martes, 23 de diciembre de 2008

Llegaron las vacaciones




Hola a tod@s!!


Voy a empezar contandoos que el viernes fue el día más emocionante de todos. Además el tutor no pudo venir, y aunque a primera hora vino la profesora de apoyo (que ayuda a los niñ@s que van más atrasad@s o que no entienden alguna cosa, sobre todo a los que necesitan refurzos curriculares) y a segunda y tercera otra profesora de guardia, yo era la que iba dirigiendo la clase porque ya sabía lo que tenían que hacer los niños y niñas. Aún por encima, esta última profesora se fue antes de que acabase la hora y yo estuve todo el tiempo con l@ niñ@s.


Estaban mucho más cariñosos que de costumbre, y me querían dar abrazos.


Estuvieron ensayando el baile para que todo les saliese perfecto, y ya desde primera hora querían ir a maquillarse. En el baile participaban ocho niñas y dos niños, estos rapeando. La canción que eligieron fue "Craizy in love" de Beyoncé.


Para elegir a las niñas y niños que bailaban se pusieron ell@s de acuerdo. Primero iba a bailar una niña que saca muy buenas notas y es un poco cabezona, porque si ella piensa que sabe algo tiene ella la razón y no se hable más. Pero como con esa niña se llevan mal casi todas, decidieron que ella no bailaba porque sino las demás no querrían bailar. También se incorporó más tarde, una niña, que iba a mirar como bailaban en los recreos que nos quedabamos a ensayar.


Al principio no bailaba ningún niño, pero a una niña se le ocurrió que sería buena idea que bailase un niño rapeando pero no creía que quisiese ninguno. Yo les animé a que se lo comentasen. Que el baile no tiene por que ser cosa de niñas. Entonces un niño aceptó. Pero justo dos días antes del festival enfermó y no fue a clase.


Asi que estaban como al principio, aunque un día dos niños intentaron quedarse a escondidas en la clase, para ver como bailaban las niñas. Yo les dije que si no bailaban que tenían que irse al recreo, pero después pensé que no pasaba nada por que se quedasen. Y además a las niñas no les importaba. Entonces les planteamos la idea de que ellos podían bailar y al final se sumaron al baile.


Es una pena que aora mismo no tenga la grabación de la actuación, porque la cámara se me quedó sin batería y me dejó una, una compañera. Pero aún no me la pasó. Asi que os dejó una foto, aunque no salen todos los niños y niñas de clase, salen casi todos los que hicieron el baile.


Como veis en mi clase si que hay diferencia entre sexos, los niños por una parte y las niñas por otra. Ellos piensan que si un niño habla con una niña o le dice algo agradabla es porque se gustan y depués todos los vacilarían. Aún así, hablan entre todos y no hay ningún problema, lo que pasa es que ya se les empiezan a revolucionar las hormonas,jeje. Y es que ya están en sexto. Además en los recreos que pude observar, los niños suelen jugar al futbol en las pistas y las niñas pasan el tiempo hablando, saltando, bailando, o jugando a otros juegos considerados más "de niñas". También me llamó la atención que las niñas jugasen con el hermano pequeño, que va en 3º, de una niña. Como el hermano es pequeño no hay peligro de que digan que les gusta, digo yo..


A parte de esto, también vi que una niña siempre se quedaba sin pareja en las dos excursiones que hicimos. La niña no tiene ningún tipo de problema, por lo menos que yo sepa, y saca buenas notas. Parece muy buena niña, y además es bastante callada en clase y obediente. Quizás sea por eso, porque no es la típica que va preguntando si se quieren sentar con ella. Tanto en el recreo como en clase no es una niña excluida.


Después también hay un niño que le cuesta relacionarse con sus compañeros. Su mejor amigo de la clase, es un niño y siempre acaban discutiendo sobre problemas, simpre intercambian opiniones y discuten sobre ellas. En las dos excursiones iban sentados juntos. Con una niña de la clase se lleva muy mal, se insultan y tengo que intervenir para que se pidan perdón y razonen. También es cierto que con otra niña que se sienta cerca de él se lleva bien. Es un niño que me gustaría poder observar más, creo que podría aprender muchas cosas con él. También es agradecido, porque un día le expliqué el m.c.d. y hasta me dió las gracias y se puso contento porque lo había entendido. Y eso que no saca muy buenas notas y pasa hasta de atender en clase. Yo siempre intentaba que atendiera y corrigiera los ejercicios. Y aunque al principio, si yo pasaba y me quedaba cerca de él no le gustaba mucho y me decía de broma que lo acosaba, poco a poco se fue dando cuenta de que sólo le quería ayudar y me fue cogiendo más cariño. Y en la despedida era uno de los niños que más me quería abrazar.


El tutor me comentó que siempre anadaba él sólo. Y antes de que llegase yo tuviera problemas con la higiene, los niños decían que olía mal y que venía todo despeinado. Además su situación familiar no debe ser muy buena, porque su madre tiene una erfermedad degenerativa y su padre es un hippy que anda vendiendo por las calles.


Yo creo que es un niño que necesita que le suban la autoestima y que depositen en él confianza.


También hay otro niño que intenta llamar mucho la atención. Lo que me parece raro es que hay días que se porta muy bien, y otros que no para de hablar o de hacerse el vacilón. Quizás sea porque va a tener una hemana y dejará de ser hijo único, porque dijo el profesor que antes se portaba mucho mejor. En las excursiones siempre se quería sentar conmigo, fue el niño que me preguntó si tenía novio y además el último día quería que le diese mi número de teléfono. También me hizo un dibujo. Es el que está arriba, al principio de todo.
Bueno, la verda es que podría pasarme un montón de tiempo hablando de cada uno de los niños y niñas pero mejor será que hable un poco de otras cosas.
Siguiendo con lo del baile. Cuando iban a actuar nos dedicaron el baile, al profesor (substituto)que estuvo conmigo durante todas las prácticas, a la profesora de los niños que está de baja y a mi. Me hizo mucha ilusión. Yo estaba muy nerviosa, como si fuese yo a hacer el baile. Quería que todo les saliese perfecto.
Respecto a los documentos del centro, nos dejaron ver todos. No dejan que los saquemos del centro ni que les saquemos fotocopias. Además como somos muchas las chicas de prácticas, a veces nos era imposible copiarlo. Pero poco a poco, y quedandonos en los recreos a copiarlos pudimos sacar bastante información. La verdad, es que no entendí muy bien porqué no podíamos sacar fotocopias pero si copiarlos.
También quería hablar algo de los dictados, pues dijiste que no habíamos explicado mucho sobre porque no les suele gustar a los niños. Yo creo que es elgo bastante aburrido y que los niños desconectan y no entienden ni de que trata el dictado. Esto sobre todo desanima a los niños que cometen muchas faltas y acaban por odiarlo. Una altenativa podría ser que cada día un niño dictase un texto echo por él, en lugar de dictarlo el profesor. Así sería una actividad un poco más activa.
Bueno pues nada más, que tengais unas felices fiestas y que se os cumplan vuestros deseos para el nuevo año!!
Saludos a tod@s
Lucía González López








lunes, 22 de diciembre de 2008

Se acabó..

