viernes, 12 de diciembre de 2008




Que rápido pasa el tiempo. Parece que fue ayer cuando comenzamos las prácticas, ese primer dia en el que estábamos un poco desubicados ya que era la primera vez que íbamos a un colegio formando parte del profesorado.
La verdad es que para mí, supongo que igual que para vosotros, fue una experiencia increíble y memorable, ya que se aprende mucho más aquí en el colegio que en la facultad. Aquí es donde realmente se aprende a enfrentarse a los problemas que puedan surgir con el alumnado, a improvisar si terminan antes de tiempo los ejercicios, etc.
Me va a dar mucha pena tener que despedirme de mi clase, ya que, aunque no es la clase perfecta, son muy habladores y a veces no hacen caso, para mi son los mejores, ya que me recibieron muy bien y enseguida cogieron confianza conmigo (quizás demasiada..)
Con respecto a estos días en el centro, fueron muy buenos, ya que estuvimos bastante entretenidos al estar ocupados con los adornos de navidad (murales, concursos de postales...)y con el festival que se celebrará el viernes; aunque por otro lado, los alumnos/as tuvieron bastantes exámenes ya que hoy era la evaluación.
También he dado mi primer clase sola de matemáticas, dos horas. Al principio hablaban bastante todos y les costó sentarse en sus lugares y sacar el material y atender. Preguntaban seguido qué le había pasado a la profe y dónde estaba, pero enseguida comenzaron a introducirse en clase y a preguntar dudas, hacer ejercicios, etc. Me gustó mucho esta nueva experiencia!
Bueno lo dejo aquí. Al principio hay un par de fotos de la clase y del alumnado que tengo.
Saludos a todos y todas y a disfrutar del poquito tiempo que nos queda.

TODO LO BUENO SE ACABA , PERO CONTINUARÁ

Todo lo bueno se acaba, pero continuará, es el principio de una larga historia. Lo que estoy viviendo en estos momentos, ya lo he pasado antes en las practicas del ciclo de Educación Infantil, fueron seis meses muy intensos, en el que las despedidas fueron un sabor amargo. Queda muy poco para volver a repetir esas despedidas, una semana ni más ni menos, aunque solo sea un mes de practicas. Pero es un mes en el que aprendes mucho, aprendes a enfrontarte a situaciones que antes no habías vivido, recibes muchas cosas gratificantes por parte de las personas que te rodean y principalmente de los niños\as, entre otras cosas.

Todos los días te levantas con una sonrisa, se puede decir que cada día es una sorpresa, una alegría, un día nuevo en el calendario, una historia diferente. Como la historia que os voy a contar a continuación.

La mañana del 12-12-08 comenzó con el repaso del tema cinco de Lengua Castellana. La profesora realizó una serie de preguntas sobre este tema para evaluar oralmente a los alumnos\as de segundo de primaria.

A segunda hora se impartió la materia de Coñecemento do medio a los alumnos\as de primero de primaria, realizaron la misma tarea que los de segundo, el repaso del tema cinco y realizaron el cuadernillo de repaso. (Tengo que facer una aclaración y es que en el transcurso de las practicas estuve con primero y segundo de primaria). A continuación le tocó el turno a Lengua Gallega a este mismo grupo. Empezaron un nuevo tema titulado " A avoíña dos xoguetes".

Después del recreo los alumnos\as de primero tuvieron música donde realizaron la coreografía del baile que van a representar el Festival de Navidad. A última hora de la mañana se impartió la materia de Coñecemento do medio a los alumnos\as de segundo de primaria, en esta materia estudiaron los productos típicos de estas fiestas navideñas así como las relaciones famiiliares.

A lo largo del transcurso de las practicas estuve acompañada por un pedagoga y una logopeda ya que en nuestra clase tenemos una niña con autismo, que requiere ayuda especializada que en todo momento se encuenttra integrada con el grupo de clase y es una líder de primera ya que todos y todas recurren a ella para realizar los trabajos y demás actividades grupales como en el juego.

