sábado, 6 de diciembre de 2008

Terceira semana!


Hola a todos de novo!!

Xa van tres semanas e cada vez acércase máis o remate desta experiencia, só por unha parte teño ganas de que chegue o dia 19 xa que é o festival e xa estamos preparando todo para pasarnolo xeinal!!Pero o peor é ter que despedirme dos alumnos, dos mestres, do colexio…cada dia que pasa sintome mellor no colexio, xa son como unha máis contan conmigo como se fose unha mestra máis e iso faime sentir xenial!!

Bueno, o día 3 tivemos títeres no colexio , chmábanse “chicha rabincha” e estiveron estupendos! Ós nenos gustaronlle moito e os mestres tamén, foi moi divertido e os nenos tamén participaron e cantaron, de feito estiveron toda a semana cantando esa canción!

Polo demáis todo segue estupendamente, xa estamos cos preparativos do festival de Nadal, os nenos de 2º B (os da miña clase) van a cantar un villancico en inglés, pero non será moi longo xa que lles resulta algo difícil aprendelo, pero están moi ilusionados!

Para a semana teremos a avaliación dos nenos cos demais mestres , así que xa vos contarei como foi!

Sen máis, que estou super contenta e non quero que esto rematee!!
A foto que vos deixo é un dos traballos que fixeron os nenos en plástica para o Nadal, este foi o primeiro en rematarse pero agora xa todos están rematados e quedaron moi bonitos!

Un saudo e pasadeo ben!!

Miriam Ruso

viernes, 5 de diciembre de 2008

Tercera semana

¡¡Hola!!
Hoy me toca a mi comentar como me van las practicas.
Voy a empezar diciendo que estoy de acuerdo con lo que habeis dicho algunos de vosotros de que muchas de las cosas que estamos viviendo no aparecen en los libros, de echo en algunos momentos no se sabe ni como actuar pero hay que improvisar. Aunque se preparen las clases todos los días, casi siempre hay algo que no esperabas, como por ejemplo una discusión entre dos alumnos o que no entienden alguna cosa y hay que pararse más para explicarla con lo cuál se pierde tiempo o resulta que se pone a nevar y todos se ponen a mirar por la ventana y no hacen caso...
Respecto al alumnado, cada vez los voy conociendo más y ellos a mi. Al principio yo era bastante permisiva porque me parecían super buenos. Pero he aprendido a que hay que exigirles y poner cara seria cuando es necesario. No pueden estar continuamente hablando en clase, porque sino no se concentran ni hacen los ejercicios. Ni tampoco levantandose todo el rato, porque sino es un desbarajuste. También tienen truquitos, hoy por ejemplo en una prueba de cálculo, una niña quería ir al baño pero después de acabar la prueba se le pasaron las ganas y se olvidó por completo. También me han preguntado alguna cosa para ver si yo les dejaba hacerla, ya que el profesor no les dejaba, es decir nos hacían la misma pregunta a los dos.
En mi clase, por si no os acordais es 6ºA del colegio PioXII, hay algún niño problemático. Hace poco me he enterado un poco más de la vida familiar de un niño, y no me extraña que en clase intente llamar más la atención y haya que estar encima del para que haga los ejercicios. La verdad, es que estoy intentando ayudarle y cada vez parece que tienes más ganas de hacer las cosas, incluso fue uno de los primeros en acabar una ficha que hicieron hoy. En un ejercicio les mandaban realizar la silueta de una persona para señalar algunas articulaciones, y él hasta le hizo los huesos y me lo enseño. Yo le dije que estaba muy bien para intentar motivarlo.
También he observado que si te pones al lado de algun niño o niña cuando están haciendo los ejercicios, a veces te empiezan a preguntar todo: "y aquí que hay que poner?" "y esto es así?". Supongo que no conviene estar siempre en el mismo sitio, y hacerles pensar sobre todo, no darle las cosas hechas, porque se hacen muy vagos, y si les dices una cosa ya te preguntan todo y no lo piensan ni leen el temario.
Ayer, cuando estabamos en habilidades sociales, unos niños dijeron que ellos no halagaban a la gente porque tampoco los halagaban a ellos ni les decían cosas bonitas. Estos niños eran los más alborotadores de la clase. Esto me hizo pensar en que se debe obsevar lo que el niño sabe hacer mejor y motivarlo a través de ese camino. No ver sólo lo mal que se comportan. De echo Marcos, el profesor con el que estoy de prácticas, me djo que el niño mas gamberro de la clase estaba mejorando mucho y un día dijo en alto(cuando este se estaba portando mal), "haber niños, vosotros que preferís al niño de antes que se portaba mal o al de ahora que se estaba portando muy bien y sacando muy buenas notas??" y los niños dijeron al de ahora. Entonces el niño paró de portarse mal y parecí sentirse orgulloso.
En definitiva, me está gustando mucho esta experiencia y creo que me está sirviendo de mucho porque cada día aprendes algo nuevo. Además me lo paso genial con los niños, y sobre todo por estas fechas que es cuando también se preparan los bailes de navidad y puedes observrlos en otros ambientes diferentes a los de clase.
Saludos!!!





