dentro a cousa cambia..
Bueno, creo que vou rematar pois quedaríanme moitas anécdotas que contar, pero xa volas irei contado de pouquiño en pouquiño.. Un saúdo para todos e aproveitade que xa queda pouco!!!
Belen Bugallo GArcia
viernes, 4 de diciembre de 2009
jueves, 3 de diciembre de 2009
3 de Decembro de 2009
Polo que respecta as miñas prácticas están a ser moi fructíferas, dado que teño clases tanto en infantil coma en primaria. Para min é máis doado a primaria, xa que en infantil tes que estar pendente ó 100% da atención dos nenos e de que fan en todo momento, porque se distraen con moita facilidade. Estes últimos días, incluido hoxe, estamos levando ós nenos á aula de informática para traballar con eles na pizarra dixital e nos ordenadores, e queiras que non nótase un cambio moi grande nos nenos, xa que atenden máis porque fáiselles máis ameno o inglés.
A pesar de todo a metodoloxía da profesora non me parece a máis axeitada, sobre todo nos cursos de infantil. Eu defendo que as clases sexan íntegras en inglés, pero tamén hai que ser consciente de que con certos niveis, hai que reducilo un pouco, porque os nenos non entenden nada.
Pero tamén me gustaría dicir que estou a aprender moito neste mes, xa que, por desgracia na facultade danche moita teoría pero cando de verdade aprendes é cando estás no día a día no colexio.
Andrés Boado García.
A pesar de todo a metodoloxía da profesora non me parece a máis axeitada, sobre todo nos cursos de infantil. Eu defendo que as clases sexan íntegras en inglés, pero tamén hai que ser consciente de que con certos niveis, hai que reducilo un pouco, porque os nenos non entenden nada.
Pero tamén me gustaría dicir que estou a aprender moito neste mes, xa que, por desgracia na facultade danche moita teoría pero cando de verdade aprendes é cando estás no día a día no colexio.
Andrés Boado García.
03 Decembro 2009
Que tal todo? Espero que moi ben. Pimeiro de todo e antes de nada pedir desculpas, foiseme o santo ó ceo e esquecinme de deixar o meu comentario no blog o día que me pertencía, que era o día 01 de Decembro. Fago agora e do xeito máis resumido posible, como é un día normal na clase de 5º A do CEIP PÍO XII;
O Martes, o primeiro que fixeron os raparigos ó entrar na aula, e coma todas as mañáns, foi correxir os deberes que tiñan para facer na casa,(básicamente de Matemáticas e de Lingua, rara vez levan traballo de Coñecemento do Medio). A corrección dos mesmos faise do xeito máis tradicional, cada alumno sae ó taboeiro a realizar cadanseu exercicio, ou no seu defecto dende o propio asento. Logo, coma case tódos os días baixei a facer fotocopias para os tres quintos, xa que a miña titora e a encargada do ciclo e teñen ese método de traballo, copias para todos.
En Matemáticas claréxanse as dúbidas que poidan xurdir antes do exame do Mércores, sobre todo relacionado coas fraccións equivalentes. Asemade realizaron cinco exercicios de repaso da última folla do tema. A miña función básicamente estriba sobre todo na observación e na aclaración dos pequenos detalles que os nenos/as non entendan, pero sempre respetando o traballo da titora.
Á volta do tempo de lecer, rematamos de ver un filme que tiñan pendente na hora de relixión. Ó remate da mesma, 3/4 partes do alumnado ficaron coa mestra de dita materia ,e o resto foise coa titora e comigo a Alternativa á relixión. O traballo que nesta materia realizan é moi semellante o que fan en relixión pero facendo máis exercicios relacionados con valores persoais da vida cotiá, sen centrarse no Cristianísmo.
Á última hora, para rematar, realizaron un "pre-exame", moi semellante o que irán realizar o próximo Martes.
