Faltando tan só cinco días de prácticas as cousas vense doutro xeito.
Algo que non tratamos ate o de agora e que a min me parece interesante comentar con vós, é o favoritismo que pode existir na relación mestre/a – alumnos/as. Non o digo porque a miña profesora os teña, senón por min mesma.
Creo que por moi obxetivo e imparcial que intentes ser, sempre acabas mostrando máis afecto a uns que a outros. A mestra coa que estou na aula non fai un trato diferenciado entre os cativos/as pero si é certo que no saúdo pola mañá ou na hora do recreo notas que a algúns pequenos/as lle ten un cariño especial.
É algo que nunca vira tan claro como ata o momento, sempre se intenta dicir que non hai preferidos nin favoritos pero é imposible non telos. Eu nun só mes que estiven con eles/as xa os teño e supoño que un mestre que estea con eles dous anos tamén os terá.
¿A caso vós non os tedes? Deixo a pregunta no aire e deséxovos a todos/as unha boa semana.
sábado, 12 de diciembre de 2009
viernes, 11 de diciembre de 2009
11/12/2009
Hola a todos!! Hoxe a primeira hora foi moi interesante porque ó acabar os nenos de rezar "o noso pai" (é un colexio relixioso) un deles fíxoio como un monaguillo e o profesor díxolle xustamente esa palabra e o neno interesouse por saber o que significaba. A partir de ahí o profesor empezoullo a explicar, e a medida que explicaba, os nenos facían máis e máis preguntas o que demostra que son nenos ós que lles gusta aprender e que se preocupan por saber máis e non só o que poñen os libros de texto, xa que eles a veces resúltalles aburridos.
Maira Calderón Prada
Maira Calderón Prada
EEI de Rois e a Escola de Tállara
Hoxe tocame a mín facer o comentario sobre as prácticas.
Xa vos fun contando nalgunha entrada como está a ser a miña experiencia no colexio de prácticas así que aproveitarei a ocasión para falarvos un pouco máis polo miudo do vivido estos días.
Esta mañá tocounos clase na escola de Tállara, unha aldea de Lousame, onde temos 12 nenos de tres, catro e cinco anos. Como se trata dunha escola unitaria tódolos días saimos do centro base de Seira (en Rois) a cada unha das escolas rurais. Cada unha delas é un mundo totalmente distinto, en Tállara, por exemplo, hay seis rapaces de tres anos, dous de catro e catro de cinco. É unha escola bastante sinxela en canto a instalacións pero está ben equipada (aquí vos deixo unhas fotos) e ten todo o necesario para desenvolver as clases de inglés. A pesar de ser rapaces moi pequenos son bastante tranquiliños e comparten cos alumnos das outras escolas un interés moi grande pola lingua extranxeira. Hoxe estivemos a dar os utensilios da cociña.
Xa vos fun contando nalgunha entrada como está a ser a miña experiencia no colexio de prácticas así que aproveitarei a ocasión para falarvos un pouco máis polo miudo do vivido estos días.
Esta mañá tocounos clase na escola de Tállara, unha aldea de Lousame, onde temos 12 nenos de tres, catro e cinco anos. Como se trata dunha escola unitaria tódolos días saimos do centro base de Seira (en Rois) a cada unha das escolas rurais. Cada unha delas é un mundo totalmente distinto, en Tállara, por exemplo, hay seis rapaces de tres anos, dous de catro e catro de cinco. É unha escola bastante sinxela en canto a instalacións pero está ben equipada (aquí vos deixo unhas fotos) e ten todo o necesario para desenvolver as clases de inglés. A pesar de ser rapaces moi pequenos son bastante tranquiliños e comparten cos alumnos das outras escolas un interés moi grande pola lingua extranxeira. Hoxe estivemos a dar os utensilios da cociña.
O profesor sorpréndeme cada día cunha actividade nova e orixinal para levar a cabo cos nenos e sempre intenta ser moi positivo con eles, animándoos a valorar os seus propios progresos. Por iso creo que valoran tanto a clase de inglés, para eles é algo divertido. Ademais o profesor ten unhas rutinas marcadas que xa están incorporadas no día a día da aula, por exemplo saudar en inglés cando chega o profesor.