Espero que esta última semana sea como la primera y que el paso de los días no sea una angustia por las despedidas.

SALUDOS


Nerea Piñeiro Lema
Nereapl_ 87@hotmail.com

jueves, 11 de diciembre de 2008

Cada día unha aventura

Ola a todos!!!


É alucinante o rápido que pasa o tempo... ainda empezamos onte,e xa só qeda unha semana, e como dixen sempre ¡¡¡eu non me quero ir!!! este tempo no colexio, foi increible, e como puxen no título, cada día hai unha aventura diferente, creo que nunca madruguei con tantas ganas jaja.



Pódese decir que fixen un pouco de todo, din clase eu soa, varias veces, en cuarto sobretodo, pero tamén en sexto e en segundo (nas miñas horas libres), nas clases máis problemáticas!como no!.


E... como vou botar de menos os meus alumnos de cuarto! e eso que son.... creo que me colleron demasiada confianza, pero se algo me quedou claro, é que eu non quero ser como a sua mestra, e iso non quere decir que sea mala, ou que non lles faga caso, pero estalle berrando a todo momento, e as suas clases son bastante previsibles, xa que sacando algunha excepción, sempre leemos algo do libro e depois exercicios, e moitas veces entendo que os nenos/as se cansen de estar toda a mañá facendo o mesmo; de todas maneiras todo é relativo, porque é unha clase moi difícil de controlar, e os cambios... non os levan moi ben, ainda así, sempre intentei que as miñas clases fosen algo diferentes, e a pesar de que as veces desespero, vou sobrevivindo jaja .



Tamén me fun de excursión; con 67 nenos e nenas de tres e catro anos, sen duda un día inolvidable, fomos a Indiana bill, un parque de bolas (como decimos aquí), con colchonetas, tobogáns... e paseime toda a maña de adiante para atrás, e os nenos.... unha marabilla, polo menos facíanme caso a primeira! só eramos catro pa 67 alumnos asique... un día agotador.


Por último decir que nós tamén andamos as voltas co decorado da clase, coas actuacións do festival de nadal, e con algún que outro concurso, como o das postais, que me pareceu ver que alguén o comentaba. O que me fixo moita gracia foi o do amigo invisible, porque eu lembro, que cando o facíamos no colexio, non durábamos nin 10min sen saber quen lle tocara a quen, e na miña clase, os nenos escríbense notas secretas dando pistas de quen son, pero nadie sabe nada.


Pois nada máis por hoxe, ¡¡que o pasedes moi ben!!

ata logo




















Ana Belén Troncoso Presa

Foto de mis alumnos.




Estos son mis alumnos. En realidad, son siete de los ocho alumnos que hay en clase, ya que uno de ellos no vino al colegio porque se encontraba mal. Espero poder colgar alguna foto estos días en donde estean todos.
Elisabet Vázquez Castro

Los Derechos de los niños y los Derechos Humanos

Hola de nuevo.

Ayer, como seguro sabéis, fue el día de los Derechos Humanos. Pues bien, en el colegio en el que estoy tienen la rutina de conmemorar en el centro (todos los años) los Derechos de los niños, el 20 de noviembre y, los Derechos Humanos, el 10 de diciembre. Estas conmemoraciones tienen como objetivo el conocimiento de los derechos por parte del alumnado, sensibilizar al mismo ante la situación de desamparo y necesidades básicas de hambre, guerras… que están pasando otros niños en otros países. Y, para finalizar, desarrollar en los niños el sentido de la solidariedad ante los más necesitados.
El centro para lograr estos objetivos desarrolla una serie de actividades: lecturas de libros, visionado de videos, realización de poesías… Además de esto, el centro lleva desarrollando unos 5 años una actividad propuesta por la asociación SAVE THE CHILDREN, que es una ONG que trabaja para la defensa y promoción de los derechos de la infancia. Esta propone la realización de una carrera para sensibilizar a los niños sobre sus derechos y para recaudar dinero para Níger, un país africano en el que una cuarta parte de la población puede morir de hambre si no llega ayuda.
Teníamos previsto la realización de esta actividad ayer, pero el tiempo no acompañó y se atrasó hasta el lunes día 15. Se hará un recorrido por el patio del colegio. Cada curso se dedicará a un derecho.
El centro escolar, para ayudar a los niños de Níger, propone a los padres, de manera voluntaria, que les den a los niños una cantidad simbólica (como máximo 2 Euros). El dinero recaudado se ingresará en una cuenta bancaria.
Todo este proceso será supervisado por los padres representantes en el Consejo Escolar.