Inteitei facer unha breve síntese de como é unha xornada normal e corrente na clase de 5º A do CEIP PÍO XII. Espero que o pasedes moi ben no pouco tempo que nos quede, e calquer dúbida xa sabedes, podedes deixar o voso comentario, o cal atenderei con moito gusto.
Un saúdo moi agarimoso a todas/os.
O Martes, o primeiro que fixeron os raparigos ó entrar na aula, e coma todas as mañáns, foi correxir os deberes que tiñan para facer na casa,(básicamente de Matemáticas e de Lingua, rara vez levan traballo de Coñecemento do Medio). A corrección dos mesmos faise do xeito máis tradicional, cada alumno sae ó taboeiro a realizar cadanseu exercicio, ou no seu defecto dende o propio asento. Logo, coma case tódos os días baixei a facer fotocopias para os tres quintos, xa que a miña titora e a encargada do ciclo e teñen ese método de traballo, copias para todos.
En Matemáticas claréxanse as dúbidas que poidan xurdir antes do exame do Mércores, sobre todo relacionado coas fraccións equivalentes. Asemade realizaron cinco exercicios de repaso da última folla do tema. A miña función básicamente estriba sobre todo na observación e na aclaración dos pequenos detalles que os nenos/as non entendan, pero sempre respetando o traballo da titora.
Á volta do tempo de lecer, rematamos de ver un filme que tiñan pendente na hora de relixión. Ó remate da mesma, 3/4 partes do alumnado ficaron coa mestra de dita materia ,e o resto foise coa titora e comigo a Alternativa á relixión. O traballo que nesta materia realizan é moi semellante o que fan en relixión pero facendo máis exercicios relacionados con valores persoais da vida cotiá, sen centrarse no Cristianísmo.
Á última hora, para rematar, realizaron un "pre-exame", moi semellante o que irán realizar o próximo Martes.
Inteitei facer unha breve síntese de como é unha xornada normal e corrente na clase de 5º A do CEIP PÍO XII. Espero que o pasedes moi ben no pouco tempo que nos quede, e calquer dúbida xa sabedes, podedes deixar o voso comentario, o cal atenderei con moito gusto.
Un saúdo moi agarimoso a todas/os.
miércoles, 2 de diciembre de 2009
02/12/09
Un mércores máis no Pío XII, un mércores máis en 2ºA. Cada día que pasa vas coñecendo máis ós nenos/as, entendes porque fan as cousas mal ou porque as deixan de facer. Comezas a ver que hai algo detrás do simple feito de facer mal un exercicio, ou da falta de concentración.
Cando ves que un rapaz/a chega tarde á clase, con olleiras e está todo o día apoiado enriba da mesa decátaste de que algo pasa na súa casa. Que quizais o problema non sexa unha falta de interese ou traballo por parte do cativo. Quero dicir con isto que é moi importante para un mestre coñecer ben ó neno/a, pero é mais importante se cabe o coñecer á familia e o seu entorno porque iso danos moitas pistas de porque o neno/a é así ou se comporta dese xeito.
Eu ata a pasada semana, vía a todos os pequenos/as dende a mesma perspectiva, pero cando vas sabendo máis cousiñas e te vas fixando nos pequenos detalles as cousas cambian e o nivel de esixencia que lle pides a cada un tamén.
Son 24 nenos/as, cada un coa súa personalidade, co seu carácter, co seu humor…pero detrás hai 24 familias, máis de 24 problemas en cada unha delas…
En canto ó traballo que fixeron os pequenos/as no día de hoxe case o podería resumir a facer un exame de galego, porque a xornada comezou con unha hora de Educación Física, logo como a mestra non os avisara de que farían unha proba da área de lingua e literatura galega, deixoulles a primeira hora para estudar e a seguinte para facelo. Á volta do recreo tocou relixión/alternativa e na última hora nada máis nos dedicamos a escribirlle unha carta a unha antiga compañeira de clase que se cambiou de centro a comezos de curso.