Lucía González López
brk383@hotmail.com

Terminando la tercera semana


Bueno, antes que nada tengo que pedir disculpas porque ayer me fue imposible conectarme a internet porque la conexión no es que vaya muy bien...
Bueno, ya veo que a todo el mundo le va genial en las prácticas. Yo la verdad es que estoy súper contenta! Sobre todo, la época de prácticas que nos ha tocado es genial porque tenemos que preparar el festival de navidad, hacer el belén del colegio, decorar los pasillos e incluso algunas se disfrazarán de Reyes Magos o de Papa Noel.
A estas alturas de las prácticas ya estoy bastante acomodada en el colegio, es ya todo muy familiar e incluso conozco niños de otras clases.... Es un ambiente de trabajo muy cómodo ya que muchos de los profesores son amigos, se ceden los ejercicios, comparten esquemas o resumenes que hayan hecho, etc.
Ahora participo más en clase, el profesor muchas veces me deja sóla en clase y eso por una parte me da miedo porque como se alboroten... Pero son bastante buenos para estar en 5º Primaria y bueno, les hay que repetir que no griten y esas cosas, pero son muy buenos.
Para el festival de Navidad me han encargado de llevar el baile de las niñas de mi clase y estamos practicando todos los recreos porque si les sale mal el baile no les dejan hacerlo en el festival. Así que espero que de aquí en dos semanas salga bien... Porque sólo llevamos dos días y la coordinación... les falla bastante y los pasos que se inventaron... No se los voy a cambiar porque es un baile hecho por ellas, pero les digo mi opión, como quedaría mejor, como se ve mejor desde el público, etc.
También para el festival, todas las de prácticas que estamos en ese colegio estamos pensando en hacer nuestra propia actuación, pero todavía no hay nada fijo, así que ya os contaremos.
El otro día fue el primer día que fui de "excursión" con los niños; fuimos al Palacio de Congresos, y allí en el salón de actos vimos una obra de teatro llamada "Los músicos de Bremen". En la salida se ven los comportamientos de los niños, aunque la verdad... ya se sabe cuales son los niños que siempre están en algún lío, los niños tímidos, los hiperactivos... Fue mi primera experiencia con ellos fuera del colegio. Estuvo muy bien.

Bueno, espero que sigais disfrutando de las prácticas que ya queda muy poquito... y yo voy a echar tanto de menos a los niños... Hoy me preguntaron que cuando me iba y me dijeron que no querían que me fuese y... Da pena pensar que a lo mejor luego ya no los vas a volver a ver...



Lidia Abalo Ferreiro
Laykila@hotmail.com


Hola chicos!!!!!

Aquí estoy otra vez para contaros que tal me va en mi clase de 2ºB!!!

Pero antes os voy a presentar a un personaje fundamental en la vida diaria de estos niños, se llama Pupi, y es el protagonista del libro en el que trabajan normalmente. Cada día se turnan para llevarlo a casa.

Por otra parte, desde ayer, estoy sola en clase, ya que Mari Carmen la profesora, está enferma.

Nada más llegar hicimos el libro de Jesús (religión) hacemos los ejercicios todos juntos y ellos escriben... Después del recreo, hicimos lengua gallega, ellos trabajaron solos y después venían a que yo le corrigiese uno a uno... A la siguiente hora, Mari Carmen Ferrín me vino a decir que les tenía que poner un "examen" una prueba...

Los exámenes los tengo que corregir en casa para el martes, y una vez corregidos Mari Carmen los evaluará y pondrá las notas.

Al principio tenía mucho miedo de estar yo sola porque pensaba que los niños no me iban a hacer caso, pero se portan genial y me obedecen...

Asique por ahora todo genial!!! no quiero que llegue el 19...