A maioría das actividades que facemos na clase de inglés son curtas, pois a concentración dos nenos en educación infantil é bastante limitada, así que o profesor procura que as actividades se sucedan rápidamente. Para os utensilios da cociña utilizamos un conto adaptado ó inglés (mezclando palabras, sacando vocabulario...) unha canción sinxela para que se fixeran cos sonidos e un xogo. Dividimos os alumnos en dous grupos, un deles co profesor e outro conmigo. O xogo consitía en que lles enseñábamos fotos de pratos de comida e eles dicían o cuberto que necesitamos para comer ese prato en concreto, ó final poñíanse todos nerviosos gritando fork! spoon! knife! así pasamos a que se pediran os cubertos uns ós outros, familiarízandose cos novos conceptos. Foi unha actividade moi divertida e eles estaban entusiasmados.
En fin, como vedes a miña experiencia está a ser moi positiva e tiven moi boa recepción por parte do titor e dos nenos e mesmo tamén dos pais, que semellan estar encantados coa idea de que os seus fillos teñan unha "profesora de apio". Xustamente quería facer un comentario sobre as familias. A maioría dos pais que temos nas catro escolas rurais dedícanse a ganadería e o sector servicios, son todos xóvenes e son eles os que veñen a recoller ou a traer os nenos polo que, en xeral, hai un estreito contacto cos pais. Son nenos pequenos así que é importante que os pais saiban o que se pode esperar deles e o método de traballo que se vai desenvolver. Neste sentido o profesor co que estou nas prácticas (e titor) intenta proporcionar ós pais pistas para que poidan apoiar os seus fillos no proceso de aprendizaxe. Como anécdota: o outro día comenteille ó profesor unha sensación sobre un neno en concreto e a súa familia, o titor contestoume algo moi semellante o que comentou onte o noso supervisor, Manuel Zabalza, no blog. Veu a dicir algo como que non debemos chegar á aula cunha idea preconcebida por parte das familias, nos estamos aquí para educar a cada un dos nenos e debemos evitar estar condicionados pola nosa visión do neno e a información que temos do neno e da súa familia. Evidentemente se nos falan dun neno con problemas a nosa maneria de relacionarnos con él estará influida por ese coñecemento previo así que é algo que debemos evitar. Xa son dous os que me dan este consello así que tomareino coma meu, que xa sabedes que a experiencia...
En fin, remato xa este longo comentario desexándovos a todos un feliz final de prácticas, agora sí, xa parece que queda pouco...
Pilar Campos Trabazo
jueves, 10 de diciembre de 2009
TOC! TOC! TOC! Aquí o Profesor.
Un gusto saudarvos a todos e todas despois de todo este tempo lendo os vosos comentarios. Estou encantado de comprobar que, en xeral, os vosos comentarios son moi positivos e que estades sentido a experiencia como estupenda.
Tamén van aparecendo algunhas temáticas de moito interese que pagaría a pena que entraran na vosa Memoria. O bon de empregar o blog é que a experiencia dos compañeiros e compañeiras acaba convertíndose en experiencia de todos. Ou, alomenos, ler o que eles contan permite reflectir sobre eses mesmos asuntos en relación a experiencia de cada quen.
O que me gustaría salientar hoxe é, xustamente, algúns deses temas que foron saindo e que merecen unha consideración especial:
1.- O tema dos libros de texto e o uso que fan deles os profesores/as.
Efectivamente, como comentades algúns de vos, os libros de textos son recursos excepcionais para guiar as aprendizaxes pero non deberían monopolizar a relación entre alumnos/as e coñecementos. Existen moitas formas de entrar en contacto coa realidade a aprender. Se únicamente o facemos a través do libro de texto (ou dos libros en xeral) estamos empobrecendo eses contactos. É o que se chama o academicismo e a aprendizaxe libresca. Esa mesma é a sensación que algúns de vos sinalades nos vosos comentarios relacionando a grande diferencia de aprender cousas na Facultade e vivirlas nas prácticas.
2.- A recepción por parte dos tutores/as.