Espero que me entendierais. Intenté poner lo más importante.

Elisabet Vázquez Castro
eli0254@hotmail.com

Cada día é mellor co anterior







Pos hoxe e o día que me toca comentar a min e como xa vos dixen estou contetisima no colexio tanto co profesorado como coa miña clase de 6ºA , creo que por se min fora non volvera a clase nunca, estou tan ben no colexio!!



Os nenos traballan moito de i hoxe houbo a evaluación do terceiro ciclo de primaria e Loli, a miña profesora de prácticas comentoume que a lase na que estou eu foi a que obtivo os mellores resultados e non me estraña nada porque sempre estan dispostos a traballar e todos queren que le pregunten a eles.



Algo que me gustaria contar e que a semana pasada tiven que dar eu un tema de lingua castelá guiada en parte por Loli e foime bastante ben, estiveron calados, cousa pouco frecuente neles pero posible. Por outra parte cada día que pasa a miña tutora deixame so máis tempo na clase e sen ir máis lonxe hoxe estiven case todo o día e soa con eles e agora a última hora eu a profesora de música para que foran ensaiar para o festival de nadal e non querian, querian queda conmigo acabando de decorar a aula que por fin terminamos e pa mostra unhas fotos.



Outro dos temas que quero tocar e que hai compañeiros, polo que lin no blog, que teñen na aula nenos con problemas, eu na miña teño un neno que non é que teña problema ningun pero e moito máis lento que os demais e hai cousas que lle costan moito como entender o que le, escribir con claridade,... polo que ten que ir a clase de reforzo con Marián a profesora de audición e linguaxe. Na miñ clase non hai ningun outro neno con problemas ainda que no resto do colexio si que hai algun que outro porque hai nenos que como o da miña clase teñen que ir a audición e linguaxe e outros con outros problemas teñen que ir a pedagoxía terapeutica da que nunca oira falar, pero o peor é un neno que ten que ter coidadora e que non sabe falar nin nada e tera sobre dez anos máis ou menos.



Igual que os meus compañeiros non teño gana de volver as clase porque no colexio estu de marabilla, de feito os nenos traenme agasallos, pintanme debuxos... Hoxe Loli fixo o sorteo do amigo nvisible, é decir, sorteamos a cada un dos nenos para regalarlle un detalle a un compañeiro cn valor inferior os dous euros e pa miña sorpresa Loli e eu taménparticipamos, non sei que regalarlle a miña rapaza levo toda a mañá pensando pero ata luns ainda teño tempo. Hoxe puxemos a arbore de nadal e os regalos o luns poñeranse debaixo da árbore e o venres que é o último día recolleranse.



Oxala esta semana e un día que queda sexa eterna porque non teño ganiña ningunha de marchar do colexio e menos de xunto os nenos.



Espero que todos esteades a disfrutar tanto coma min.
Natalia Pérez Conde




miércoles, 10 de diciembre de 2008

Un día de clase!




Hola a todos!


Hoxe tócame a min comentar o meu día de clase. Creo que xa dixen nalgunha ocasión que estou na clase de 2º B. Son 27 nenos/as (antes eran 28 pero marcharon un neno e unha nena). É unha clase bastante ampla e é bastante difícil conseguir a atención de todos pero nada é imposible.