Espero que a vosotros también os vaya genial!!!

Vanesa Blanco Fraga

jueves, 4 de diciembre de 2008

UN DÍA MOI INTENSO


Hola a tod@s unha vez máis, xa vai para tres semanas que levamos de prácticas e cada vez temo máis a hora de marcharme. Onte foi un día moi intenso e á vez emocionante para min (escribo hoxe porque onte non tiven tempo). Resulta que en clase de coñecemento do medio empezaron un caderno que se titula Saúde na escola e comecei eu a explicarllelo, trátase dun complemento desta materia e o primeiro que vimos foron as bebidas. Eu estínvenlles explicando qué bebidas son máis sanas e por qué e para rematar a clase a mestra e máis eu puxémonos de acordo para facer unha limoada, eu puxen os limóns e ela o azucre e o expremedor e o resto collémolo emprestado da cociña do dolexio. Os rapaces quedaron encantados coa experiencia aínda que o idóneo sería que a fixeran eles mesmos pero non puido ser porque son dezanove alumn@s e non había suficiente espazo nin tempo, pero polo menos gustoullles a limoada (bueno a case todos porque sempre hai algunha excepción) e pola tarde fíxenme eu cargo da clase as dúas horas porque a mestra faltou e díxome se quería dar eu as clases e así o fixen. Aínda que tamén estaba a profe de garda comigo eu era a que levaba a clase e á verdade resulta bastante agotador estarlles chamando a atención continuamente por falar, distraerse, non atendían, etc. pero creo que é un pequeno prezo por todo o que se disfruta con eles. Primeiro dinlles clase de lingua galega e despois tiñan plástica así que aproveitamos a hora para facer debuxos do Nadal (as actividades xa mas deixou a titora preparadas).
Tamén me decatei, ao igual que os meus compañeiros, que se aprecian bastantes diferencias á hora de actuar entre o que se nos conta na facultade e o que se atopa na realidade, aínda que esto tamén era de esperar, pero por outro lado tamén observo que hai cousas que se dan na realidade da mesma forma que se ve na facultade (fracaso escolar, frustración de mestras, favoritismos no alumnado, etc) por desgraza as cousas menos oportunas pero que se lle vai facer… TODAVÍA NON ESTAMOS NÓS PARA CAMBIAR AS COUSAS!!!!
Arriba déixovos unha foto do ven que levei a clase… mentres coloreaban (je, je)

NOTA: a entrada A MIÑA PRIMEIRA CLASE é miña , esquecinme de poñer o nome.

Rosa Iglesias González

miércoles, 3 de diciembre de 2008

Relación entre compañeiros

Ola!!!

Hoxe por fín poideron chegar todos os profesores a tempo! o luns neve, onte xeo... e hoxe auga, pero esto último é o de sempre.

Aínda que pensandoo ben, para min mellor porque me tocou de estar onte na clase de segundo de primaria eu sola ata a hora do recreo, ás doce, asique podia nevar algún día máis antes das navidades je.

Foi un día de estrés para os profesores, dado que viñan a facer unha inspección e tiñan que estar preparados porque en calqueira momento os podían chamar para facerlles preguntas, asique andaban todos nerviosos! Por outra parte decían que a peor inspección ou a máis dificil é unha que teñen en xaneiro, e que nela miran todo, ata o máis mínimo detalle.

Nas clases.. coma sempre. A última hora da mañá o mestre divideu a clase en dous grupos como adoita facer, e tocoulles de representar outra historia sobre o que estiveran lendo, e así saber se o entendían. Só lle leva uns dez minutos en total e trátase de representar o máis importante mentres un está de pé e contando o que vai pasando. É moi divertido.

Outra das tarefas que adoitan facer algúns profesores é o dictado, pero na miña clase non é motivo de enfado nin de disgusto. A moitos rapaces lles gusta facelo porque xeralmente son cortos e necesitan facer moita moita caligrafía e ortografía, xa que teñen moitisimas faltas, e algún deles escribe de forma.. pouco clara por decilo asi.

Finalmente, estou verificando o que xa vin os primeiros días. Ademais de que na aula hai o grupiño das rapazas por un lado, e todos os rapaces polo outro á hora de xogar, ou de pasar o tempo libre, entre todos en xeral non se levan moi ben, senón todo o contrario. Os mestres procuran que non se critiquen entre eles, que non acusen... pero é inútil porque apenas hai amizade entre eles, e normalmente cando falan algo na clase é porque un se está metendo co outro, ou decíndolle que lle vai roubar un lápiz, ou calquera cousa. Nunca se axudan entre eles, e esto é algo que me extraña e que non me gusta nada. Eu recordo cando iba ó colexio con esa idade, e podía levarme mal con alguén, pero nunca desa maneira nin con todos!