Muy buenas chicos,chicas y profe! Antes de nada.. espero que a todos os tocara la loteria y que repartais un poco con los que no nos ha tocado nada de nada..
Las prácticas han terminado.. ahora empieza lo peor para nosotros.. examenes, trabajos.. Por lo que he visito el último dia de clase, el del festival os costó mucho despediros.. pues a mi tambien.
No es solo por los alumnos sino tambien por el resto de profes del cole.. entre todos( mejor dicho todas) habia un ambiente que en muchos lugares no hay
El dia del festival.. nervios, prisas.. porque siempre queda algo para el ultimo momento.. los niños muy contentos y las profes muy atareadas.. Antes de bajar para la Casa de la Cultura que es donde se celebró el festival.. llegamos al cole y le entregamos las notas.. unos se fueron mas contentos que otros, y los que no se marcharon contentos.. preocupados porque Papá Noel y los Reyes este año.. van andar un poco flojos. Me alegré mucho porque me tenian un regalo.. un cuaderno y un lápiz muy bonito para que escriba cosas buenas de ellos, y un montón de dibujos. Yo también le di regalos a ellos.. a los que mas ilusion le hizo fué a los niños.. corrian de un lado a otro con su nuevo boli con linterna jaja.
En el festival, cada curso representó una obra.. hicieron bailes.. recitaron poesias y además se sorteó una cesta.
A la salida todos me dieron besos y abrazos y me felicitaron las fiestas.. también me pidieron que vuelva para el año que viene.. ya les dije.. si os portais bien vuelvo.. si me entero de que os portais mal, no. Veremos que hacen..
Referente a las preguntas que nos puso el profe el pasado día.. comentar por ejemplo algo sobre los niños hiperactivos.
Un niño hiperactivo no es lo mismo que un niño inquieto. A un niño inquieto puedes llamarle la atención.. y este te hará caso.. por lo contrario a un niño hiperactivo le cuesta muchisimo atender o centrarse en tus comentarios.
Un niño inquieto no suele tener una autoestima baja.. pero el niño hiperactivo si, por eso en el cole es necesario realizar actividades con ellos.. que los mantenga entretenidos y que les ayude a subir su ego. Una de estas actividades es " El Protagonista de la Semana"( nosotros lo hicimos en el aula.. para subir la autoestima de un alumno). En esta actividad el niño protagonista tiene que llevar fotos de cuando era mas pequeñito.. y pegarlas en un mural.. Cada día se le dedica 10 minutos a el.. y el resto de compañeros le hacen preguntas sobre.. su comida favorita, su número de la suerte, su color preferido, que animales le gustan..etc. Esto lo va escribiendo la profe en el mural.. y por ultimo se deja un trozo libre en la cartulina para que sus compañeros escriban algo bueno de él, y lo lee en alto.. asi sabe que tiene cosas buenas y que el resto de compañeros las ven. Esto sigue un orden.. primero un niño que es bien aceptado en la clase, luego uno que no es bien aceptado y ya de 3º el niño en cuestión.
El niño hiperactivo necesita saber que tiene una labor en la clase.. un puesto importante y que la profe deposita la confianza en el, Por ejemplo se le puede dar un cuaderno en el que tiene que apuntar todos los examenes.. trabajos y tareas que todos los profes van mandando y él es el encargado de recordarselo a sus compañeros. Cositas asi que no tienen mucha importancia son las que a ellos le ayudan a sentirse integrados y que su autoestima crezca.. que es de lo que mas carecen.

También hablar sobre las relaciones entre los niños.. en la clase que estaba yo, realmente si se veia una unidad.. todos jugaban juntos en el recreo menos una niña.. Eva. Eva era niña de todo sobresalientes, muy bien educada y formada en casa.. pero tenia sus cosillas..
Para Eva la clase era.. ella y después los demas.. Se enfadaba mucho cuando su mejor amiga Ana, sacaba mas nota que ella en algun examen. No le gustaba ver las cosas buenas que tenian los demás.. solo le gustaba que nosotras viesemos las de ella. Por ejemplo, en lo de protagonista de la semana.. no escribia nada bueno del resto.. no se quería mojar. A todos les escribia: Xoga moito. Eso no significa nada.. no es decir algo bueno sobre su compañero.. simplemente decir algo que en general tienen todos los niños.. y otra cosa.. nunca firmaba en los murales del resto. Pero cuando le toque a ella.. ya verá porque el sentimiento es recíproco.. no es que esté poco integrada en la clase.. al contrario.. pero los niños saben como es..
Entre niños y niñas .. ninguna diferencia, la verdad que todo muy bien.. pero claro también influye que son solo 13 en clase.. entonces como son pocos se llevan muy bien entre todos.
Los documentos del Centro..desde el primer dia siempre han estado a mi disposición.. nunca tuve problemas por si queria mirar alguna cosa.. es más.. la directora me dió una llave del armario donde estaban guardados por si necesitaba mirarlos en cualquier momento, de eso no hay queja.. y la memoria de prácticas.. bueno tenemos todo el material, esta todo organizado.. pero el gran problema es.. que no se por donde empezar !!! Ya se me ocurrirá algo.

Bueno.. espero que todos paseis unas buenas fiestas.. Feliz año a todos !!!


Olalla Oulego Rodríguez

domingo, 21 de diciembre de 2008

Llegó el día más temido y con él, la Navidad

El último día de prácticas, el viernes, fue un día muy especial en el que sentí que no me equivoqué aquel día, hace ya muchos años, que dije que de mayor quería ser maestra.

Ese último día lo dedicamos a seguir con los motivos navideños, y así estuvimos hasta que llegó la hora en que nos tocaba ver a los Reyes Magos. Todos los primeros de primaria les cantaron un villancico y al finalizar la actuación los Reyes les dieron unos pastelitos y chocolates que los niños recibieron con gran entusiasmo. Aunque toda esa emoción desapareció al volver a clase, ya que nada más llegar un niño le dijo a sus compañeros que “eran Reyes de mentira, porque tenían tacones y dos de ellos se parecían mucho a las profes de Religión y de Ingles”. Me hizo mucha gracia y ahí pude comprobar (si no lo tenía más que comprobado ya) lo espabilados y pícaros que son los niños.




Después del recreo mi tutora se tuvo que ir y yo me quedé sola con ellos hasta la hora de la salida. La Jefa de Estudios vino un par de veces a la clase para ver si iba todo bien y si necesitaba que me mandaran a alguien, para no tener que estar sola con ellos tanto tiempo. Pero le dije que no hacía falta, que me encantaba estar con ellos y sobre todo el último día. Les leí un cuento, que ellos escucharon con mucha atención, les dejé hacer un dibujo y luego les di las notas y un regalito que yo había hecho (unas bolsitas con papeles transparentes de colores en las que dentro metí varias golosinas y bolas de chocolate y cerré con un lazo al que también até unas tarjetitas navideñas personalizadas) para cada uno de ellos. A Ana, que estaba de cumple ese día, le hice otro regalo aparte y le envolví unas cuantas chuches que me había traído su madre, porque esta niña es celíaca y yo no sabía exactamente qué golosinas podía comer, así que decidí hablarlo con la madre días antes para que me anotara lo que podía comer, pero ella prefirió traerme las golosinas directamente.

Cuando todos ya habían recibido su regalo se empezó a armar gran revuelo en la clase y no había quien los calmara. Estaban muy excitados y contentos, a la par que tristes, porque no querían que me fuese del colegio. Incluso algunos, cuando sonó el timbre que indicaba que ya era hora de irse a casa, se acercaron a mí y me dijeron al oído: “eres la mejor profesora”, lo que me halagó y me dio ánimos para seguir estudiando y llegar a ser lo que ellos ya piensan. Desde el instante en que llegué a esta clase y conocí a estos niños y niñas me sentí como en una nube, pues día a día me hacían sentir la persona más importante del mundo.



Al inicio de las prácticas comenté algo acerca del Plan Lector, más concretamente sobre la “hora de leer” y las “mochilas viajeras”. Pues bien, el Proyecto Lector hay que concretarlo cada curso en el correspondiente Plan Lector, que pasa a formar parte de la Programación General Anual. Dado que este año lo pusieron en práctica por primera vez, y que estaban más limitados de tiempo, les pareció más razonable ir desenvolviendo el Proyecto gradualmente, de manera que cada ciclo elija qué actividades quiere realizar -una, dos, tres…- de las siguientes actividades contenidas en el Proyecto: hora de leer, mochilas viajeras, itinerarios lectores, proyecto documental y actividades de animación. En el claustro acordaron en septiembre de este año poner en marcha la “hora de leer”, recurriendo para ello a los libros que ya había en las aulas, con la posibilidad de hacer intercambio entre ellas, y los que traigan los niños y las niñas de sus casas. Esta misma semana los/as maestros/as del primer ciclo se reunieron para elegir qué libros solicitarían a una editorial, puesto que les habían concedido un presupuesto destinado a tal fin.
Respecto a los documentos del centro, he tenido acceso a todos y cada uno de ellos (PEC, PCC, Programación General, Memoria Anual, Programación Didáctica…), eso sí, no he podido sacarlos del centro escolar, pero me han permitido verlos cada vez que lo he necesitado. La tutora se preocupó muchísimo por que yo viera todos los documentos y me ha hecho partícipe en todo momento de lo que sucedía en el colegio. Me ha dejado llevarme a casa las unidades didácticas de los libros de texto, para que viera cómo estaban elaboradas, a qué le daban más importancia… E incluso me da dejado sacar libros de la biblioteca del colegio. Me ha ayudado en todo lo que ha podido más, por lo que le estoy muy agradecida.

En fin, que ésta ha sido una experiencia inolvidable y me ha servido para darme cuenta de qué es lo que quiero y lucharé por conseguirlo.

Os deseo a todos/as una ¡FELIZ NAVIDAD y PRÓSPERO AÑO NUEVO!

Saludos,
Amanda Louro Pérez

sábado, 20 de diciembre de 2008

mi ultimo dia de clase

Hola a todos:

Lo siento por no haber colgado mi redacción ayer, por causa de los desplazamientos de las fiestas, las prisas, y que en mi casa no cuento con Internet, no me fue posible.