Aproveitade o pouco que nos queda xa. Ánimo a todos/as. Un saudiño.
Cando ves que un rapaz/a chega tarde á clase, con olleiras e está todo o día apoiado enriba da mesa decátaste de que algo pasa na súa casa. Que quizais o problema non sexa unha falta de interese ou traballo por parte do cativo. Quero dicir con isto que é moi importante para un mestre coñecer ben ó neno/a, pero é mais importante se cabe o coñecer á familia e o seu entorno porque iso danos moitas pistas de porque o neno/a é así ou se comporta dese xeito.
Eu ata a pasada semana, vía a todos os pequenos/as dende a mesma perspectiva, pero cando vas sabendo máis cousiñas e te vas fixando nos pequenos detalles as cousas cambian e o nivel de esixencia que lle pides a cada un tamén.
Son 24 nenos/as, cada un coa súa personalidade, co seu carácter, co seu humor…pero detrás hai 24 familias, máis de 24 problemas en cada unha delas…
En canto ó traballo que fixeron os pequenos/as no día de hoxe case o podería resumir a facer un exame de galego, porque a xornada comezou con unha hora de Educación Física, logo como a mestra non os avisara de que farían unha proba da área de lingua e literatura galega, deixoulles a primeira hora para estudar e a seguinte para facelo. Á volta do recreo tocou relixión/alternativa e na última hora nada máis nos dedicamos a escribirlle unha carta a unha antiga compañeira de clase que se cambiou de centro a comezos de curso.
Aproveitade o pouco que nos queda xa. Ánimo a todos/as. Un saudiño.
O libro de texto
Simplemente quero escribir unhas palabras sobre dos comentarios das dúas Anas (Ana Belén e Ana Leis). Estou totalmente dacordo con vós nas reflexións que facedes sobre os libros de texto. Deben ser unha guía e unha axuda para o profesor, pero non algo obrigatorio no día a día das aulas.
Considérome afortunada porque o profesor que teño como tutor de prácticas no abusa do libro de texto, máis ben non o usa nunca, os rapaces non teñen libro de texto de inglés e o profesor vai preparando as actividades día a día atentendo á evolución dos nenos e coordinando os contidos coas outras materias. Esto implica, claro está, moito máis traballo para o profesor, que ten que buscar actividades continuamente, pero hai unha motivación maior por parte dos nenos, con actividades adaptadas o seu aprendizaxe. Así que, como futuros docentes, temos que valorar a utilidade do libro de texto pois pode ser moi cómodo facer sempre os exercicios do libro pero ¿é realmente útil para os nenos? ¿como atendemos a diversidade dentro da aula utilizando sempre as mesmas actividades? En fin, cada un debe dar resposta a estas preguntas pero dende o meu punto de vista está claro que se sempre votamos man do liro de texto e seguimos o pé da letra o programa que desenrola os nenos terán falta de motivación e será moi difícil axudar os alumnos con máis dificultades na materia.
Ah! Outra cousiña, xa veo que o conto "¿a qué sabe a lúa?" ten moito éxito. Nos tamén o utilizamos pero en versión inglés. Fixemos unha traducción o inglés que chamamos "moon in the sky", ós nenos encántanlles os contos e é un método moi útil para presentarlles vocabulario en inglés.
Un saúdo a tod@s e disfrutade moito desta experiencia que vai quedando pouco...
