Hola a todos! As prácticas x desgracia xa remataron e gustaríame haber escrito onte porque foi o festival pero por cuestións de tempo non puiden.
Onte os nenos tuveron festival tanto pola mañá como pola tarde. Pola mañá cada curso ou aula cantaba, bailaba, etc. para o resto dos nenos de primaria e infantil. Pola tarde era só dirixido para os pais.
Os nenos estaban bastante nerviosos e un deles chorou porque o seu pai non o podía ver por motivos de traballo e deume bastante pena.
Onte o profesor díxolles que cada un trouxera para hoxe xogos de mesa como o parchís para xogar en grupos pero houbo algún neno que trouxo algún xogo que só valía para xogar unha persoa o que demostra a súa timidez á hora de relacionarse cos demais. Hoxe á última hora da tarde é o momento que ós nenos se lles dá as notas e coma sempre haberá grandres alegrías para uns e choros para outros, aínda que en xeral aproban case todos con boas notas.
Espero que todos teñades un bo final de prácticas e felices festas!!
Maira Calderón Prada.
martes, 22 de diciembre de 2009
lunes, 21 de diciembre de 2009
21-12-2009
21-12-2009
Antes de facer a miña entrada queria pedir disculpas aos lectores por retrasarme, e espero q sexa posible realizala, o venres era o dia que tiña que facelo, pero foi imposible de realizar, moitas grazas.
Para comezar quixera dicir que alégrome de ser a última en comentar xa que podo falar dende o principio da miña experiencia ata ó final. Nun primeiro momento sentinme asustada porque nunca tivera unha experiencia similar e non sabía moi ben por ónde tirar, pero ponto funme acostunbrando á rutina do colexio, fun coñecendo ós nenos da miña clase, á miña titora... ata agora que teño que dicir que para min foi unha boísima experiencia, xa que aprendín moitísimas cousas e gustoume moito, a verdade é que síntome moi satisfeita.
O meu colexio era a Inmaculada, un colexio católico situado no casco histórico de Santiago de Compostela. Había tres cursos de infantil (un para 3 anos, outro para 4 e o último para 5 anos), nas clases de primaria había unha clase por curso, a miña era primero de primaria.
Tódolos días a profesora e os nenos recitaban unhas oracións e facían unha reflexión de caracter católico, moitas mañáns tamén se facían reflexións sobre a educación á cidadanía, por exemplo un día falábamos de por qué se debe reciclar, outro do valor de da-las grazas o de pedir perdón, de demostrar o noso afecto ás persoas que son importantes para nós etc.
A maioría das actividades que se fan son de carácter práctico, o que dende o meu punto de vista considerei moi positivo, porque os nenos van aprendendo con xogos e deste xeito non lles resultan tan pesadas as clases, por exemplo nas clases de inglés facemos obras de teatro onde todos van participando e así falando inglés. Houbo unha actividade que me pareceu especialmente interesante, trátabase dun libro en branco, neste libro escribía un neno cada semana e facía un debuxo, á semana seguinte cedíaselle o libro a outro neno para que continuara coa mesma historia etc, con esta actividade os nenos fomentaban a lectura, a escritura e a imaxinación, e a súa vez divertíanse moito facéndoa.
Para rematar o breve relato desta experiencia hoxe asistín ó colexio igual, porque era o festival e axudeille á iña titora a preparar ós nenos, facer o ensallo dunha obra que fixeron e despedirme dos nenos. Sinceramente dame moita lástima deixar esto e vou extrañar moito ós nenos porque collinlles cariño moi rápido. Finalmente repetir que estou para min foi un paso moi positivo e desexarvos bó Nadal a todos.
Olaia Gude Urdangarín
Antes de facer a miña entrada queria pedir disculpas aos lectores por retrasarme, e espero q sexa posible realizala, o venres era o dia que tiña que facelo, pero foi imposible de realizar, moitas grazas.