Iso me preocupou un pouco. Non debe ser unha experiencia agradable sentirse recibido con suspicacias ou con pouco entusiasmo. Afortunadamente, parece que as cousas melloraron nos casos máis chamativos. Espero que na meirande parte de vos a recepcion fora cálida. De tódolos xeitos gustaríame que incorporárais nos vosos diarios algún comentario sobre este aspecto na vosa experiencia persoal.
3.- O coñecemento das familias
Pareceume de interese o comentario sobre cómo se vai entendendo mellor aos nenos a medida que se coñecen máis datos da sua situación familiar. Como seguramente saberedes (se vos falaron do mito de Pigmalión) esta cuestión é un forte dilema educativo. Moitas veces “saber máis” non leva a coñecer mellor ou a saber interpretar mellor os comportamentos dos nenos. Leva a que eu vou condicionando a miña visión do neno á información previa que un ten del. Se me dicen que é un neno con problemas tenderei a analizar os seus comportamentos como os propios de un neno con problemas. Chámase a profecía que se cumple. Pasa tamén cos adultos. Figurádevos qué pasaría se laguen vos dixera que a vosa parella é un maltratador/a. Sempre estaríamos coa mosca detrás da orella e interpretaríamos calquer xesto seu como ameazante.
Por iso, as veces, é mellor non ter moita información dos nenos e acomodarse aos elementos que nos mesmos vamos vivindo con él. É máis sano para ambos.
4.- Outro comentario interesante é o que fala de que os nenos de agora son distintos dos de antes.
Normalmente dise eso para peor. As veces sen querer decilo. Pero poucas veces se inicia así un argumento que veña a decir que os nenos de agora son mellares que os de antes. A mesma cousa sucede con vos: tamén se dice que sodes distintos dos/as estudantes de antes e a cousa sempre acaba en que os de antes eran mellares.
Pensar que son máis heterogéneos, falando da Educación Infantil, resulta un tanto estrano. Os nenos sempre son moi diversos, con niveis de desenvolvimento disímiles, experiencias diversas e contextos tamén moi diferentes. Desa idea temos que partir, como principio inexcusable.
Bo, vale de rollos.
Gustaríame que reflectírades un pouco sobre estes puntos, ben no blog, ben nas vosas Memorias.
Un saudo cordial para todas e todos.
Que teñades un feliz final de prácticas.
Miguel Zabalza
Tamén van aparecendo algunhas temáticas de moito interese que pagaría a pena que entraran na vosa Memoria. O bon de empregar o blog é que a experiencia dos compañeiros e compañeiras acaba convertíndose en experiencia de todos. Ou, alomenos, ler o que eles contan permite reflectir sobre eses mesmos asuntos en relación a experiencia de cada quen.
O que me gustaría salientar hoxe é, xustamente, algúns deses temas que foron saindo e que merecen unha consideración especial:
1.- O tema dos libros de texto e o uso que fan deles os profesores/as.
Efectivamente, como comentades algúns de vos, os libros de textos son recursos excepcionais para guiar as aprendizaxes pero non deberían monopolizar a relación entre alumnos/as e coñecementos. Existen moitas formas de entrar en contacto coa realidade a aprender. Se únicamente o facemos a través do libro de texto (ou dos libros en xeral) estamos empobrecendo eses contactos. É o que se chama o academicismo e a aprendizaxe libresca. Esa mesma é a sensación que algúns de vos sinalades nos vosos comentarios relacionando a grande diferencia de aprender cousas na Facultade e vivirlas nas prácticas.
2.- A recepción por parte dos tutores/as.
Iso me preocupou un pouco. Non debe ser unha experiencia agradable sentirse recibido con suspicacias ou con pouco entusiasmo. Afortunadamente, parece que as cousas melloraron nos casos máis chamativos. Espero que na meirande parte de vos a recepcion fora cálida. De tódolos xeitos gustaríame que incorporárais nos vosos diarios algún comentario sobre este aspecto na vosa experiencia persoal.