Pilar Campos Trabazo
Considérome afortunada porque o profesor que teño como tutor de prácticas no abusa do libro de texto, máis ben non o usa nunca, os rapaces non teñen libro de texto de inglés e o profesor vai preparando as actividades día a día atentendo á evolución dos nenos e coordinando os contidos coas outras materias. Esto implica, claro está, moito máis traballo para o profesor, que ten que buscar actividades continuamente, pero hai unha motivación maior por parte dos nenos, con actividades adaptadas o seu aprendizaxe. Así que, como futuros docentes, temos que valorar a utilidade do libro de texto pois pode ser moi cómodo facer sempre os exercicios do libro pero ¿é realmente útil para os nenos? ¿como atendemos a diversidade dentro da aula utilizando sempre as mesmas actividades? En fin, cada un debe dar resposta a estas preguntas pero dende o meu punto de vista está claro que se sempre votamos man do liro de texto e seguimos o pé da letra o programa que desenrola os nenos terán falta de motivación e será moi difícil axudar os alumnos con máis dificultades na materia.
Ah! Outra cousiña, xa veo que o conto "¿a qué sabe a lúa?" ten moito éxito. Nos tamén o utilizamos pero en versión inglés. Fixemos unha traducción o inglés que chamamos "moon in the sky", ós nenos encántanlles os contos e é un método moi útil para presentarlles vocabulario en inglés.
Un saúdo a tod@s e disfrutade moito desta experiencia que vai quedando pouco...
Pilar Campos Trabazo
martes, 1 de diciembre de 2009
01/12/09
¿A qué sabe a lúa? Ese é o título do conto, un conto que preparei e lles contei ós meus pequenos/as hoxe pola mañá. Todos os martes á segunda hora os nenos/as soben á biblioteca e collen libros de préstamo, devolven aqueles que teñen na casa, len e refollan noutros moitos. Pero hoxe foi distinto, hoxe sentáronse todos/as fronte a min e gardaron silencio esperando a que eu comezase coa historia.
Cando ves corenta olliños abertos que teñen medo de pestanexar por se perden algún movemento, xesto ou detalle, entendes que o que estás contando lles gusta. Foi unha experiencia nova pero moi gratificante, e máis aínda cando de alí a un pouco nada máis xa che están pedindo que llo volvas contar.
Os libros de texto
A nosa compañeira Ana Belén xa facía mención á excesiva educación tradicional que está a ver na súa clase. Eu, súmome a esa observación. Podo entender que teñan o libro de texto como guía, pero que o sigan ó pé da letra non o comparto; vese a guia do profesor como a única solución, sendo conscientes de que as respostas veñen mal e que non se aportan actividades moi diferentes ás de sempre.
O libro de galego, por exemplo; na miña clase están co repaso das letras e cada unha delas ven acompañada dun texto con palabras que levan esa letra e logo deben copiar unha frase e poñerlle o nome a determinados obxectos que levan esa letra. Así con tódalas letras do abecedario; como non se van a aburrir?
Hoxe, sen ir maís lonxe, había un debuxo no libro sobre o Nadal, penso que as preguntas que presentaba o libro non estaban mal, mais por que non ir máis alá diso? Por que non aproveitar, por exemplo, esta festividade para escribir a carta dos Reis Magos?
Non sei como serei no meu futuro docente mais sei que non me gustaría caer na monotonía. As prácticas estánme servindo para ver, entre outras cousas, o que non me gustaría facer.
Un saúdo
Ana Leis
O libro de galego, por exemplo; na miña clase están co repaso das letras e cada unha delas ven acompañada dun texto con palabras que levan esa letra e logo deben copiar unha frase e poñerlle o nome a determinados obxectos que levan esa letra. Así con tódalas letras do abecedario; como non se van a aburrir?
Hoxe, sen ir maís lonxe, había un debuxo no libro sobre o Nadal, penso que as preguntas que presentaba o libro non estaban mal, mais por que non ir máis alá diso? Por que non aproveitar, por exemplo, esta festividade para escribir a carta dos Reis Magos?
Non sei como serei no meu futuro docente mais sei que non me gustaría caer na monotonía. As prácticas estánme servindo para ver, entre outras cousas, o que non me gustaría facer.