Non hai ningún neno que teña problemas especiais, só un rapaz de orixe marroquí que ten un nivel de 1º , polo que necesita algunha clase de apoio dous días á semana.

Entre os demais nenos hai un pouco de todo..faladores, inquietos, distraídos, vagos..etc, como me imaxino que haberá en moitas clases. A pesar de todo, son un encanto de rapaces, son moi cariñosos e estou moi contenta con eles!

Dende o primeiro día fixen as mesmas tarefas que o mestre titor, excepto as explicacións que fai el pero que tamén farei eu algunha un día destos..

Respecto o día de hoxe, foi bastante tranquilo, as clases básanse primordialmente na realización de exercicios, que a veces os fan de maneira individual e outras veces todos xuntos. Hoxe tamén fixemos un dictado en lingua castelá, que o fixen eu, e é unha actividade tamén bastante habitual cando sobran 5 minutos ó final da clase.

Polas tardes, os nenos sempre están algo máis alterados, entonces o mestre máis eu intentamos facer as clases da tarde máis amenas, sobre todo cando teñen dúas asignaturas seguidas como lingua e coñecemento, ou lingua e matemáticas.

Entón todos os Mércores, como lles toca lingua e coñecemento pola tarde, pois engadiron aí o día da biblioteca. Trata de que nos últimos 25 minutos de clase, os nenos van á biblioteca e alí entregan o libro que colleran o Mércores anterior e collen outro novo, ou se queren poden coller o mesmo pero teñen que levalo para ser anotados no rexistro novamente.

Ademáis de iso, hoxe tamén aproveitamos para facer o primeiro ensaio sobre o festival de Nadal. Os nenos cantarán un villancico en inglés (We wish you a merry christmas), pero só o estribillo do mesmo, porque xa se lles fai algo complicado por ser en inglés como para poñerlle un trozo máis longo! A verdade que para ser o primeiro ensaio estivo bastantes ben ,pero seguiremos ensaiando porque tamén teremos que preparar a posta en escea e o vestiario.

Por outra parte, hoxe era a avaliación dos nenos da “miña” clase, á que nun principio o mestre me dixo que podía asistir, pero logo cando chegou o momento parece ser que houbo algún mal entendido e non puiden ir por motivos de confidencialidade, e porque na avaliación tamén se falan temas como os problemas persoais de cada familia. Polo tanto non asistín a pesar de que me gustaría.

Bueno e nada máis por hoxe!

Deixovos aquí unhas fotos do colexio.

Un saúdo e a disfrutar que xa queda pouco…!

Miriam Ruso Valiña

Se acerca el día menos esperado...

el día que todos tememos que llegue, el día que tendremos que dejar el colegio y volver a nuestra rutina de las clases en la universidad, clases que para muchos no tienen sentido...


Estos días en el colegio han sido increíbles, pues hemos estado haciendo las postales de Navidad, montando el Belén creando nuestras propias figuritas... Ha sido muy divertido y agotador al mismo tiempo, pues el comportamiento en esta clase sigue siendo igual de malo. Algunos (los que más problemas tienen) han mejorado bastante, pues ya se defienden en la lectoescritura, aunque siguen sin alcanzar el nivel de sus compañeros, lo que sigue dificultando el ritmo de la clase. No hemos podido preparar ninguna actuación ni representación de ninguna obra para las fiestas de Navidad, ya que con estos alumnos y alumnas resulta prácticamente imposible. Lo que es una pena, pues hubiera sido muy bonito poder hacer algo con los/as niños/as.
Pese a todo, es muy gratificante ver cómo cada día los/as alumnos/as aprenden algo nuevo, y muchas veces los infravaloramos, creyendo que son demasiado "pequeños" para aprender ciertas cosas. En más de una ocasión me he quedado muy impresionada por las respuestas de algunos, que jamás se me ocurrirían a mí. Tienen una imaginación y una creatividad fuera de lo común y más de uno posee unas dotes expresivas inimaginables.
Esta semana son las evaluaciones y mi tutora me pidió que la ayudara a hacerlas, así que ayer, en la clase de Otras Alternativas a la Religión, las preparamos. La mayoría de los alumnos suspenderán la asignatura de Matemáticas y más o menos la mitad de la clase también suspenderán las lenguas (sobre todo Lengua Gallega, materia en la que peor van, "gracias" a que casi ninguno habla la lengua gallega).
Bueno, en mi próxima entrada contaré algo más, porque ahora tengo que preparar algunas cosas para el colegio. La foto que puse se la saqué a uno de los alumnos durante la "Hora de leer" (algo que me parece curioso es que les encanta la poesía más que ningún otro género, tal vez sea porque les parece graciosa o divertida).
Saludos,
Amanda Louro Pérez