El viernes la verdad, no hicimos gran cosa, por que el jueves fue cuando mis niños hicieron la representación de navidad a los padres.

Por la mañana al llegar, hicimos dibujos relacionados con la Navidad, luego bajamos todos al recreo. Mientras los niños jugaban, nosotros, los profesores (incluidos los de prácticas) tuvimos que recoger los murales, dibujos y todos los adornos utilizados para la representación de ayer. Lo que faltaba de clases, los niños estuvieron jugando en el recreo, a la una subimos todos a clase para repartir las temidas notas, la profesora explicó que tenían que volver después de navidades con las notas firmadas y con un libro leído, ( les dio el título del libro en una nota para los padres).

Como yo me iba del colegio por que se me habían terminado las prácticas, les regalé una piruleta a cada uno con un par de sugus y 5 libros para leer en clase. Como todos los días los bajé al portalón y los despedí con muchos besos y abrazos, luego me despedí de mi supervisora y le aseguré que volvería después de las vacaciones.

Al alejarme del colegio sentí que me faltaba algo, por que quieras o no, formas lazos con todo lo que rodeó las prácticas escolares.

La verdad, para ser sincera, en un principio no creía que la carrera de magisterio fuera demasiado conmigo, pero por suerte me llevé una grata sorpresa al equivocarme, nunca me arrepentiré de tomar la decisión de estudiar esta carrera, ahora estoy como en una nube, cierto es que me vuelven loca, y tienen unas ocurrencias un tanto sorprendentes y peculiares, pero aunque yo sea la “profe” son ellos los que me aportaron un montón de cosas, la verdad es que los adoro y me encanta la experiencia que he vivido.


Os deseo unas felices Navidades, y que os lo paséis todos muy bien.

PD: no puedo subir fotos porque mi portátil tiene un virus enorme, me lo ha pasado a mi pen y a la memoria de la cámara, y como no quiero meterle el virus en el ordenador de nadie, tendréis que esperar a que lo lleve a arreglar, cuando me lo arreglen colgare las fotos y miradlas porque mis niños son preciosos.


Raquel Villar Álvarez ( rakel-87@hotmail.com)

Fin de prácticas

Bueno, ya se han acabado las prácticas. La verdad es que el día de ayer fue bastante triste, ya que, despues de terminar los últimos detalles y disfrutar del festival, llegó el momento de la despedida, que, aunque creía que iba a ser bastante duro, no contaba con que me costara tanto despedirme tanto de los alumnos y alumnas como de los docentes y del centro en general.

Esta ha sido una experiencia inolvidable con la que confirmé que realmente quiero ser profesora. También aprendí muchas cosas que no aparecen en los libros, ya que, en clase, los niños y niñas pueden salir con cualquier pregunta inesperada ante la que debes improvisar.
Me ha gustado mucho esta etapa también porque, al ser navidades, hubo que hacer murales, adornos, preparar el festival...actividades muy entretenidas.

Con respeto a la relación existente entre niños y niñas, en clase todos se llevan bien, y se relacionan bastante, entre otros motivos porque están sentados niños y niñas juntos, aunque, esta última semana, la tutora les dio permiso para ponerse con quien ellos quisieran y todo cambió debido a que las niñas se sentaron con las niñas y los niños con los niños.
En cambio, en el patio, los niños juegan con los niños al futbol (con niños de otras clases) y las niñas juegan entre ellas, o pasean...




Sobre los documentos necesarios para la memoria, pude acceder al reglamento de régimen interno y al proyecto educativo de centro solamente por motivos de tiempo y de disponibilidad de los documentos, siempre en el centro, ya que no se pueden sacar del mismo.
La memoria he comenzado ha acerla, pero aún no he acabado, es lo que me queda hacer ahora en las vacaciones.



Creo que nada más que contar, estoy deseando que llegue el próximo curso para tener más prácticas durante más tiempo.

Feliz Navidad y Feliz Año Nuevo a todos y todas.
¡Nos vemos en enero en la facultad! =)




Ángela Eirís Vilariño
anlly_sofan@hotmail.com

A despedida...por aora!



Hola a todos de novo!

Despois da tormenta sempre chega a calma…e desgraciadamente xa chegou! Botarei moito de menos os meus nenos porque me fixeron pasar momentos inolvidables, é increíble que uns nenos con 7 anos cheguen a facerte tan feliz e ser tan importantes para ti! Costoume moito despedirme deles e a eles tamén de min, pero teño a esperanza de volver a velos pronto que xa me invitaron a moitas festas do centro, e irei sempre que poda!

Bueno respecto a outros temas, quería comentar algo sobre a relación dos nenos e nenas da miña clase. A relación que manteñen entre eles dentro da aula (no que se refire á diferencia de sexo) é totalmente normal, todos se levan estupendamente e tanto pode haber un problema dun neno cunha nena como de dous nenos ou de duas nenas. O certo é que son bastante “chivatos” e sempre se andan acusando uns ós outros aínda que sexan moi amigos, iso foi unha cousa que me chamou a atención.


Entón eu quería comprobar se esa realción era igual á hora do recreo, que están con máis liberdade e menos vixiancia,e saín algunhas veces ó recreo para observalo. Ahí comprobei que a relación que mantiñan era a mesma que dentro da aula, moitas veces os vía xogando a todos xuntos ,nenos e nenas, a un mesmo xogo ou mesmo algúns nenos e algunhas nenas paseando xuntos polo patio. Por esa parte non existe ningún tipo de discriminación, dende o meu punto de vista.

O que si notei foi a exclusión de algún neno. Por exemplo, hai un neno na clase que ten algún problema pero aínda non se sabe moi ben cal. De feito falando coa súa nai ela me dixo que o levara a moitos médicos, neurólogos,etc e que non consiguen darlle unha resposta clara acerca do problema e por iso ela está moi preocupada porque nota algo raro no neno.

Entón eu notei que ese neno é excluído polos demáis compañeiros, porque ademais el ten actuacións negativas cos seus compañeiros. É capaz de pegarlle ou de insultar a alguén sen que se metan con el, de feito esta última semana tivo problemas porque mostrou unha conducta bastante agresiva cara un compañeiro. Ademáis cando o mestre ou eu tratabamos de falar con el sempre se poñía moi nervioso e tardaba moito en contestar.

No recreo sempre o vin só, pero tamén aproveitaba para meterse cos seus compañeiros a pesar de que parecía ter algo de medo , e “obviamente” os seus compañeiros non se quedaban quietos.

Por outra parte, tamén notei unha relación “rara” que non sei se lle pode chamar exclusión , da maior parte dos nenos con unha nena da clase. A nena non ten ningún problema , polo que sei eu, pero é bastante tímida e apenas fala cos demais compañeiros. No recreo sempre a vin ou soa ou con un outro neno, que era o único amigo co que falaba. Eso tamén me estrañou pero igual é debido á súa timidez.

E bueno, que a excepción de estos dous casos gustoume moito a relación que manteñen entre os compañeiros e que se ve claramente que non hai ningunha diferencia de sexo entre eles, son todos iguais.

Bo Nadal a todos!!

Un bico

Miriam Ruso

viernes, 19 de diciembre de 2008

O NADAL NO C.P.I DE CASTROVERDE















Boas! Que tal todos? Polo que vin a todos vos foi moi ben durante este mes de prácticas aproveitando o máximo cada día no centro escolar. Eu estiben facendo as prácticas no C.P.I de Castroverde en Lugo que foi o meu antigo colexio.Hoxe non foi un dos mellores días para todos nos porque chegou a temida despedida.
O festival de Nadal con que tanto entusiasmo prepararon os alumnos do centro saíu tal e como esperábamos.
Os alumnos de primeiro cos que estiben este mes cantaron unha panxoliña e unha das alumnas tocou o violín con outros alumnos do conservatorio e coa súa irmá que tocou o violonchelo.
Todo foi como o recordaba, non fai tantos anos que eu subía a ese escenario cantar panxoliñas, facer obras de teatro...e recibir con ilusión os caramelos que nos daba Papa Noel.
O esforzo e ilusión que os alumnos de todos os cursos puxeron na realización das obras e panxoliñas tivo moi bo resultado, todo saíu moi ben, os pais dos alumnos “caíalles a baba” vendo os seus fillos actuar, durante todo o festival as cámaras non deixaron de “disparar”.
Este mes estiben nunha clase de 19 alumnos de primeiro de primaria, polo que as clases eran moi movidas e dinámicas, xa que aínda son moi pequenos apenas saíron fai uns meses de infantil, de todas formas todos os alumnos leen perfectamente agás algún que presenta problemas coa pronuncia das letras “s” e “r”.
A dinámica da clase foi durante as primeiras semanas máis ou menos a mesma: o comezo da maña dedicábase a lectura e escritura, as horas despois do recreo normalmente tocaba inglés, matemáticas ou plástica, nestas últimas horas os nenos estaban máis cansados e resultaba complicado captar a atención de todos os alumnos.