3.- O coñecemento das familias
Pareceume de interese o comentario sobre cómo se vai entendendo mellor aos nenos a medida que se coñecen máis datos da sua situación familiar. Como seguramente saberedes (se vos falaron do mito de Pigmalión) esta cuestión é un forte dilema educativo. Moitas veces “saber máis” non leva a coñecer mellor ou a saber interpretar mellor os comportamentos dos nenos. Leva a que eu vou condicionando a miña visión do neno á información previa que un ten del. Se me dicen que é un neno con problemas tenderei a analizar os seus comportamentos como os propios de un neno con problemas. Chámase a profecía que se cumple. Pasa tamén cos adultos. Figurádevos qué pasaría se laguen vos dixera que a vosa parella é un maltratador/a. Sempre estaríamos coa mosca detrás da orella e interpretaríamos calquer xesto seu como ameazante.
Por iso, as veces, é mellor non ter moita información dos nenos e acomodarse aos elementos que nos mesmos vamos vivindo con él. É máis sano para ambos.
4.- Outro comentario interesante é o que fala de que os nenos de agora son distintos dos de antes.
Normalmente dise eso para peor. As veces sen querer decilo. Pero poucas veces se inicia así un argumento que veña a decir que os nenos de agora son mellares que os de antes. A mesma cousa sucede con vos: tamén se dice que sodes distintos dos/as estudantes de antes e a cousa sempre acaba en que os de antes eran mellares.
Pensar que son máis heterogéneos, falando da Educación Infantil, resulta un tanto estrano. Os nenos sempre son moi diversos, con niveis de desenvolvimento disímiles, experiencias diversas e contextos tamén moi diferentes. Desa idea temos que partir, como principio inexcusable.
Bo, vale de rollos.
Gustaríame que reflectírades un pouco sobre estes puntos, ben no blog, ben nas vosas Memorias.
Un saudo cordial para todas e todos.
Que teñades un feliz final de prácticas.
Miguel Zabalza
10/12/09
Aunque hace un par de días ya os fui contando mis experiencias con los niños hoy os hago la entrada con un par de fotos que estoy sacando por el colegio. Como os podéis imaginar los niños están entusiasmados ya que se desconectan un poco de la monotonía diaria : hacer deberes, corregir, estudiar…y ahora que han terminado los exámenes pueden aprovechar para disfrutar de las Navidades.
Aquí podéis ver reflejado todo lo que estamos llevando a cabo para estas fechas tan señaladas : dibujos, un árbol de navidad en la que han tenido que pintar en el cada uno una bola a su gusto y en el interior poner un deseo, decorar el mural del pasillo, la clase etc.
Estos días es difícil parar en clase, con estas actividades y la emoción de pedir a los Reyes Magos y a Papá Noel regalos no nos dan tregua al descanso, están como terremotos por la clase y aunque, a veces te agotan, es increíble ver la ilusión con la que lo viven, parece como si estuvieran en otro mundo completamente diferente al nuestro, pues, cosas que a lo mejor nosotros no les damos ni siquiera importancia a ellos les parecen sorprendentes.
En fin, no me explayo más ya que estaría horas y horas contando historias sobre ellos. Sólo deciros que aprovechéis lo máximo posible, ya que no nos queda nada, y que tengáis unas felices navidades y un mejor año nuevo!!
Covadonga Calvo López
miércoles, 9 de diciembre de 2009
9/12/2009
miércoles 9 de diciembre de 2009
9/12/2009
Hola a todos, hoy es el día que me toca de escribir en el blog.
Las dos primeras horas tuve clase de lengua con los dos terceros. El profesor les dejó a los niños que leyeran, repasasen o lo que ellos quisieran, mientras él y yo corrigimos exámenes ya que la evaluación es el lunes. La siguiente clase fue con sexto la asignatura de gallego y aqui mientras yo ponía notas, el profesor corrigió con ellos el examen de gallego y eran los niños quienes se tenían que poner la puntuación que ellos creían cnveniente, esto les ayuda a comprender mejor los errores que tuvieron para no volver a cometerlos.
Por la tarde tuvimos clase con el curso del que el profesor es tutor, y corrigí con ellos problemas de matemáticas,aquí cada uno salía al encerado a hacer uno (todos se prestaban a salir), el profesor tuvo que salir. A última hora estuvimos en 4º en la asignatura de música y nuevamente el profesor les dijo que repasaran mientras nosotros acabamos de corrigir.
La verdad es que me encanta corrigir y estar con ellos, la pena es que cada vez queda menos para acabar!
Maira Calderón Prada
9/12/2009
Hola a todos, hoy es el día que me toca de escribir en el blog.