martes, 9 de diciembre de 2008

"PROFE POR UN DÍA"

Hola a todos!!! A min pasoume o mesmo que a Inés. O venres, a miña titora Gloria, faltou o por un imprevisto e quedei soa ante o perigo, je je. Non me deixou ningún traballo preparado pero como sei ben a rutina das clases e o que estamos traballando, non tiven maiores problemas. Á primeira hora mandáronme unha profe a sustituír, pero despois como hai moitas baixas no cole xa me quedei soa. Ó volver de educación física, os nenos estaban un pouco alterados, porque xogaran ó pañuelo e estaban enfadados uns cos outros, falamos o problema e fixeron as paces e xa todo volveu á normalidade. A verdade é que foi o mellor día de prácticas. Ah, os nenos da miña clase teñen un club de adiviñas que fixeron eles mesmos, podédeslle botar un ollo nos blogs.
Disfrutade ó máximo estes días que nos quedan que xa estamos na recta final !!!!

http://heroinasdesalvora.blogspot.com/
http://naufragosdagaiola.blogspot.com/
http://sereassencadeas.blogspot.com/

Estefanía Domínguez González

¡Más profe que nunca!

¡Hola a todos! Hay algo que tenía muchas ganas de contaros y es que, hoy, ¡me he sentido más profe que nunca! Y ahora os explico el porqué...

Como ya nos había avisado el viernes Mayra ( la profesora titular de mis prácticas), durante todo el día de hoy no pudo asistir a clase por un motivo personal. Al llegar yo al colegio, me dirigí al aula y puse la hoja que ella me había dado la semana pasada con el trabajo que tenían que realizar a lo largo de la mañana. También me había dicho que vendría alguien a sustituir, puesto que yo no me puedo hacer responsable de los alumnos por no ser personal docente del centro pero que, si yo quería, hablaba con las profesoras que fuesen a venir para que me dejasen manga ancha y poder dar yo las clases. Dicho y hecho.

A primera hora vino Sandra y, tal como me habían dicho, fui yo la que les explicó a los alumnos lo que tendrían que hacer durante las dos primeras horas y también la que decidió cómo se llevaría a cabo la actividad. Yo opté por el método al que ellos están acostumbrados y es que, en un principio, realizan los ejercicios por su cuenta y, al terminar, van levantando la mano y la profesora va a corregirles. Además, durante el primer módulo, Sandra tuvo que salir un momento para hablar con la familia de uno de sus alumnos; por lo que estuve yo sola con ellos durante n rato.

A segunda hora, le tocó la sustitución a la profesora de pastoral e, igual que Sandra, me preguntó a mí qué y cómo quería que hiciésemos( que hoy era yo la "profe"). Le expliqué lo que estaban haciendo y siguieron con la misma tarea. A pesar de que Mayra había dejado trabajo a mayores por si alguno de casualidad terminaba pronto, fueron la mayoría los que enseguida acabaron lo mínimo y continuaron con las actividades extras. Incluso, antes de salir al patio, fueron varios los que tuvieron que coger un libro "Leo-Leo" por haber rematado todo.