A profesora coa que estiben deixoume liberdade dende o primeiro día para axudarlle con todas as tarefas, deume moita confianza e iso axudoume para que eu confiara máis en min, tratoume coma unha educadora máis comentándome todo o que tivera relación co centro escolar.
Dende o comezo do mes puiden desenrolar a labor de mestra e aprender moitas cousas que as veces na teoría parecen máis complicadas do que son na práctica. O principio pensei que a presenza de dúas profesoras na aula ia alterar os alumnos, pero a complicidade que tiven dende o primeiro día coa profesora axudou a que aceptaran tanto as miñas actividades como as da súa profesora. Os primeiros días por a novidade de terme na clase os alumnos ensinábanme a min o caderno antes que a profesora.
Notei na aula unha gran diferenza entre as nenas e os nenos, xa que elas eran máis constantes e remataban antes as tarefas para poñerse a debuxar, debuxos que cada día ó final da clase me ían entregando.

Nas horas de recreo algunhas veces quedei no patio e outras fun a sala de profesores. Cando quedaba no patio todos os nenos me rodeaban e non querían ir xogar, paseaban comigo contándome cousas sobre a súa familia, os seus amigos , os seus gustos, as últimas semanas xa xogaban entre eles, ensineilles algún xogo no cal participei, pasei uns momentos moi divertidos con eles.

Na sala de profesores foi dende o primeiro día xenial, perfecto, encontreime cun ambiente de amizade, de harmonía, complicidade, bo humor, afecto....e podería seguir con moitos mais adxetivos positivos. Sentinme moi cómoda con todos os profesores xa que me trataron coma se estivese alí dende fai moito tempo facéndome partícipe das súas conversacións tanto nas que tiñan que ver co centro coma nas que non, foi unha das cousas que máis novidade me fixo porque coincidín con algúns profesores que me deron clase e estar alí con eles tomando café, recordando vellos tempos de tal maneira que algún dos meus antigos profesores fixeron que me emocionara. Cada semana me fun sentindo máis cómoda na sala de profesores. A terceira semana a directora acudiu a sala de profesores xunto cos tres titores de prácticas, a miña titora dirixiume unha sorisa e xa me decatei de que algo tramaban. A directora quíxonos facer un pequeno homenaxe, entregándonos a cada alumno de prácticas un diploma e un agasallo. Sentinme tan orgullosa e tan ilusionada cando me entregaron o diploma no cal entre outras cousas poñía “ aínda sabendo as dificultades da educación, decidín dedicar a miña vida a aportar un pequeno gran de sabiduría na cabeza de centos de pequenos clientes”, tamen poñía que esperan que dentro duns anos esperan verme por o centro desenrolando a miña labor como docente. Estou moi agradecida con todo o grupo de profesores do centro tanto de primaria como de secundaria xa que todos me axudaron coa información que necesitei e aportándome todo a axuda que estaba nas súas mans, incluso me deron a opción de acudir a unha clase de secundaria.


Como vedes a miña estancia no centro durante este mes foi inesquecible, oxalá non acabara,o mes pasou tan rápido. Como vou estrañar a eses 19 cativos que dende primeira hora da maña fixeron que o día fose perfecto. Non me vou esquecer destes alumnos, nin do centro en conxunto, xa que estaba facendo realidade ese soño que toda nena ten: “eu de maior quero ser mestra”.Cantos de vosoutros dixestes isto de cativos? e o máis importante que todos os que estamos hoxe aquí o seguimos desexando.
As bágoas saltáronseme varias veces durante a miña estancia no centro: o día do meu aniversario que me cantaron todos o cumpleanos feliz, o día do homenaxe por parte dos profesores,recordando vellos tempos, a ilusión que lles fixo os antigos profesores verme alí e o día da despedida.
Onte leveilles un agasallo as alumnos para que se acordaron de min e para a miña sorpresa eles tamén me tiñan un regalo.Que riquiños!! Onte despedinme deles porque hoxe ían estar máis entretecidos co festival, pero a verdade e que hoxe non me puiden resistir a darlles dous bicos e volverme a despedir, cando saín do centro eles quedaban na porta dicíndome adeus...deume moita tristeza. Quero volver xa!!
Pois nada compañeiros que espero que todos gardedes un montón de recordos desta experiencia, agora toca volver a facultade, as clases, os exames, pero antes diso quedan estas vacacións, que teñades unhas felices festas, vémonos en Xaneiro!!!

Bo nadal compañeiros!!!


Sandra Carpintero Souto.

sandry_scs@hotmail.com

Todo o bo se acaba..





























O día menos desexado chegou e no meu caso cheo de bos recordos. Só chegar a aula os nenos da miña clase tíñanme una festa sorpresa preparada e regalaronme una caixa de bombóns e una pulsera e dixeronme que era para que sempre me lembrara deles e pensei para min que eso non facia falta que mo dixeran porque ia ser así.
Logo tivemos que ir ver o festival que decindo a verdade estivo xenial o pero que lle poñeria seria que foi moi cortiño pero estivo moi ben.
Tamén contar que nos visitaron os reis magos e papá Noel e que todos se alegraron moito porque lles trouxeron caramelos ainda que alguns dos máis pequenos lle tiñan medo e non quixeron acercarse.
Cando o festival terminou Rocío e Belén, unas das profesoras de infantil dixeronme que fora ata a sua clase e regaláronme un colgador de xoias moi orixinal. Non teño palabras para describir todo o que vivin e por encima cando me fun viñeron todos os nenos da clase darme bicos e abrazos, tiven que aguantarme para non chorar, creo que as prácticas son una experiencia inolvidable e oxala sexan asi para todos.
Como recordo vou deixar unas fotos da decoración da miña aula, dos reis magos, do nadal solidario que se fixo no colexio no que cada un aportaba libros ou o que quixera que na sua casa non utilizara para mandarlle os nenos pobres… de un monton de momentos no colexio.
Por último decir que a verdade é que todos fixemos descripcións dos momentos no colexio e como dixo o profesor de prácticas a maioria non falamos nada da memoria nin do aceso os documentos. Eu, pola miña parte, decir que si que tiven aceso a alguns documentos pero non a todos e que comencei a facer a memoria pero non a acabei o que si que terminei foi o diario porque hoxe foi o último día polo que no diario quedan recollidos todos os días ainda que pensando ben no meu diario tamen hai moitas descripcións e pouco mais.
Con todo isto e con moita pena por deixar o colexio e os nenos que botarei de menos, ainda que teño una visita prometida, desexovos a todos que o disfrutarades tanto coma min e tamén unhas felices festas!!!

Natalia Pérez Conde

jueves, 18 de diciembre de 2008

FESTIVAL DE NAVIDAD


Hoy, 18/12/08 penúltimo día de prácticas, los alumnos, padres y profesores de 2º de primaria de la compañía de María tuvimos el festival de Navidad, en el que contamos la historia de la Navidad en distintos países (Grecia, África y Argentina) bailamos, y además cantamos.
La verdad que hor trabajar...pues no trabajamos mucho ya qye todo tenía que estar perfecto para que por la tarde saliese todo genial.
A primera hora estuvimos acabando el mural de mi clase (el que podeis ver en la foto) n a nosotros nos tocó la Navidad en Argentina. Aunque parezca simple, tiene bastantes horas de trabajo detrás.
Asique después de terminar el mural bajamos a ensayar, mientras los niños ensayaban, yo me quedé en clase haciéndoles una pequeñita sorpresa en sus dibujos de belenes; a una estrella que pintaron, yo la decoré con pururina...que una se hace rápido, pero 25...lleva su tiempo. A los niños les gustó mucho y además se llevaron una sorpresa al verla.
Después del recreo, cantamos en clase el villancico (que cantan a todas horas) y además estuvimos haciendo, lo que ellos llaman "problemas de pensar" que tantos les gustan, son cuestiones que tienen un poquitín de trampa, una que dijeron hoy fue: " ´¿ cuál es el último animal?" el delfin.. y así muchos; ademàs de tenerlos entretenidos y contentos les haces discurrir un poquito.
Nada, que me encantó la experiencia en mi cole de toda la vida, verlo desde el otro lado. Los niños son encantadores y ahora que les tienes cariño...nos tenemos que ir... pero yo me quedo con todos los buenos recuerdos que me dejaron, además de hacerme sentir como si llevase haciendolo toda la vida.
Feliz Navidad a todos
Vanesa Blanco Fraga