Las dos primeras horas tuve clase de lengua con los dos terceros. El profesor les dejó a los niños que leyeran, repasasen o lo que ellos quisieran, mientras él y yo corrigimos exámenes ya que la evaluación es el lunes. La siguiente clase fue con sexto la asignatura de gallego y aqui mientras yo ponía notas, el profesor corrigió con ellos el examen de gallego y eran los niños quienes se tenían que poner la puntuación que ellos creían cnveniente, esto les ayuda a comprender mejor los errores que tuvieron para no volver a cometerlos.
Por la tarde tuvimos clase con el curso del que el profesor es tutor, y corrigí con ellos problemas de matemáticas,aquí cada uno salía al encerado a hacer uno (todos se prestaban a salir), el profesor tuvo que salir. A última hora estuvimos en 4º en la asignatura de música y nuevamente el profesor les dijo que repasaran mientras nosotros acabamos de corrigir.
La verdad es que me encanta corrigir y estar con ellos, la pena es que cada vez queda menos para acabar!
Maira Calderón Prada
martes, 8 de diciembre de 2009
08/12/09
Ola a todos! Como xa vos dixen, esta semana estreeime como profesora o que foi unha experiencia moi gratificante para min xa que os alumnos, que estaban acostumados a verme nun segundo plano, mostráronse moi entusiasmados coa idea de que eu tomase as rendas da clase. O luns comecei con coñecemento do medio e tocoume iniciar un tema novo: As rochas na paisaxe, primeiro mandeilles ler o texto que correspondía e solucioneilles as dúbidas de vocabulario, logo expliqueilles que son as rochas e os diferentes tipos que existen; o resto da clase dedicámola a clasificar diferentes rochas que eles trouxeran segundo a súa composición, textura, forma na que aparcen na naturaza, etc. O martes deilles clase de matemáticas, tamén comezábamos tema novo: A división, recordeilles como se divide e expliqueilles os seus termos, os diferentes tipos de división que existen e como se fai a súa comprobación. O xoves fixen o mesmo con lingua castelá, expliqueilles a polisemia e recordeilles os sinónimos e os antónimos e o venres continuei con lingua castelá e matemáticas, ademais mandeilles facer exercicios nos que tiñan que aplicar o aprendido e corrínllelos.
Esta semana, polo tanto, foi a máis interesante para min ata o momento, pois aprendín a planificar as clases, a controlar aos alumnos, etc. en resumo: a desenvolverme mellor dentro da aula.
Cristina Piñeiro Martínez
Esta semana, polo tanto, foi a máis interesante para min ata o momento, pois aprendín a planificar as clases, a controlar aos alumnos, etc. en resumo: a desenvolverme mellor dentro da aula.
Cristina Piñeiro Martínez
lunes, 7 de diciembre de 2009
QUE DIFÍCIL É ATENDE-LAS NECESIDADES DE TODOS!!!!
Cando escoitaba dicir “25 alumnos/as son moitos para un só mestre” sempre se me viña á cabeza o mesmo “entón, como facían antes, cando éramos 40 nenos/as nas aulas?” a resposta vouna obtendo cada día que paso nas prácticas. Os nenos de agora pouco ou nada teñen que ver cos de antes, nin mellores nin peores, simplemente diferentes; e, polo tanto, tamén deberemos actuar con eles de forma diferente.
As diferenzas de nivel, de actitude, de personalidade… dos nenos/as fan da aula un ámbito moi heteroxéneo o que non implica que non debamos atender a tódolos rapaces/as. É obvio que ós nenos/as que van un pouco máis atrasados hai que prestarlles moita atención, porque como os deixes un pouco xa non fan nada, mais aqueles que van ben tamén necesitan atención e tamén necesitan que se lles corrixan os exercicios. Que sucede entón? Cando estás corrixindo e algún neno ten algo mal intento non darlle a solución senón que discorra un pouco e sexa el mesmo o que vexa onde está o erro; mais o feito de que te pares un pouco con un, implica que se che acumule o traballo para corrixir, que os cativos te metan os libros ou libretas diante do nariz para que llo mires, debes saber, se queres ser xusta, quen está primeiro para corrixir pois é algo que eles teñen moi presente (“Estaba yo primero”), e ademais mentres non teñen que facer, abúrrense e andan facendo o indio pola clase adiante.