Después del recreo vino Isabel, una profesora de primero. Con ella lo que hicimos fue lectura en voz alta y, la actividad, transcurrió bien hasta el final de la hora; ya que la atención de los alumnos ya se empezaba a dispersar.

Tras la comida, tenían clase de CEX(taller de ciencias) con Paula; por lo que yo me quedé en el despacho y ayudé a Ana, la profesora de inglés, a meter las notas en el Magister; que es el programa que emplean para realizar los boletines que se les entregan a las familias de los niños.

A las dos y diez de la tarde, volví a 2ºA con la profesora de pastoral y, de nuevo, me dejó a mí decidir qué hacer. Todos los viernes se devuelven los libros prestados el lunes a la biblioteca del aula. Para esto hay dos niños encargados cada semana(los bibliotecarios) que se encargan de sellar unas fichas en las que quedan registradas las devoluciones de cada alumno y, cada uno, tiene que responsabilizarse de enseñarles el carné de biblioteca a dichos encargados(como en una biblioteca normal). Por tanto, propuse que empezásemos con esto para dejarlo hecho cuanto antes.
Una vez terminado con eso, y ya en lo que quedaba de día(un módulo y un poco del anterior), haríamos plástica. Los que tuviesen trabajos atrasados los tendrían que intentar acabar ya que mañana Mayra concretaría sus notas mirándoles el cuaderno y, los que ya lo tuviesen todo hecho, continuarían haciendo las figuras y adornos para el Belén. Este lo están elaborando con tapones de corcho(para el cuerpo de las figuras), papel(para las caras), lana(para el pelo)y demás materiales como algodón(para las ovejas), telas(para las capas)...Además, están haciendo unas postales navideñas en las que en unas cartulinas rojas dibujan la figura de un árbol y la rellenan con las ramitas de las tullas y simulan las bolas con gomets.

¡Pues así ha sido mi día! En el que, de aquella manera, he podido saber que se siente cuando eres tú la que te pones en frente de 25 alumnos/as y te haces cargo de las explicaciones, actividades y demás...

No se si os acordareis del proyecto que tienen en mente de comenzar, el de la creación de una cooperativa.Pues, esta semana, vienen algunos de los organizadores de esta campaña a darles una charla para explicarles a los pequeños de qué va la cosa.Así que ya os contaré cómo se lo toman y los caminos que va abarcando la idea!


María Inés García Campos
ines_nkm@hotmail.com

OTRO DÍA MENOS

Hola chicas/os.

Que tal? Tuve la página un poco abandonada porque tuvimos unos problemas con Internet por la zona, pero ya se solucionaron. Estuve leyendo vuestros comentarios y por lo que veo os va muy bien. A mi genial también. Cada día estoy más contenta y con menos ganas de que esto termine, pero por desgracia para la semana se termina todo.

Esto es algo increíble.

Estos días estamos preparando, un concurso de postales, el festival de navidad y las evaluaciones. Mañana, si tengo un ratito, haré algunas fotos para que echéis un vistazo de lo que llevamos echo.

Hoy concretamente estuve ayudando a hacer el mural, aún así falta mucho por hacer, pero dará tiempo.

Bueno un fuerte abrazo. Mañana os cuento más. Pasarlo bien.



Elisabeth Vázquez Castro

Hoy fuimos a ver una obra de teatro!! Era
en otro colegio de Santiago y allí los alumnos se juntaron con muchos niños, momento al que yo le temía... jejeje Pero al final se portaron bastante bien la verdad...

La obra de teatro era la que puse en la foto "un avó especial", la verdad es que estuvo muy bien, me gustó la forma de transmitir a los niños (y a los no tan niños), ese cariño y amor de los abuelos a los nietos y al mismo tiempo, concienciar a los niños de una enfermedad que está muy a la orden de día... el alzheimer. A mi me emocionó cómo la niña, que se suponía que era de la edad de los espectadores, aprendió a llevar la enfermedad de su abuelo a través del amor.