ENCÁNTAME SER MESTRA

Qué tal compañeiros e compañeiras!? Aquí estamos, a tan so un día de rematar as prácticas. A estas alturas teño unha mestura de desexos, por un lado ponme moi triste saber que se acaban as prácticas e que non vou volver escoitar aos rapaces, pero por outro lado teño moitas ganas de volver ver ás miñas compañeiras e compañeiros para compartir as experiencias vividas.
Podería mencionarvos montóns de anécdotas divertidas e interesantes pero entón non remataría máis, así que vos vou ofrecer a miña humilde opinión sobre esta experiencia.
Foi unha das mellores experiencias da miña vida, ao principio tiña moito medo do que me atopase, en todos os sentidos, pero todos os meus temores foron desaparecendo día tras día coa xente que ía coñecendo e cos nenos e nenas que ía tratando. Durante este mes entendín moitas cousas que se dicían nas clases pero que me resultaban bastante abstractas ata fai un mes, tamén aprendín moitas outras cousas que non se explican na facultade nin nos libros senón que se aprenden no día a día dunha escola.
As mestras que coñecín e observei neste colexio durante este período todas me pareceron grandes profesionais e moi bos exemplos, non sei se inflúe o feito de que son todas mulleres menos un mestre e o conserxe...je, je aí deixo a dúbida.
En canto á marcha das clases puiden comprobar que xoga un papel moi importante a improvisación así como as ganas e o entusiasmo que lle poña tanto o profesorado como o alumnado.
O supervisor preguntaba o outro día sobre os documentos do colexio, pois no meu caso non tiven inconvinte ningún, o PCC, PXA, PEC, etc. están gardados nuns arquivadores nun espacio común para todo o persoal e déronme permiso para coller o que precisase e cando o precisase, eu en vez de copialos a man fotocopiei o que me interesaba.
En canto ao alumnado, en xeral todos din que é un segundo moi bo e á verdade a min paréceme boísimo aínda que a min todos os cursos me parecen bos. Os alumnos que precisan algún tipo de axuda ou reforzo son atendidos polas especialistas de Audición e Linguaxe (AL) e Pedagoxía Terapéutica (PT) según sexa o caso.
Hoxe tiven que dar eu unha clase de coñecemento do medio porque aínda que non dan clases moi intensas seguen traballando, aínda que de cando en vez se cambie a rutina para facer algo de Nadal. En realidade polas mañás a mestra coa que estou da clases normais e o que fai de Nadal faino pola tarde porque é cando os nenos están mais cansos, o que me parece moi boa idea. Tamén algo que me sorprendeu neste curso é que son moi traballadores porque tan pronto acaban unha actividade xa che preguntan que máis van facer, aínda que tamén hai algún alumno que parece que non lle interesa nunca nada.

Se algo me quedou claro neste mes é que quero dedicarme á ensinanza e só con oír a palabra “profe” cando me chaman os alumnos xa me sinto a persoa mais importante do mundo, aínda que de momento estou de “inquilina” dunha clase de segundo.
Durante este mes quedoume bastante claro que ¡QUERO SER MESTRA!
Aproveito para desexarvos a todos moitas felicidades nestas datas e que teñades un bo Nadal e un feliz 2009.

Aquí vos deixo unhas fotos proba do esforzo decorativo dos rapaces e rapazas de 2º A no colexio Rosalía de Castro de Padrón (e da paciencia das mestras).





























Rosa Iglesias González




miércoles, 17 de diciembre de 2008

Tan sólo quedan dos días...

Hoy ha sido un día muy estresante, pese a que esta semana está siendo menos intensa y agotadora que las anteriores. El motivo de mi "estrés" no es otro que el hecho de que Mario, el niño hiperactivo que hay en mi clase y que ya comenté en alguna ocasión, estuvo hoy especialmente insoportable en clase. Es un niño con una falta de atención enorme, y su trastorno no se reduce simplemente a su inquietud. Es incapaz de aguantar más de dos minutos haciendo algo, se distrae con cualquier cosa y se aburre con todo, mueve continuamente las manos y los pies, corre por la clase (arrastrándose también por el suelo) molesta a su compañera (que es la niña más tranquila de la clase, y un gran acierto el que la tutora los haya sentado juntos), interrumpe la clase, quiere hablar en todo momento, no respetando los turnos de palabra, es descuidado con el material y con las tareas que realiza, etc. Pese a ello, le he cogido un cariño inmenso y hoy estuve todo el día con él (como no permitía que la clase avanzara, lo cogí y me lo llevé a un rincón del aula y me senté con él durante toda la mañana). Es un niño muy cariñoso y hoy estuve dándome besos y abrazos a cada instante. También me he dado cuenta de que cada vez que me levantaba para ayudar a otro niño o niña él me agarraba del brazo y me pedía que no me fuera, que no lo dejara solo, y al hacerlo, inmediatamente él dejaba todo lo que estaba haciendo y volvía a perder el interés.
Lo cierto es que hoy acabé más agotada que nunca. Jamás hubiera imaginado que fuera tan difícil tratar con un niño hiperactivo. Pero me tendré que acostumbrar... Pues en una clase te puedes encontrar de todo...
Un saludo y a disfrutar lo poco que nos queda :)
Amanda Louro Pérez

Hoy me toca a mi actualizar...

¡Hola a todos! Bueno, ya estamos en el sprint final de las prácticas, y como yo, imagino que todos estaréis apenados por el final de esta gran experiencia.

Yo la he disfrutado al máximo, creo que he aprendido muchísimo, que he participado en todo lo que he podido y me han dejado y me voy muy contenta y sabiendo que nunca olvidaré esto.

En relación con la jornada escolar, esta última semana ha sido bastante relajada, ya que el ritmo de la clase es más ameno, haciendo plástica y la decoración de navidad, se ve a los alumnos entre relajados y excitados por la llegada de las vacaciones, por lo que montan más jaleo. Además, la semana pasada fue bastante estresada debido a que hubo todos los días exámenes y trabajos para recopilar notas que serían utilizadas en la evaluación que se realizó hoy. En general, por lo que ví, las notas han sido buenas, a excepción de 3 ó 4 niños que han dejado bastantes asignaturas. Lo que si he visto en esto de la evaluación es que hay un poco de favoritismo, a este se la bajo porque le tengo más tiña y a esta se la subo porque me cae genial, aunque los dos matemáticamente tengan la misma nota, y esto es algo que no me ha gustado mucho, se nota bastante hacia quien se tira y hacia quien no, pero no solo en las notas, sino en los conflictos, en los castigos, en las llamadas de atención... pero bueno es lo que hay.

Con los alumnos, estoy encantada con ellos, son una muy buena clase, aunque en un principio me sorprendió lo bien que se llevaban todos y que parecían una piña, eran solo las apariencias, me he llevado una desagradable sorpresa al observar que no es como yo vi en mis primeras semanas, sino todo lo contrario, hay muchísimos conflictos entre ellos, unos por competitividad, otros por envidia, pero de hasta llegar a insultarse y hasta pegarse, cosa que me quedé alucinada porque son niños de 11-12 años que deberían llevarse bien y no llegar a esos extremos, y menos por razones como la insana competitividad y envidias que existen entre ellos, si ya empiezan así con esa edad no quiero imaginar cuando sean más mayores y se jueguen más en la vida que un bien o un regular.

Por último, respecto a los documentos que tenemos que pedir al colegio para la elaboración de la memoria no han puesto ninguna traba para no dejárnoslo, lo único que tienes que bajar a dirección y copiarlo todo a mano en el colegio, y claro somos muchas chicas de prácticas para solicitarlo, por lo que el proceso es lento tanto para copiarlo porque son documentos densos, como para tener la suerte de que cuando vayas a pedirlo lo tengan y no se lo haya llevado otra chica.

Bueno con esto me despido y espero que os sea leve la despedida y no muy angustiosa!


Un saludo!