Ás veces gustaríame ter 25 mans para poder atendelos a todos porque son consciente que moitas veces quedan nenos sen atender por falta de tempo e iso non me gusta nadiña; supoño que coa experiencia serei capaz de atender se non a todos polo menos á maioría.
Un saúdo
Ana Leis
As diferenzas de nivel, de actitude, de personalidade… dos nenos/as fan da aula un ámbito moi heteroxéneo o que non implica que non debamos atender a tódolos rapaces/as. É obvio que ós nenos/as que van un pouco máis atrasados hai que prestarlles moita atención, porque como os deixes un pouco xa non fan nada, mais aqueles que van ben tamén necesitan atención e tamén necesitan que se lles corrixan os exercicios. Que sucede entón? Cando estás corrixindo e algún neno ten algo mal intento non darlle a solución senón que discorra un pouco e sexa el mesmo o que vexa onde está o erro; mais o feito de que te pares un pouco con un, implica que se che acumule o traballo para corrixir, que os cativos te metan os libros ou libretas diante do nariz para que llo mires, debes saber, se queres ser xusta, quen está primeiro para corrixir pois é algo que eles teñen moi presente (“Estaba yo primero”), e ademais mentres non teñen que facer, abúrrense e andan facendo o indio pola clase adiante.
Ás veces gustaríame ter 25 mans para poder atendelos a todos porque son consciente que moitas veces quedan nenos sen atender por falta de tempo e iso non me gusta nadiña; supoño que coa experiencia serei capaz de atender se non a todos polo menos á maioría.
Un saúdo
Ana Leis
07/12/09
Bueno como tenemos unos días de Vacaciones aprovecho para escribir un poco para comentar cómo me van las prácticas,ya que a día de hoy aún no he podido relatar todo lo que me está sucediendo,me imagino que como a todos, está siendo una experiencia inolvidable.
Esta vivencia está siendo con los niños genial, no tengo nada que decir malo de ellos, al contrario cada día me sorprenden más y más.Hasta se me contagia la ilusión y la inocencia en la que ellos viven.Además cada día que pasa se les coge más y más cariño, hasta el pundo de que, al pensarlo detenidamente, y ver que poco a poco pasan los días y queda menos, se me hace un pequeño nudo en la garganta y pienso: ¿Qué será de ellos? No sé, me gustaria verlos a final de curso y ver si aquél que siempre está montando follón habrá cambiado algo, o si el chico que siempre está sentado delante porque tiene déficit de atención habrá mejorado y aprobado, o si los que sacan siempre notas seguirán a ese ritmo... No sé si os pasa a vosotros lo mismo, para mí es lo más bonito de esta futura profesión, que además de ser gratificante por enseñarles diferentes materias,también lo es por el nivel de involucración sentimental - tanto para bien como para mal - que se experimenta,alumno con profesora, y profesora con alumno.
Os dejo ahí esta pequeña reflexión, que tengáis un buen puente.
Covadonga Calvo López
Esta vivencia está siendo con los niños genial, no tengo nada que decir malo de ellos, al contrario cada día me sorprenden más y más.Hasta se me contagia la ilusión y la inocencia en la que ellos viven.Además cada día que pasa se les coge más y más cariño, hasta el pundo de que, al pensarlo detenidamente, y ver que poco a poco pasan los días y queda menos, se me hace un pequeño nudo en la garganta y pienso: ¿Qué será de ellos? No sé, me gustaria verlos a final de curso y ver si aquél que siempre está montando follón habrá cambiado algo, o si el chico que siempre está sentado delante porque tiene déficit de atención habrá mejorado y aprobado, o si los que sacan siempre notas seguirán a ese ritmo... No sé si os pasa a vosotros lo mismo, para mí es lo más bonito de esta futura profesión, que además de ser gratificante por enseñarles diferentes materias,también lo es por el nivel de involucración sentimental - tanto para bien como para mal - que se experimenta,alumno con profesora, y profesora con alumno.
Os dejo ahí esta pequeña reflexión, que tengáis un buen puente.
Covadonga Calvo López
Suscribirse a:
Entradas (Atom)