Un saúdo
Ana Leis
1/12/2009
Hola a todos! Hoy a las dos primeras horas estuvimos viendo una obra de teatro donde se lo pasaron muy bien, luego regresamos al aula donde les puse algunas cuentas de matemáticas. Estaban un poco nerviosos y "revolucionados" porque están en epoca de examenes lo que provoca que a veces se rian sin saber porqué.
Maira Calderón Prada
Maira Calderón Prada
lunes, 30 de noviembre de 2009
30 noviembre 2009
Hola a tod@s!
Hoy es el día que tenía asignado para comentar en el blog.
He leído los blogs de los demás compañeros y tengo que añadir también que el período de prácticas que estoy realizando en el centro Bispo Guerra, está resultando una experiencia muy satisfactoria además de un gran aprendizaje.
Aparte de la rutina habitual establecida en el aula, comentada por la mayoría de vosotros; en mi caso cabe destacar una salida que se ha realizado para ver una pequeña representación explicativa sobre los virus, y la importancia del consumo adecucado de la medicación prescrita por el/la facultativ@ competente.
A la representación hemos acudido con alumn@s de dos aulas del centro además de otras dos aulas de otro centro próximo de la misma localidad; la diferencia entre los cuatro grupos era más que evidente en lo referente a comportamiento y actitud (así como también de los docentes que acompañaban a ést@s).
Confío en seguir aprendiendo cada día un poco más y perfeccionando en medida de lo posible todo lo posible para poder aportar mi granito de arena en el ámbito educativo para intentar inculcar valores que propicien una mejor convivencia y un mundo mejor.
Espero que os vaya bien a tod@s!!
Seguimos en contacto.
Saludos,
Jorge Senra Pérez.
Alumno USC Primaria
Hoy es el día que tenía asignado para comentar en el blog.
He leído los blogs de los demás compañeros y tengo que añadir también que el período de prácticas que estoy realizando en el centro Bispo Guerra, está resultando una experiencia muy satisfactoria además de un gran aprendizaje.
Aparte de la rutina habitual establecida en el aula, comentada por la mayoría de vosotros; en mi caso cabe destacar una salida que se ha realizado para ver una pequeña representación explicativa sobre los virus, y la importancia del consumo adecucado de la medicación prescrita por el/la facultativ@ competente.
A la representación hemos acudido con alumn@s de dos aulas del centro además de otras dos aulas de otro centro próximo de la misma localidad; la diferencia entre los cuatro grupos era más que evidente en lo referente a comportamiento y actitud (así como también de los docentes que acompañaban a ést@s).
Confío en seguir aprendiendo cada día un poco más y perfeccionando en medida de lo posible todo lo posible para poder aportar mi granito de arena en el ámbito educativo para intentar inculcar valores que propicien una mejor convivencia y un mundo mejor.
Espero que os vaya bien a tod@s!!
Seguimos en contacto.
Saludos,
Jorge Senra Pérez.
Alumno USC Primaria
domingo, 29 de noviembre de 2009
Facendo balance….
Parece que foi onte cando comezaba as prácticas e xa van dúas semanas, o tempo está pasando moi rápido mais a pesares diso estou intentando aproveitalo ó máximo posto que é unha das poucas oportunidades que teño para estar na realidade do mundo docente. A primeira semana de clases, sobre todo os primeiros días, foron, para min, un pouco de tanteo do terreo, de ver como actuaba a profesora e ver ata que punto podía intervir eu nas clases, de ver como era a dinámica da clase, da forma de actuar dos nenos, non só entre eles senón tamén comigo, do que debo salientar que tanto a titora como os nenos foron e son moi cercanos.
Practicamente desde o primeiro momento estiven en contacto cos nenos, mentres fan exercicios eu vou paseando pola clase e resolvendo as posibles dúbidas que poidan ter, corríxolles os exercicios centrándome sobre todo nos nenos que teñen máis dificultades, pero sen desatender ó resto. A verdade é que me gusta que me pregunten cando no entenden algo, faime sentir como unha profesora. Hai un neno en concreto que cando non entende algo sempre me ven a buscar porque sabe que eu non lle berro e a outra profesora bérralle moito, a verdade é que é un pouco despistado este rapaz mais non sei se o berro constante é eficaz.