Hoy simplemente os quería contar esto. Ya es la segunda salida que tengo con los niños de mi clase y la verdad es que lo llevo muy bien porque los niños te cogen y te cuentan cosas, te preguntan cosas... Es muy divertido! Aunque también hay que separar a los que se pegan y esas cosas...


Lidia Abalo Ferreiro
Laykila@hotmai.com

Penúltima semana

Hola!!
Hoy fue un día bastante ligero, pero me gustó mucho.
A primera hora nos tocaba Alternativa a la religión. Los niños estuvieron haciendo ejercicios, yo me quedé en clase sóla con ellos un momento y todo fue muy bien. Les hice alguna pregunta sobre lo que estaban haciendo para que pensasen algo y luego ya corregimos los ejercicios en voz alta. Hablaron todos, sólo son cuatro niños en estas sesiones.
Después de esto llegó el momento más esperado por los niños y niñas, la excursión para ver una obra de teatro sobre el alzheimer. Era en otro centro de aquí de Santiago, por lo que tardamos muy poco en llegar. La obra estuvo muy bien, en general les gustó mucho, aunque algunos decían que el fnal no les gustaba porque lo veían triste. Hubo tres niños que hasta se emocionaron y lloraron.
Al venir de camino al colegio, los niños iban bastante cansados, dos para llamar la atención se hacían los dormidos.
Una vez en el aula, el profesor me dejó dar la clase. Les hice preguntas sobre la obra de teatro. Me sentí muy agusto aunque a veces había que pedir algo de silencio y recordarles que tenían que levantar la mano porque todos querían hablar. Para hacerles las preguntas tenía unas hojas, pero pronto se acabaron y tube que improvisar con lo que se me ocurriese. El profesor tuvo que salir de clase y yo me tuve que quedar con los 26 niños de sexto. Asusta un poco pero se portaron bastante bien.
Cada vez estoy haciendo más cosas y aprendiendo más. Me dará pena irme del colegio pero hay que mirarlo por el lado positivo.
Saludos!!

Lucía González López
brk383@hotmail.com

Cada vez falta menos

Xa comeza a recta final das prácticas e creo que a maioria non ten ganas ningnha e eu a primeira en querer quedarme no cole. Ademais cada día fago máis cousas, a semana pasada dei un tema de lengua castelá no que saian os interrogativos, os exclamativos, as noticias, os pronotes…e fun capaz de dar explicado todo, eso si guada por Loli a tutora.
O venres pasado tamén comenzamos a decorar a clase con cousas de navidad, todos estaban contentos e pasarono moi ben xa que ademais sairan dun exame de matemáticas que decin que non lles saira ben pero que era mentira porque dixeron que fora fácil, son uns mentireiros para poder facer cousas fáciles.
Unha das cousas que me sorprende moito da clase na que estou é que a hora de sair o patio van todos xuntos e xogan todos ó mesmo, é incrible, eu lembrome que cando era eu pequena nunca xogabamos nenos e nenas xuntos xa que os nenos xogaban ó futbol e as nenas as bonetas ou a corda pero estes non e a verdade é que me agrada moito que se leven tan ben.
Creo que o dia que teña que marchar do colexio que non me vai gustar nin un pouco porque lles collin moito cariño a todos sobre todo os nenos qe cada dia me dan unha cousa, a veces fanme un debuxo e danmo outras un bonequiño pequeño, outras danme gominotas…e se ai algo que non lle quere insisten ata que llo colles. Son moi bos e cada día quereselles un pouco máis ainda que as veces te poñen dos nervos porque non calan ou porque fan algo malo no fondo son uns nenos encantadores.
Espero, e estou segura de que será asi, que todos esteades vivindo o mesmo e esteades igual de contntos!!

Natalia Pérez Conde