Para comezar quixera dicir que alégrome de ser a última en comentar xa que podo falar dende o principio da miña experiencia ata ó final. Nun primeiro momento sentinme asustada porque nunca tivera unha experiencia similar e non sabía moi ben por ónde tirar, pero ponto funme acostunbrando á rutina do colexio, fun coñecendo ós nenos da miña clase, á miña titora... ata agora que teño que dicir que para min foi unha boísima experiencia, xa que aprendín moitísimas cousas e gustoume moito, a verdade é que síntome moi satisfeita.
O meu colexio era a Inmaculada, un colexio católico situado no casco histórico de Santiago de Compostela. Había tres cursos de infantil (un para 3 anos, outro para 4 e o último para 5 anos), nas clases de primaria había unha clase por curso, a miña era primero de primaria.
Tódolos días a profesora e os nenos recitaban unhas oracións e facían unha reflexión de caracter católico, moitas mañáns tamén se facían reflexións sobre a educación á cidadanía, por exemplo un día falábamos de por qué se debe reciclar, outro do valor de da-las grazas o de pedir perdón, de demostrar o noso afecto ás persoas que son importantes para nós etc.
A maioría das actividades que se fan son de carácter práctico, o que dende o meu punto de vista considerei moi positivo, porque os nenos van aprendendo con xogos e deste xeito non lles resultan tan pesadas as clases, por exemplo nas clases de inglés facemos obras de teatro onde todos van participando e así falando inglés. Houbo unha actividade que me pareceu especialmente interesante, trátabase dun libro en branco, neste libro escribía un neno cada semana e facía un debuxo, á semana seguinte cedíaselle o libro a outro neno para que continuara coa mesma historia etc, con esta actividade os nenos fomentaban a lectura, a escritura e a imaxinación, e a súa vez divertíanse moito facéndoa.
Para rematar o breve relato desta experiencia hoxe asistín ó colexio igual, porque era o festival e axudeille á iña titora a preparar ós nenos, facer o ensallo dunha obra que fixeron e despedirme dos nenos. Sinceramente dame moita lástima deixar esto e vou extrañar moito ós nenos porque collinlles cariño moi rápido. Finalmente repetir que estou para min foi un paso moi positivo e desexarvos bó Nadal a todos.
Olaia Gude Urdangarín
21/12/09
>
Maña será o meu último día no Pío XII. Hoxe xa se respiraba no centro aires de festa e vacacións. Como o centro non dispón de unha sala para facer o festival teñen que adaptar a aula de psicomotricidade a este evento, aínda así as súas reducidas dimensións obrigan a dividir a festa en dous días. Hoxe para os máis pequenos e maña de terceiro de primaria en adiante.
Pode parecer que organizar un festival non é complicado, se cada clase ten ben preparado o seu espectáculo o traballo está feito. Pero isto é unha idea equivocada da que hoxe me decatei.
Un grupo de alumnos o día do festival ten que enfrontarse a dúas tarefas, a primeira representar aquilo para o que tanto levan ensaiado e a segunda saber comportarse mentres actúan o resto dos grupos. Quizais para uns nenos de dez anos sexa doado estar tres horas en silencio pero para os de infantil é moi complicado ou mesmo imposible. E o seu comportamento repercute no traballo do resto do alumnado.
Porén eu hoxe quedei con un bo recordo do que foi o primeiro festival de Nadal dende o outro lado. Toda a vida estiven aí, igual que hoxe estaban eles, nerviosos porque todo saíra perfecto, que os papas viñeran verme…
Remato con isto o meu comentario e o meu tempo de prácticas que sen dúbida algunha foi moi positivo.
Quizais todo fose grazas á mestra que me tocou pero o certo é que este mes me serviu para facer medrar as ganas de traballar para chegar a ser aquilo que sempre soñei. MESTRA.
Boas festas a todos/as e un saúdo.
domingo, 20 de diciembre de 2009
18.12.2009 O final das prácticas
Xa chegamos ó final das prácticas.Todavía recordo o nerviosismo do primeiro día cando cheguei a escola...
En fin, todo o bo ten que rematar. As prácticas foron unha experiencia única que me serviu para moito, sobre todo para saber que non estou equivocada, elexín o camiño correcto.
Boas festas para todos e vémonos en xaneiro...
Pilar Campos Trabazo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)