Non sei se esto pasa nas vosas aulas, pero penso que non, porque nas demais clases decátome de que non é asi.

Bueno, pois nada máis! xa subirei algunhas fotos no patio ou na pizarra dixital.. veña un saudiño e a disfrutar que son dous días!!


Lara Suárez Carreira

martes, 2 de diciembre de 2008

Tercera semana en el Pío XII



¡Hola a todos y todas!


Hoy os voy a contar brevemente como han ido
mis prácticas hasta el día de hoy.

Yo estoy en el colegio Pío XII en Santiago de
Compostela, en 3º de Primaria C.

La clase está compuesta por 25 niños/as de procedencia bien distinta, tenemos hijos/as de profesores universitarios, altos cargos administrativos, doctores... así como otros cuyos padres son extranjeros con pocos años de residencia en España. No se si esta es la causa, o quizá una delas causas de que en el aula no se de una unión de grupo, la verdad es que los problemas internos del grupo no son de gran importancia pero constantemente llegan del recreo acusándose unos a otros y es algo que comienza a preocuparnos..



A mi me gusta muchísimo este colegio, creo que las instalaciones son estupendas, es un colegio grande y el primer día que lo visitamos la decoración ya nos llamó muchísimo la atención a las chicas de prácticas.
Cuenta con servicio de comedor y otro servicio muy
peculiar gestionado por la AMPA para aquellos niños
cuyos padres entran muy temprano a trabajar hay una sala
en la cual se recibe a los niños cuyos padres hayan contratado el servicio de madrugadores, así quedan a cargo de una educadora hasta que empiecen las clases.

Mi tutora es una persona muy agradable, al principio no me daba tanta libertad a la hora de corregir y revisar trabajos pero ahora casi todo nos lo consultamos la una a la otra y hablamos mucho sobre todo lo relacionado con lo niños, me gusta mucho porque es totalmente sincera conmigo. Me hace sentir muy útil, desde el primer día me permitió ayudar a los niños con dificultades y nunca me sentí una mera observadora de lo que acontecía en el aula sino que siempre estoy participando en todo lo que ocurre.


La semana pasada propuse hacer un pequeño mural con normas de convivencia para motivar a los alumnos, debido a que hay un par de ellos bastante nerviosos que revolucionan un poco al resto de la clase e inmediatamente mi tutora me dio permiso para ello y entre las dos confeccionamos la lista de normas.


La verdad es que está siendo una experiencia muy motivadora y me encanta todo lo que estamos haciendo :D
Judith Souto Valiñas

lunes, 1 de diciembre de 2008

Prácticas en sexto de primariA

¡Hola a todos! Es la primera vez que escribo desde que empezamos las prácticas, así que empezaré diciendo que estoy realizando las prácticas en un colegio de Santiago, el Pío XII, al lado de la Alameda. Me ha tocado ir con cinco compañeras de clase, a las que casi no conocía y que me alegro estén formando parte de esta gran experiencia conmigo.
He de decir que en un principio, cuando me dijo el director y la jefa de estudios que me tocaba el curso 6º B, no pude evitar el sentimiento de decepción en la cara, ya que iba con la idea de hacer las prácticas en primero o segundo de primaria; pero una vez entrado en el aula, conocido a la tutora y a los alumnos de este curso fue desapareciendo de mi cara ese sentimiento, y una vez pasada la primera semana esa decepción pasó a ser alegría por haberme tocado esta clase.
Mi tutora se llama Mari Carmen y debe andar rondando la cincuentena, es una mujer sencilla, cercana y a la vez muy exigente y muy trabajadora, se nota que le gusta su trabajo porque no para quieta ni un segundo.
Al principio, me pareció que no tenía mucho interés en tener una chica de prácticas, cosa que me confirmo la semana pasada, porque se ve muy suya, que le gusta hacer las cosas a su manera, seguir su rutina sin cambios, por eso yo no tenía mucho pié a hacer cosas, a ser activa en clase, pero la segunda semana empecé a soltarme y a ofrecerme en todo para ayudarla y para hacer cosas de clase aunque ella no me lo pidiera, además los niños también me preguntaban dudas y me pedían ayuda, así que también me ayudaron. Ahora la tutora me deja más libertad y hago de todo, corrijo libretas, exámenes, explico cosas en clase, ayudo con los deberes…y parece que le ha pillado el gusto a que le ayude porque ya es ella quién me lo pide y ya me ha dicho que tiene que aprovecharse mientras esté yo aquí.
Los niños son geniales, la verdad es que es una clase que se porta muy bien y que trabajan mucho, que tienen mucho interés por aprender. Son tan buenos que hasta me aburro a veces, jajaja… pero estoy muy contenta, mejor así. Sólo hay dos niños que tal vez les cueste más, uno que es repetidor y que es un poco pasota pero muy inteligente y otro que le cuesta mucho estar atento, es muy infantil y se distrae con cualquier cosa, y tal vez es con ellos en los que más encima estoy para que uno no se distraiga y para intentar motivar al otro, y creo que poco a poco lo consigo.
Entre ellos hay buena relación, ha habido algún que otro conflicto pero se ha solucionado sin problemas.
En conclusión, estoy aprendiendo mucho de esta maravillosa experiencia, me encanta la clase en la que estoy, sé que me va a costar mucho despedirme, porque les estoy cogiendo mucho cariño a los niños, le estoy cogiendo el gusto a ser profesora, y lo mejor de todo, me he dado cuenta de que esto es lo mío, que no me he equivocado y es lo que quiero ser.