A medida que pasan os días vanme xurdindo preguntas sobre a docencia: Debemos seguir ó pé da letra o libro de texto? Como atender as necesidades educativas de todos os nenos/as? Como resolver conflitos entre os rapaces sendo xusta? Dúbidas que me xorden ó ver determinadas actuacións que se levan a cabo na miña clase. Hai algunha destas dúbidas das que teño a miña opinión como é a dos libros de texto; persoalmente penso que non o seguiría tan ó pé da letra, sobre todo en certas materias como plástica ou incluso as linguas, mais quen sabe o que farei nun futuro. Das outras dúas dúbidas polo de agora non teño resposta posible, quizais coa experiencia poida ir acadando solucións a isto mais agora o feito de atender a todos os nenos/as (25 alumnos/as) o vexo moi difícil, sempre queda algún neno/a sen atender, o que me dá moita rabia. Son moitos nenos/as e todos queren ser atendidos, ás veces teño como 6 ou 7 rapaces ó meu redor esperando para que lle corrixas o exercicio, para preguntar algo o algún para contarte que a súa irmá estivo de aniversario o día anterior. É certo que hai que atender ós nenos que teñen máis dificultades mais tamén hai que atender ó resto; o feito de que sexan bos estudantes non implica que non debamos facer un seguimento dese nenos/as.
Supoño que a medida que pasen os días xurdirán máis preguntas e algunhas poderanse responder a curto prazo e outras deberán esperar un pouco máis.
Un saúdo.
Ana Leis
Practicamente desde o primeiro momento estiven en contacto cos nenos, mentres fan exercicios eu vou paseando pola clase e resolvendo as posibles dúbidas que poidan ter, corríxolles os exercicios centrándome sobre todo nos nenos que teñen máis dificultades, pero sen desatender ó resto. A verdade é que me gusta que me pregunten cando no entenden algo, faime sentir como unha profesora. Hai un neno en concreto que cando non entende algo sempre me ven a buscar porque sabe que eu non lle berro e a outra profesora bérralle moito, a verdade é que é un pouco despistado este rapaz mais non sei se o berro constante é eficaz.
A medida que pasan os días vanme xurdindo preguntas sobre a docencia: Debemos seguir ó pé da letra o libro de texto? Como atender as necesidades educativas de todos os nenos/as? Como resolver conflitos entre os rapaces sendo xusta? Dúbidas que me xorden ó ver determinadas actuacións que se levan a cabo na miña clase. Hai algunha destas dúbidas das que teño a miña opinión como é a dos libros de texto; persoalmente penso que non o seguiría tan ó pé da letra, sobre todo en certas materias como plástica ou incluso as linguas, mais quen sabe o que farei nun futuro. Das outras dúas dúbidas polo de agora non teño resposta posible, quizais coa experiencia poida ir acadando solucións a isto mais agora o feito de atender a todos os nenos/as (25 alumnos/as) o vexo moi difícil, sempre queda algún neno/a sen atender, o que me dá moita rabia. Son moitos nenos/as e todos queren ser atendidos, ás veces teño como 6 ou 7 rapaces ó meu redor esperando para que lle corrixas o exercicio, para preguntar algo o algún para contarte que a súa irmá estivo de aniversario o día anterior. É certo que hai que atender ós nenos que teñen máis dificultades mais tamén hai que atender ó resto; o feito de que sexan bos estudantes non implica que non debamos facer un seguimento dese nenos/as.
Supoño que a medida que pasen os días xurdirán máis preguntas e algunhas poderanse responder a curto prazo e outras deberán esperar un pouco máis.
Un saúdo.
Ana Leis
Suscribirse a:
Entradas (Atom)