Virginia Boiso Aparicio


¡¡¡¡Señoraaaaaa la vamos a extrañar¡¡¡¡¡

Es increíble lo rápido que pasa el tiempo, y lo que más rabia da es que en el momento que le cojes más cariño a los niños y más te familiarizas con ellos,es cuando las prácticas se terminan....
Esta última semana es una cuenta atrás, exprimiendo y disfrutando de cada minuto con ellos al máximo...
Aún recuerdo; como si fuese ayer, el primer dia que entré en el aula, hacia muchísimo tiempo que no me ponía tan nerviosa, ya que no sabía muy bien como iba a ser ni como me iban a tratar los niños, pero ya desde el primer momento empaticé muchisimo con ellos.
La relación con mi profesora es perfecta, me encanta que me trate como a una maestra más, y que me tenga en cuenta para todo....la verdad es que me hace sentir muy bien, y los niños al ver eso también me tratan como a otra profe más.
Ya los primeros días, cojieron la manía de llamarme señora....señora vieja!!!!porque decían que aparentaba cuarenta años....
La verdad es que desde que empecé las prácticas ya he escuchado de todo....
Me encanta que me tengan respecto y que al mismo tiempo pueda conectar con ellos como si fuese una niña más, ya que podemos hablar de peliculas de dibujos animados, de juegos, de juguetes... y en el recreo en vez de estar todo el tiempo vigilando a los niños, pues jugar con ellos también!!!!
La experiencia de las prácticas es indescriptible, es un cúmulo de tantísimas emociones que no sabes como expresarlas todas....
A veces lo veo como un juego.....desde pequeña siempre jugaba a ser mayor....jugábamos a "chicas", y sobre todo a ser la profe con mis primos, escribía en la pizarra, les ponía ejercicios, les explicaba la lección, les ponía bienes en la libreta con mi rotulador rojo, etc y ahora... ese juego es una realidad....suena muy fantasioso, pero es muy gratificante saber que tu sueño se ha cumplido, aunque esto solo sean unas prácticas de poco más de un mes....
Algo en lo que he tenido mucha suerte también ha sido que nos tocaron muchas substituciones, y gracias a ello estuve en casi todos los cursos....primero, segundo, cuarto y con los de cinco años de infantil.... es increíble el cariño que te aportan y lo bien que te hacen sentir.
Las prácticas me han aportado muchísimo, no solo descubrir que me gustan mucho más los niños de lo que yo pensaba, sino en muchas ocasiones tener la iniciativa y saber como salir de preguntas un tanto comprometidas, intentar arreglar las disputas del recreo, etc
Lo único que puedo decir es que estoy muy muy feliz!!!!! pero ahora que se acerca el momento de la despedida, la señora vieja esta empezando a entristecerse bastante....ya que me encantaba este juego y sentir que ya era una chica mayor que iba a su trabajo....
pero ahora, la señora vieja se tiene que ir....

martes, 16 de diciembre de 2008

Los e-mails

Os recuerdo que tenemos una cuenta de correo electrónico a la que podeis dirigiros tanto para hacer preguntas como para ver las preguntas que han hecho otros compañeros y la respuesta que les he dado (mirad en enviados).

Por si no lo recordais, tanto la dirección como la clave de acceso es la misma que para acceder al blog:
dirección: primariacompostela@gmail.com
contraseña: practicasescolaresI

Miguel Zabalza

Preguntas del Profe

Bueno, ya estais acabando el periodo de prácticas. Por lo que he ido viendo en las entradas al blog os ha ido a todas y todos muy bien y comienzan los nervios de las despedidas. Siempre es así. Se les coge cariño a los niños y profes y cuenta volver a la vida académica y a la formación teórica. Pero es necesario. Ojalá os hayais ido haciendo muchas preguntas que, después, cuando trabajeis las diversas materias podais ir respondiendo.

Tengo que deciros que me han gustado mucho vuestras entradas. Creo que ha sido una buena idea ésta del blog. El entusiasmo también se contagia y eso de contarse unos a otros las cosas, los detalles de la clase, los sentimientos personales resulta muy enriquecedor. Tamto para el que los cuenta como para quienes podemos compartirlos a través del blog. Lo que ha habido son pocos comentarios. Pero en fin, ya mejoraremos.

Una cosa importante para mí como vuestro tutor es que vuestros comentarios no se queden en semples descripciones de lo que pasa. Eso es interesante pero sabe a poco. Me gustaría que reflexionárais y os documentarais sobre algunos problemas que han ido saliendo en las diversas entradas. Os propongo los siguientes temas para que hagais vuestras aportaciones al blog (pueden ser después del día 19 en que acaban las prácticas):

1) Muchos habeis mencionado que en vuestras clases hay niños hiperactivos. Pero, ¿qué es un niño/a hiperactivo? ¿Cómo podemos distinguirlo de un niño inquieto? ¿Cómo se puede trabajar en clase con ellos/as?

2) Alguien mencionaba el "plan lector". ¿Qué es, existe algún documento al respecto? ¿Qué objetivos persigue y con qué edades? ¿Quién lo promociona? ¿Qué tipo de actividades se hacen en ese plan?

3) Bastantes habeis señalado que a los niños de vuestras clases no les gustaba el dictado. ¿Por qué creeis que pasaba eso? ¿Es difícil el dictado? ¿Es que estaba mal planteado?

4) Me parecen muy interesantes los comentarios que han ido apareciendo sobre las relaciones entre los niños de la clase. ¿Qué características os han llamado más la atencíón de esa relación? ¿Creeis que hay exclusiónde algún tipo de niños/as en vuestras clases y, si la hay, quiénes son los excluidos? ¿Las relaciones entre niños y niñas se producían normalmente?

5) No habeis hecho mucha mención a los documentos del Colégio que debíais analizar. ¿Ha sido fácil acceder a ellos? ¿Cómo los habeis analizado? ¿Qué cosas os han llamado la atención?

6) También estaría bien hablar algo de la Memoria de Prácticas. ¿Habeis empezado a hacerla? ¿Cómo la estais planteando?

Bueno ya basta de preguntas.
Os deseo a todos que acabeis muy bien el periodo de prácticas. Habrá más el curso que viene.
Y que paseis muy buenas vacaciones.
¡Feliz Navidad y buena entrada de año para todas y todos!

Miguel Zabalza

¡Que poco nos queda!

































Hola!

Hoy os subo algunas fotos para que veais como es el cole en el que estoy, Pio XII. En la primera está la carpeta que están haciendo los niños y niñas, con una plantillas, para guardar sus fichas. También se ve un Papá Noel que están haciendo en plástica.
En la segunda y tercera fotografías aparecen los murales pertenecientes a la clase de 6ºA, que es la nuestra, y por lo tanto tenemos que decorar nosotros. El de la segunda foto lo hice yo, pero aun queda colocar dos carteles que están haciendo los niños para que colaboren, en ellos están poniendo: "os nenos e nenas de 6ºA" "deséxanvos bo nadal" . Decidimos hacer dos carteles en lugar de uno para que hiciesen dos grupos y según fuesen acabando las demás actividades poder participar todos sin hacer mucho barullo. El mural de la tercera foto los hicimos algunas chicas de prácticas.
Como podeis observar, en la fotos aparecen bastantes papa noeles y no suelen aparecer angelitos ni los reyes magos. Esto es por el tema de la religión. Para que no haya confictos decidimos hacerlo así, ya que algunos profesores no están de acuerdo con la religión y otros aunque tengan fe en ella no creen que tengan que estar presente en el cole ya que hay gente no creyente.
Aún así el belén si que lo pusimos y no hubo ningún problema. Lo pusimos entre todas las de prácticas, que es como se suele hacer en el cole.
A parte de todo esto, ya nos queda muy poquito para acabar y no hay ganas a no ser por las vacaciones,jeje. Cada día que pasa me voy integrando más en el cole y conociendo más a los niños y profesores. En clase,también participo más cada día. Hoy por ejemplo di yo la clase de matemáticas explicando el máximo común divisor. Los niños y niñas lo entendieron bastante bien, los que no lo veían tan claro les mandé salir al encerado y lo entendieron. Despúes les dicté unos ejercicios del m.c.m. y del m.c.d. y también dos problemas.
Bueno pues nada más, que aprobecheis lo que queda!
Saludos!!
Lucía González López
brk383@hotmail.com
Non sei como describir tantas experiencias en un só mes. A verdade é que estou de marabilla (polo visto a ninguén lle foi mal nas prácticas), pero a verdade é non tiven ningún problema. Como xa dixen noutro comentario, eu estou no Pío XII, en 6ºC (moi ó meu pesar cando entrei), nunha clase bastante problemática. Non porque teñan algunha discapacidade os alumnos, nin por ningún problema familiar...non, simplemente os meus alumnos non dan calado. É impresionante, de verdade, nunca se cansan de falar, sempre teñen que contarlle algo ó seu "veciño" de pupitre, ou se non é a el, é ó da outra punta da clase, o caso é falar. E aínda que lles avises unha, outra, e outra vez (a miña titora desespérase e incluso lles grita) non consegues nada! Como moito ó pasar 1 minuto xa volve o barullo. E a consecuencia destas interrupcións é que a titora atrasa un pouco a explicación e as tarefas, e estrésase. Aínda así, ela é moi esixente e os outros mestres de 6º están moi sorprendidos cos avances na materia na miña clase porque todos aseguran que se lles tocase dar na nosa clase non serían capaces nin de facer a metade.
Eu estou moi contenta, levántome tódolos días con ganas de ir ó colexio, aínda que estea cansada, porque me gusta moito o que fago. Ademais, temos un ambiente moi bo, tanto entre as profes de prácticas, como as titoras do curso (que se soen deixar entre elas os apuntes, as fichas, as tarefas...), como entre as profes e os alumnos...En canto a isto, lévoo moi mal. Este venres xa nos imos...e xa teño pena por deixar de ver ós meus alumnos. Eu creo que ó ser o primeiro contacto que temos con este mundillo (como mestres) fixemos unha relación máis de amigos que de profesor-alumno, non sei, eu polo menos si. Por iso agora me costa moito máis acabar. Pero bueno, supoño que poderei ir visitalos algún día.
No tocante ás clases, a mestra ten a súa forma de ensinar, ao meu ver un pouco tradicional: non fai as clases nada interactivas, non existen os debates nin deixa case preguntar sobre o tema que se está dando, pero aprendo moitísimo con ela. Ademais enténdoa cando me di que por ela si que faría as súas clases máis amenas, pero non pode porque non lle deixan, armarían tal revolta que habería que cambiar de sistema: "-A eles só lles vale que sexa un sarxento, se lles falo como son aproveitaríanse de min". Non sei ata que punto ten razón ou se habería outra solución sen ter que berrarlles seguido ón alumnos.
Quedarame o que queda desta pequena semana para seguir buscándolle a solución a estas dúbidas que teño e para seguir disfrutando deste periodo de prácticas que me está resultando tan divertido e gratificante. Espero que a todos vos vaia ben.