*Virginia Boiso Aparicio*

Cada día é unha aventura

Perdón esqueceuseme poñer o meu nome o final do comentario anterior,sinto!!

Natalia Pérez Conde

Cada día é unha aventura











Xa levamos duas semanas de prácticas e hoxe xa empeza a terceira e cada día teño menos ganas de que terminen, aínda que o primeiro día pensei que ía ser moito peor xa que o primeiro dia que chegei o CEIP de Arzúa dixéronme que me tocaba 6º A, a verdade, levei decepción porque esperaba que fora 1º e por encima tocábame con una substituta pero a verdade é que me entendín moi ben con ela aínda que o luns pasado xa se foi e volveu Loli, a tutora de sempre. Con Loli tamén me entendo xenial, e axudame en todo, explicame todo moi ben e deixame que correxir exercicios, facer ditados… Estou moi contenta tanto cos nenos, que non cambiaria por nada do mundo, collinles moito cariño, coma co resto do profesorado, gustariame quedarme xa a traballar no colexio.
Hoxe na clase só estiveron oito nenos dos dezasete que son habitualmente porque como nevou o transporte non os foi recoller polo que só viñeron os nenos que viven cerca do cole.
Teño que decir que teño moita sorte coa miña tutora, deixame correxir exercicios, facer ditados…e o luns vou dar eu o tema cinco de lingua española,estou moi nerviosa pero o mesmo tempo moi contenta xa que todo o profesorado me axuda moito e sobre todo a miña tutora.
Polo que recpecta aos nenos, son o mellor, están seguido contándome cousas e portase xenial. Como Loli é a xefa de estudos do cole, as veces ausentase uns minutos e quedo eu soa con eles, non falan moito, e se os mando calar calan a primeira…son uns anxos ainda que o principio eran un pouco faladores, pero todo é acostumarse.
Teñen moita confianza entre eles e levanse todos moi ben, a min chamanme profe e as veces Natalia depende. Son moi ordenados, na clase están separados de un en un ainda que cando cheguei estaban todos xuntos, teñen una estantería para o seu material…
Hoxe a cando chegei o cole pensei que ian estar todos pero o aver neve non estaban, despois de estar un pouco insistindo en que os deixaramos ir xogar coa neve, puxeronse a traballar, como terminaron pronto deixoulles facer un debuxo para que non adiantaran ao non estar todos. A hora do recreo foron xogar coa neve e volveron a aula todos mollados e felices, logo foron a piscina e cando volveron seguiron cos exercicios de galego e agora pola tarde estivo Loli explicando un tema novo de coñecemento e facendo os exercicios.
Cada día estou mellor no colexio e gustariame quedarme con eles todo o curso e se me apuran quedarme ali toda a vida, é o mellor e polo que vexo pasavos a todos o mesmo.Xa vos contarei como foi a miña explicación do tema. Un saúdo a todos.

domingo, 30 de noviembre de 2008

Hay un niño en clase…

…que es más cruel con sus compañeros que la sopa del comedor.

Juanje (Juan Jesús Sánchez Martínez)