Raquel Fernández Formoso. rakelmuros@hotmail.com

lunes, 15 de diciembre de 2008

Ya queda poquito..

Hola buenas!que tal va eso?? supongo que como a mi os ira muy bien a todos.. por lo menos lo que me habeis comentado. No he subido ninguna entrada al blog pero tengo mis razones.. hasta las 9 de la noche doy clases particulares sin cobrar a mis primas.. y acabo muy cansada. Pues nada.. os comento.. estoy en el colegio CEIP Virxe do Camiño, en Rubiá de Valdeorras (Ourense), es un colegio pequeñito con muy pocos niños.. como os podeis imaginar.. mi antiguo cole. Como no hay muchos alumnos, las clases se organizan por ciclos.. pedí 2º ciclo, y me ocupo totalmente de 3º. En el ciclo son 13 alumnos: 8 en 3º y 5 en 4º.. pensareis que se esta en la gloria con tan pocos niños.. pero todo lo contrario!! dan mucha guerra jaja. De los 13.. 7 reciben ayuda de TP, entre los cuales uno tiene el 55% de sordera, otro tiene problemas en casa ( lo lleva todo servicios sociales), otro es agresivo y cleptomano, otro pensamos que sufre de dislexia .. enfin cada uno tiene lo suyo..
Menos mal que tengo a mi supertutora Merce.. que me ayuda en todo.. bueno realmente nos ayudamos mutuamente ya que para ella tambien es el primer año que da clases en el cole ya que aprobo la oposicion el año pasado. Ademas de 2º ciclo.. damos lectura en 1º ( 2h a la semana)y 3º ciclo(1h a la semana).. y en las horas libres voy también a las clases de inglés.
Me encanta el cole.. y me encantan las practicas.. yo no se los demás.. pero ocuparse de un curso entero es complicado.. entre organizar actividades para clase, fichas, examenes.. ( los examenes no los pongo yo, los pone la tutora.. menos mal). Ahora tambien estamos con la función de navidad.. a los niños les hace mucha ilusion.. sobre todo diseñar los trajes. El que no esta contento es David, que hace de protagonista.. " non quero ser o protagonista que asi teño que estudiar maisss", organizamos la maraton con Save the Children.. recogida de alimentos y de juguetes..Me va dar mucha pena irme del cole.. en parte también por los compañeros, por el resto de profes.. la mas mayor es la directora que fue tutora mía y tiene 43 años, asique es un ambiente jovial, ameno y divertido!
En clase.. intentamos que los niños se lo pasen lo mejor posible a la vez que aprendan.. por ejemplo el otro dia organizamos un mercadillo en clase para que los de 3º se desenvuelvan bien con el Euro.. ellos compraban y los de 4º eran los tenderos. Les mandamos escribir la lista de la compra para una semana antes de ir a comprar.. mi sorpresa fue que ellos no necesitan carne, ni necesitan fruta o pescado.. necesitan 20 cartones de leche y 26 botes de Nesquik.. y ya! Me encantan estos niños.. ademas los conozco desde que nacieron ya que vivimos todos aqui en el pueblo.. pero mas de una vez me huviese gustado estrangular a alguno..
Los niños son niños.. y son como son.. yo antes me temia una cosa.. pero despues de la experiencia de las practicas me doy cuenta de que es totalmente cierto.. si en casa no reciben una educación, si en casa no se ponen con ellos a hacer los deberes, o se preocupan de si tienen o no tienen examenes.. los profesores no pueden hacer nada.. y luego para quien es la culpa??en el cole se les educa.. pero paralelamente a la educacion en el hogar.. si en el hogar no la hay..
Esto es en lo unico que me voy un poco decepcionada.. como se lo que hay y lo que no hay en casa de cada uno, viendo el comportamiento de los niños en el cole.. el rendimiento academico..me da pena. Lo pasé fatal la primera semana cuando se querian llevar a Kevin (uno de a los que mas cariño le tengo) los servicios sociales.. pero por el resto muy bien.
Preparandome para el proximo año.. los niños dicen que vuelva.. pero no se yo.. les he dicho que si se portan mejor.. hacen los deberes y le hacen caso a la profe Merce.. volveré.
Ellos dicen que si.. aver que pasa..




Olalla Oulego Rodriguez

viernes, 12 de diciembre de 2008




Que rápido pasa el tiempo. Parece que fue ayer cuando comenzamos las prácticas, ese primer dia en el que estábamos un poco desubicados ya que era la primera vez que íbamos a un colegio formando parte del profesorado.
La verdad es que para mí, supongo que igual que para vosotros, fue una experiencia increíble y memorable, ya que se aprende mucho más aquí en el colegio que en la facultad. Aquí es donde realmente se aprende a enfrentarse a los problemas que puedan surgir con el alumnado, a improvisar si terminan antes de tiempo los ejercicios, etc.
Me va a dar mucha pena tener que despedirme de mi clase, ya que, aunque no es la clase perfecta, son muy habladores y a veces no hacen caso, para mi son los mejores, ya que me recibieron muy bien y enseguida cogieron confianza conmigo (quizás demasiada..)
Con respecto a estos días en el centro, fueron muy buenos, ya que estuvimos bastante entretenidos al estar ocupados con los adornos de navidad (murales, concursos de postales...)y con el festival que se celebrará el viernes; aunque por otro lado, los alumnos/as tuvieron bastantes exámenes ya que hoy era la evaluación.
También he dado mi primer clase sola de matemáticas, dos horas. Al principio hablaban bastante todos y les costó sentarse en sus lugares y sacar el material y atender. Preguntaban seguido qué le había pasado a la profe y dónde estaba, pero enseguida comenzaron a introducirse en clase y a preguntar dudas, hacer ejercicios, etc. Me gustó mucho esta nueva experiencia!
Bueno lo dejo aquí. Al principio hay un par de fotos de la clase y del alumnado que tengo.
Saludos a todos y todas y a disfrutar del poquito tiempo que nos queda.

TODO LO BUENO SE ACABA , PERO CONTINUARÁ

Todo lo bueno se acaba, pero continuará, es el principio de una larga historia. Lo que estoy viviendo en estos momentos, ya lo he pasado antes en las practicas del ciclo de Educación Infantil, fueron seis meses muy intensos, en el que las despedidas fueron un sabor amargo. Queda muy poco para volver a repetir esas despedidas, una semana ni más ni menos, aunque solo sea un mes de practicas. Pero es un mes en el que aprendes mucho, aprendes a enfrontarte a situaciones que antes no habías vivido, recibes muchas cosas gratificantes por parte de las personas que te rodean y principalmente de los niños\as, entre otras cosas.

Todos los días te levantas con una sonrisa, se puede decir que cada día es una sorpresa, una alegría, un día nuevo en el calendario, una historia diferente. Como la historia que os voy a contar a continuación.

La mañana del 12-12-08 comenzó con el repaso del tema cinco de Lengua Castellana. La profesora realizó una serie de preguntas sobre este tema para evaluar oralmente a los alumnos\as de segundo de primaria.

A segunda hora se impartió la materia de Coñecemento do medio a los alumnos\as de primero de primaria, realizaron la misma tarea que los de segundo, el repaso del tema cinco y realizaron el cuadernillo de repaso. (Tengo que facer una aclaración y es que en el transcurso de las practicas estuve con primero y segundo de primaria). A continuación le tocó el turno a Lengua Gallega a este mismo grupo. Empezaron un nuevo tema titulado " A avoíña dos xoguetes".

Después del recreo los alumnos\as de primero tuvieron música donde realizaron la coreografía del baile que van a representar el Festival de Navidad. A última hora de la mañana se impartió la materia de Coñecemento do medio a los alumnos\as de segundo de primaria, en esta materia estudiaron los productos típicos de estas fiestas navideñas así como las relaciones famiiliares.

A lo largo del transcurso de las practicas estuve acompañada por un pedagoga y una logopeda ya que en nuestra clase tenemos una niña con autismo, que requiere ayuda especializada que en todo momento se encuenttra integrada con el grupo de clase y es una líder de primera ya que todos y todas recurren a ella para realizar los trabajos y demás actividades grupales como en el juego.

Espero que esta última semana sea como la primera y que el paso de los días no sea una angustia por las despedidas.

SALUDOS


Nerea Piñeiro Lema
Nereapl_ 87@hotmail.com

jueves, 11 de diciembre de 2008

Cada día unha aventura

Ola a todos!!!


É alucinante o rápido que pasa o tempo... ainda empezamos onte,e xa só qeda unha semana, e como dixen sempre ¡¡¡eu non me quero ir!!! este tempo no colexio, foi increible, e como puxen no título, cada día hai unha aventura diferente, creo que nunca madruguei con tantas ganas jaja.



Pódese decir que fixen un pouco de todo, din clase eu soa, varias veces, en cuarto sobretodo, pero tamén en sexto e en segundo (nas miñas horas libres), nas clases máis problemáticas!como no!.


E... como vou botar de menos os meus alumnos de cuarto! e eso que son.... creo que me colleron demasiada confianza, pero se algo me quedou claro, é que eu non quero ser como a sua mestra, e iso non quere decir que sea mala, ou que non lles faga caso, pero estalle berrando a todo momento, e as suas clases son bastante previsibles, xa que sacando algunha excepción, sempre leemos algo do libro e depois exercicios, e moitas veces entendo que os nenos/as se cansen de estar toda a mañá facendo o mesmo; de todas maneiras todo é relativo, porque é unha clase moi difícil de controlar, e os cambios... non os levan moi ben, ainda así, sempre intentei que as miñas clases fosen algo diferentes, e a pesar de que as veces desespero, vou sobrevivindo jaja .



Tamén me fun de excursión; con 67 nenos e nenas de tres e catro anos, sen duda un día inolvidable, fomos a Indiana bill, un parque de bolas (como decimos aquí), con colchonetas, tobogáns... e paseime toda a maña de adiante para atrás, e os nenos.... unha marabilla, polo menos facíanme caso a primeira! só eramos catro pa 67 alumnos asique... un día agotador.


Por último decir que nós tamén andamos as voltas co decorado da clase, coas actuacións do festival de nadal, e con algún que outro concurso, como o das postais, que me pareceu ver que alguén o comentaba. O que me fixo moita gracia foi o do amigo invisible, porque eu lembro, que cando o facíamos no colexio, non durábamos nin 10min sen saber quen lle tocara a quen, e na miña clase, os nenos escríbense notas secretas dando pistas de quen son, pero nadie sabe nada.


Pois nada máis por hoxe, ¡¡que o pasedes moi ben!!

ata logo




















Ana Belén Troncoso Presa

Foto de mis alumnos.




Estos son mis alumnos. En realidad, son siete de los ocho alumnos que hay en clase, ya que uno de ellos no vino al colegio porque se encontraba mal. Espero poder colgar alguna foto estos días en donde estean todos.
Elisabet Vázquez Castro

Los Derechos de los niños y los Derechos Humanos

Hola de nuevo.

Ayer, como seguro sabéis, fue el día de los Derechos Humanos. Pues bien, en el colegio en el que estoy tienen la rutina de conmemorar en el centro (todos los años) los Derechos de los niños, el 20 de noviembre y, los Derechos Humanos, el 10 de diciembre. Estas conmemoraciones tienen como objetivo el conocimiento de los derechos por parte del alumnado, sensibilizar al mismo ante la situación de desamparo y necesidades básicas de hambre, guerras… que están pasando otros niños en otros países. Y, para finalizar, desarrollar en los niños el sentido de la solidariedad ante los más necesitados.
El centro para lograr estos objetivos desarrolla una serie de actividades: lecturas de libros, visionado de videos, realización de poesías… Además de esto, el centro lleva desarrollando unos 5 años una actividad propuesta por la asociación SAVE THE CHILDREN, que es una ONG que trabaja para la defensa y promoción de los derechos de la infancia. Esta propone la realización de una carrera para sensibilizar a los niños sobre sus derechos y para recaudar dinero para Níger, un país africano en el que una cuarta parte de la población puede morir de hambre si no llega ayuda.
Teníamos previsto la realización de esta actividad ayer, pero el tiempo no acompañó y se atrasó hasta el lunes día 15. Se hará un recorrido por el patio del colegio. Cada curso se dedicará a un derecho.
El centro escolar, para ayudar a los niños de Níger, propone a los padres, de manera voluntaria, que les den a los niños una cantidad simbólica (como máximo 2 Euros). El dinero recaudado se ingresará en una cuenta bancaria.
Todo este proceso será supervisado por los padres representantes en el Consejo Escolar.

Espero que me entendierais. Intenté poner lo más importante.

Elisabet Vázquez Castro
eli0254@hotmail.com

Cada día é mellor co anterior







Pos hoxe e o día que me toca comentar a min e como xa vos dixen estou contetisima no colexio tanto co profesorado como coa miña clase de 6ºA , creo que por se min fora non volvera a clase nunca, estou tan ben no colexio!!



Os nenos traballan moito de i hoxe houbo a evaluación do terceiro ciclo de primaria e Loli, a miña profesora de prácticas comentoume que a lase na que estou eu foi a que obtivo os mellores resultados e non me estraña nada porque sempre estan dispostos a traballar e todos queren que le pregunten a eles.



Algo que me gustaria contar e que a semana pasada tiven que dar eu un tema de lingua castelá guiada en parte por Loli e foime bastante ben, estiveron calados, cousa pouco frecuente neles pero posible. Por outra parte cada día que pasa a miña tutora deixame so máis tempo na clase e sen ir máis lonxe hoxe estiven case todo o día e soa con eles e agora a última hora eu a profesora de música para que foran ensaiar para o festival de nadal e non querian, querian queda conmigo acabando de decorar a aula que por fin terminamos e pa mostra unhas fotos.



Outro dos temas que quero tocar e que hai compañeiros, polo que lin no blog, que teñen na aula nenos con problemas, eu na miña teño un neno que non é que teña problema ningun pero e moito máis lento que os demais e hai cousas que lle costan moito como entender o que le, escribir con claridade,... polo que ten que ir a clase de reforzo con Marián a profesora de audición e linguaxe. Na miñ clase non hai ningun outro neno con problemas ainda que no resto do colexio si que hai algun que outro porque hai nenos que como o da miña clase teñen que ir a audición e linguaxe e outros con outros problemas teñen que ir a pedagoxía terapeutica da que nunca oira falar, pero o peor é un neno que ten que ter coidadora e que non sabe falar nin nada e tera sobre dez anos máis ou menos.



Igual que os meus compañeiros non teño gana de volver as clase porque no colexio estu de marabilla, de feito os nenos traenme agasallos, pintanme debuxos... Hoxe Loli fixo o sorteo do amigo nvisible, é decir, sorteamos a cada un dos nenos para regalarlle un detalle a un compañeiro cn valor inferior os dous euros e pa miña sorpresa Loli e eu taménparticipamos, non sei que regalarlle a miña rapaza levo toda a mañá pensando pero ata luns ainda teño tempo. Hoxe puxemos a arbore de nadal e os regalos o luns poñeranse debaixo da árbore e o venres que é o último día recolleranse.



Oxala esta semana e un día que queda sexa eterna porque non teño ganiña ningunha de marchar do colexio e menos de xunto os nenos.



Espero que todos esteades a disfrutar tanto coma min.
Natalia Pérez Conde